II OSK 2799/18

SENTENCJA Dnia 12 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 1091/17 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki wiaty garażowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 1091/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki wiaty garażowej. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. W administracyjnym toku instancji (po dwukrotnym wydawaniu przez WINB decyzji kasatoryjnych) oraz po przeprowadzeniu kilku oględzin, stwierdzających, że za każdym razem ulegał zmianie stan zagospodarowania na działce nr [...], ustalono, iż w konsekwencji pozostała tylko wiata o wymiarach 4,14 m x 13,10 m. W wydanej w dniu 17 maja 2016 r. decyzji kasatoryjnej organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wyjaśnienia wymaga to, czy doszło do podwyższenia tej wiaty podczas wymiany pokrycia dachu wykonanego w maju 2015 r., realizowanego w oparciu o zgłoszenie. W tym celu organ I instancji przeprowadził 22 czerwca 2016 r. i 16 marca 2017 r. kolejne oględziny, niedopatrując się aby doszło do podwyższenia wiaty oraz przesłuchał świadków, którzy nie potwierdzili aby doszło do podwyższenia wiaty. W postępowaniu wyjaśniającym ustalono datę budowy wiaty i czy zrealizowano ją w oparciu o pozwolenie na budowę. Z zeznań świadków wynika, że wiata ta powstała w latach 80-tych XX wieku; zaś w archiwum nie odnaleziono pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w J. odmówił nakazania W. Ż. rozbiórki wiaty garażowej o konstrukcji drewnianej o wymiarach: 4,14 m x 13,10 m, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w miejscowości S.. Organ I instancji stwierdził, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) nie było obowiązku archiwizacji dokumentów z procesu inwestycyjnego, w tym również projektu budowlanego, czy pozwolenia na budowę. Nie można więc wymagać od obecnego właściciela działki, by legitymował się takimi dokumentami. Ponadto nie można jednoznacznie stwierdzić, czy na powstanie wiaty garażowej było wydane pozwolenie na budowę, czy też stanowi ona samowolę budowlaną. Z zeznań świadków przesłuchanych w toku prowadzonego postępowania, a także ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby W. Ż. dokonał nadbudowy istniejącej wiaty, a jedynie wymienił na niej pokrycie dachowe, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem w Starostwie Powiatowym w J. w dniu [...] kwietnia 2015 r. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący – A. B.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił ww. decyzję PINB i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed wejściem ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443). Organ odwoławczy podzielił wszelkie ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Przyczyną uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej była zaś jedynie okoliczność, że PINB rozstrzygnął sprawę co do istoty, odmawiając nakazania rozbiórki obiektu, podczas, gdy, zdaniem organu odwoławczego, postępowanie to, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć. W ocenie WINB, niedopuszczalne jest orzekanie merytoryczne w sprawie samowolnie wykonanych przez inwestora w 2015 r. robót budowlanych, w wyniku których powstała [inna] wiata o wymiarach około 4,05 m x 6,28 m, w sytuacji w której obiekt ten w dacie orzekania przez organ I instancji już nie istniał. W takim przypadku nie istnieje bowiem przedmiot postępowania, a jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu jest umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący, domagając się uchylenia w całości decyzji organów obu instancji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę nadbudowanej części wiaty garażowej. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. oraz przepisów Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 1091/17, oddalając skargę, wskazał, że w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed 28 czerwca 2015 r. Ponadto wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w sprawie legalności budowy dwóch wiat, z czego w trakcie postępowania jedna została rozebrana. Tym samym w odniesieniu do rozebranej już wiaty postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., jak zasadnie rozstrzygnął organ II instancji. Nie ma bowiem podstaw, by oceniać legalność realizacji robót budowlanych dotyczących obiektu budowlanego, który w dacie orzekania nie istnieje. Jeżeli zaś chodzi o drugą z wiat, tj. wiatę o wymiarach 4,14 m x 13,10 m, zdaniem Sądu, również nie było podstaw do nałożenia na inwestora jakichkolwiek sankcji wynikających z przepisów Prawa budowlanego. Wyczerpująco zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy sprawy nie pozwalał uznać, że ojciec inwestora oraz inwestor dopuścili się w tym przypadku samowoli budowlanej. W sprawie nie było kwestionowane, że wiata została wzniesiona pod rządami ustawy – Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. przez J. Ż. –poprzednika prawnego obecnego właściciela działki nr [...] – i że jej aktualny właściciel nie dysponuje żadnymi dokumentami dotyczącymi budowy tej wiaty. Zdaniem Sądu, słusznie stwierdził organ I instancji, że brak dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę wiaty, która została wzniesiona przed wejściem w życie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., nie może być w żadnym wypadku przesłanką uznania, że inwestor wzniósł ten obiekt bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jak wynika z protokołów oględzin, z dokumentacji zdjęciowej oraz ze spójnych i wiarygodnych zeznań świadków, obecny właściciel działki – W. Ż. nie dokonał rozbudowy ani nadbudowy przedmiotowej wiaty. Wymienił jedynie pokrycie dachowe wiaty, zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Starostwie Powiatowym w J. w dniu [...] kwietnia 2015 r. W ocenie Sądu, nie stanowi uchybienia brak przeprowadzenia dowodu w postaci wyjaśnień strony, tj. wyjaśnień skarżącego. W myśl art. 86 K.p.a., przesłuchanie strony w postępowaniu administracyjnym może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie wszelkie istotne okoliczności zostały wyjaśnione w sposób dostateczny środkami dowodowymi w postaci oględzin, zeznań świadków i dokumentacji zdjęciowej. Poza tym stanowisko skarżącego było organom obu instancji znane z treści składanych przez niego w toku postępowania pism procesowych. Sąd stwierdził, że ma rację skarżący, iż WINB niezasadnie umorzył postępowanie w przedmiocie legalności wzniesienia oraz rozbudowy i nadbudowy wiaty o wymiarach około 4,14 m x 13,10 m na działce nr [...], gdyż, dostrzegając brak podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku zmierzającego do zalegalizowania obiektu budowlanego, powinien był wydać rozstrzygnięcie merytoryczne odmawiające nałożenia tego obowiązku. Nie jest to jednak uchybienie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarówno z punktu widzenia interesu prawnego inwestora, jak i innych stron postępowania, w tym skarżącego, skutki prawne wydania w takim przypadku decyzji odmownej oraz decyzji umarzającej postępowanie są bowiem tożsame (por. A. Gliniecki, [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, s. 688 wraz z powołanym orzecznictwem). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. przez niezasadne nieuwzględnienie skargi i w wyniku tego utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji – w sytuacji gdy decyzja wydana w toku postępowania administracyjnego była wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz licznymi uchybieniami natury materialnoprawnej – co winno skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego; - art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak szczegółowego uzasadnienia w zakresie ustalenia przez Sąd z jakich przyczyn uznał, że obecny właściciel działki nie dokonał rozbudowy ani nadbudowy przedmiotowej wiaty, a dokonał jedynie wymiany pokrycia dachowego; - art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, 107 § 3 K.p.a. przez niezastosowanie wszystkich przepisów prawa, które mają zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym oraz niezbadanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału, żonglowanie materiałem dowodowym zmierzające de facto do ukrycia dokonania nadbudowy wiaty garażowej o wymiarach 4,14 x 13,10 m i pominięcia zeznań świadka Z. B.; - art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 48, art. 49b, art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 71 i art. 71a Prawa budowlanego polegające na tym, że pomięto w postępowaniu fakt przeprowadzenia robót budowlanych bez pozwolenia na budowę i wymogów związanych z pozwoleniem na budowę polegających na budowie (nadbudowie) wiaty gospodarczej o wymiarach 4,14 x 13,10 m z podniesieniem jej ze stanu dotychczasowej wysokości ok. 2,20-2,30 m do obecnej 3,20 m z zastosowaniem innych materiałów i rozwiązań technologicznych, które wymagały w szczególności zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane (prowadzenie robót w granicy działek) i opracowania dokumentacji technicznej niezbędnej do prowadzenia robót budowlanych. W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2019 r. skarżący zawnioskował o zaliczenie w poczet materiału dowodowego sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 582/18, wraz z uzasadnieniem, wydanego w sprawie dotyczącej oceny legalności budowy ogrodzenia pomiędzy działkami o nr [...] i [...]. W związku z zarządzeniem z dnia 15 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazaniem obrazu i dźwięku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Skarga kasacyjna opiera wyłącznie na jednej okoliczności, która w ocenie skarżącego została pominięta przez organy nadzoru budowlanego, pomimo dokonanych w tym zakresie ustaleń, a mianowicie, że doszło do nadbudowy o 90 cm przedmiotowej wiaty o wymiarach 4,14 m x 13,10 m [podczas oględzin z dnia 27 lipca 2015 r. ustalono wysokość tej wiaty oznaczonej na sporządzonym przez organ szkicu jako "B" od 2,23 m (okap) do 3,14 m (kalenica)]. Jednak wątpliwości w tym zakresie były przedmiotem ustaleń organów nadzoru budowlanego obu instancji. W instancyjnym toku instancji była już dokonywana w tym zakresie ocena, ponieważ WINB, wydając w dniu 17 maja 2016 r. decyzję kasatoryjną, stwierdził, że organ I instancji na ówczesnym etapie postępowania, nie podjął wszelkich czynności procesowych zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowiło uchybienie przepisom postępowania administracyjnego. Jak argumentował WINB, z materiału zgromadzonego przez PINB oraz z ówczesnego rozstrzygnięcia tego organu w sposób jednoznaczny nie wynikało, czy – tak jak twierdził skarżący – została dokonana nadbudowa istniejącej wiaty o wymiarach "4,05 m x 13,10 m", albo czy nie zostały wykonane roboty budowlane o innym charakterze. W tym zakresie WINB wskazał też na sprzeczne – w jego ocenie – twierdzenia inwestora o podwyższeniu wiaty; z drugiej zaś świadków – że przedmiotowa wiata pozostała niezmieniona w stosunku do stanu pierwotnego. W związku z tym organ I instancji w toku dalszego postępowania wyjaśniającego podjął działania mające na celu ustalenie, czy doszło do rozbudowy wiaty o 4,14 m x 13,10 m przez jej podwyższenie. W tym celu dokonał ponownych oględzin wiaty w dniu 22 czerwca 2016 r., ustalając, że od środka wiaty nie istnieją nowe elementy, które mogłyby świadczyć o nadbudowie. Także podczas tych oględzin stwierdzono, że stan nie uległ zmianie. Ponadto inwestor jednoznacznie oświadczył, że ta konkretna wiata istnieje w niezmienionej formie od ponad 30 lat, co widoczne jest na gruncie; zaś źle zostały zinterpretowane wyjaśnienia organu w sprawie, ponieważ rozbudowana i nadbudowana część została rozebrana. Jego wyjaśnienia potwierdzili zaś świadkowie. Wymienione wyżej ustalenia potwierdzono także podczas kolejnych oględzin dokonanych 16 marca 2017 r. Z kolei te ustalenia jako prawidłowe ocenił Sąd I instancji, a skarżący oceny w tym zakresie nie podważył skutecznie w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga przez Naczelny Sąd Administracyjny, że brak jest wcześniejszych zdjęć, protokołów (co przyznaje sam skarżący w skardze kasacyjnej) i innej dokumentacji technicznej – wykonanych przed majem 2015 r. na okoliczność, że wiata miała inną wysokość niż ustalone od 2,23 do 3,14 m. Dlatego na podstawie gołosłownych twierdzeń skarżącego nie można było w sprawie uznać, że inwestor w ramach wymiany pokrycia dachowego dokonał także podwyższenia wiaty o wymiarach 4,14 m x 13,10 m, w sytuacji gdy kwestia podwyższenia wiaty była przedmiotem ustaleń w sprawie i jednoznacznej oceny, że nie doszło jej podwyższenia. W tych warunkach brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanego w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Przeciwne twierdzenia skarżącego dla skuteczności wymagały przedstawienia innych dowodów, jednak takich najpóźniej na etapie rozpatrywania skargi kasacyjnej nie przedstawiono (nie potwierdza podwyższenia wiaty przedstawiony przez skarżącego przy piśmie z 11 stycznia 2019 r. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Lu 582/18). Okoliczność obicia wiaty innymi deskami niż poprzednio nie świadczy samo przez się o podwyższeniu tej wiaty i czyni twierdzenia skarżącego gołosłownymi, tym bardziej, że strona skarżąca (reprezentowana przez swojego ojca Z. B., który też składał w sprawie wyjaśnienia) w trakcie postępowania (podczas oględzin) wskazywała, iż na działce sąsiada wiata w maju 2015 r. została rozbudowana w prawą stronę, patrząc od jego działki, oraz podwyższony został na niej dach. W tym czasie sąsiad zmienił też pokrycie dachu na pozostałej części wiaty [a więc strona skarżąca nie wskazywała, że inwestor ją podwyższył]. Uzupełniająco wskazania wymaga, że to wskazanie skarżącego o podwyższeniu dachu dotyczyło jednak innej wiaty, która pierwotnie została oznaczona przez organ na szkicu jako "A". A zatem ustalenia w tej sprawie o rozbudowie i podwyższeniu wysokości dotyczą wiaty "A", która została rozebrana przez inwestora w dwóch etapach. Potwierdzają to ustalenia organu. Wynika z nich, że wiata ("A") została rozbudowana w kierunku budynku mieszkalnego, w lewą stronę, patrząc od strony posesji inwestora o około 2,83 m. Istniejąca wiata pierwotnie miała konstrukcje drewnianą, następnie wykonano konstrukcję stalowo-drewnianą. W ramach robót podniesiony został również dach obiektu o około 0,90 m. Ustalenia te zatem nie dotyczą wiaty "B" o wymiarach 4,14 m x 13,10 m, ponieważ kierunek rozbudowy mógł dotyczyć tylko wiaty "A" o wymiarach 4,05 m x 6,28 m (o ustalonej wysokości około 3,70 m, zaś przy okapie dachu z jednej strony 2,91 m i z drugiej odpowiednio 3,0 m), na co wskazywała także strona skarżąca z perspektywy swojej nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z akt sprawy nie wynika aby doszło do podwyższenia wiaty "B". Argumentacja skargi kasacyjnej bazuje na ustaleniach, które dotyczyły rozebranej przez inwestora wiaty, która to właśnie wiata podlegała rozbudowie, w tym poprzez jej nadbudowę. Dlatego pozbawione jest skuteczności powoływanie się obecnie na okoliczność, że "w trakcie trwającego postępowania p. W. Ż. przywrócił pierwotne wymiaru wiaty poprzez wykonanie rozbiórki rozbudowanej części, a wykonana przebudowa istniejącej części wiaty, polegająca na podniesieniu jej wysokości o około 0,5-0,9 m, nie stanowi istotnej zmiany, która powoduje pogorszenie walorów użytkowych działki sąsiedniej". To ustalenie dotyczyło innej wiaty niż objęta aktualnie zakresem postępowania, bowiem to wiata oznaczona przez organ jako "A" podlegała rozbudowie, w tym nadbudowie, następnie częściowej rozbiórce z pozostawieniem jej nadbudowy, a finalnie całkowitej rozbiórce. Nie wykazano też w skardze kasacyjnej co miałoby wnieść do sprawy przesłuchanie jako świadka Z. B., który jako pełnomocnik w sprawie składał stosowne wyjaśnienia. Strona skarżąca powinna mieć na względzie, że sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania zaistniałej wady procesowej, lecz dodatkowo wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro nie wiadomo jakie jeszcze okoliczności (poza już wskazywanymi przez Z. B.) związane z "podwyższeniem" wiaty miałaby przedstawić ww. osoba, brak jest podstaw do stwierdzenia, że niepowołanie na świadka ww. osoby stanowiło wadę procesową istotną dla wyniku sprawy. W tych warunkach nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który stwierdził, że nie stanowi uchybienia brak przeprowadzenia dowodu w postaci wyjaśnień strony, w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie wszelkie istotne okoliczności zostały wyjaśnione w sposób dostateczny środkami dowodowymi w postaci oględzin, zeznań świadków i dokumentacji zdjęciowej; a poza tym stanowisko skarżącego było organom obu instancji znane z treści składanych przez niego w toku postępowania pism procesowych, ale także oświadczeń składanych przez jego pełnomocnika – Z. B.. Ponadto nie potwierdziły się twierdzenia skarżącego, że Sąd I instancji nie uzasadnił szczegółowo z jakich przyczyn uznał, że obecny właściciel działki nie dokonał rozbudowy ani nadbudowy przedmiotowej wiaty, a dokonał jedynie wymiany pokrycia dachowego. W tym bowiem zakresie Sąd I instancji wyraźnie wskazał w uzasadnieniu wyroku, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. protokołów oględzin, z dokumentacji zdjęciowej oraz ze spójnych i wiarygodnych zeznań świadków, wynika, iż obecny właściciel działki – W. Ż. nie dokonał rozbudowy ani nadbudowy przedmiotowej wiaty. Wymienił jedynie pokrycie dachowe wiaty, zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w Starostwie Powiatowym w J. w dniu [...] kwietnia 2015 r. Nie można zatem we wskazywanym przez skarżącego zakresie doszukać się w związku z art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wad uzasadnienia wyroku, ponieważ zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie to zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny nie znalazł potwierdzenia zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 48, art. 49b, art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 71 i art. 71a Prawa budowlanego. Dokonane w sprawie ustalenia nie pozwalały na stwierdzenie, że pomięto w postępowaniu fakt przeprowadzenia robót budowlanych bez pozwolenia na budowę i wymogów związanych z pozwoleniem na budowę polegających na budowie (nadbudowie) wiaty gospodarczej o wymiarach 4,14 x 13,10 m. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów, z których wynikałoby, że ta wiata została podniesiona ze stanu dotychczasowej wysokości ok. 2,20-2,30 m do obecnej 3,20 m z zastosowaniem innych materiałów i rozwiązań technologicznych. Żadnych w tym zakresie dowodów skarżący nie przedstawił ani w postępowaniu administracyjnym, ani sądowoadministracyjnym. Ponadto nie wykazał w skardze kasacyjnej z czego wywodzi, że prowadzenie robót budowlanych w granicy działki wymagało jego zgody. Takie twierdzenia powinny zostać potwierdzone stosowną podstawą prawną; zaś w świetle wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Prawa budowlanego, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowisko skarżącego w tym zakresie nie jest uprawnione. Dlatego sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.; art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, 107 § 3 K.p.a.; art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 48, art. 49b, art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 71 i art. 71a Prawa budowlanego – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Za ich pomocą nie wykazano, aby zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.