II FSK 3839/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1542/16 w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 marca 2016r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1542/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a". Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. M. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalanie skargi, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego Sąd winien zaskarżoną decyzję (powinno być postanowienie) uchylić w całości w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. albowiem Sąd w wyroku zaakceptował naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z: - art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej jako: "O.p." albowiem Sąd nie dostrzegł, podobnie jak organ podatkowy, że miejsce zameldowania strony jest jednocześnie miejscem siedziby prowadzonej przezeń działalności gospodarczej i nie jest w przypadku skarżącego, miejscem jego zamieszkania; - art. 149 O.p. przez zaakceptowanie za organem podatkowym okoliczności, że doręczenie zaistniało pod adresem miejsca zamieszkania skarżącego, podczas kiedy organ nie dysponował żadnymi dowodami, że skarżący tam zamieszkuje, i że w stosunku do skarżącego matka ma status domownika, natomiast dysponował dowodem, że pod tym adresem skarżący prowadzi działalność gospodarczą; - art. 149 O.p. przez przyjęcie przez Sąd za organem podatkowym, że doręczenie na adres siedziby działalności skarżącego może nastąpić za pośrednictwem domownika, podczas kiedy wymaga to oddzielnego pisemnego upoważnienia; - art. 187 § 1 w zw. z art. 149 O.p. przez przyjęcie za organem podatkowym, że domownik zobowiązał się do oddania przesyłki adresatowi, który pod tym adresem prowadził działalności gospodarczą przez złożenie podpisu na pokwitowaniu zwrotnym, podczas kiedy na zwrotnym pokwitowaniu odbioru przesyłki brak jest adnotacji doręczyciela lub faktycznego odbiorcy przesyłki o zobowiązaniu się odbiorcy do przekazania przesyłki adresatowi czy upoważnienia domownika do odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego, co powoduje że materiał dowodowy nie został wyczerpująco rozpatrzony; - art. 191 O.p. przez przyjęcie za organem podatkowym, że miało miejsce doręczenie w trybie art. 149 O.p., podczas kiedy z okoliczności sprawy wynika, że było to doręczenie w trybie art. 148 § 2 pkt 2 O.p. ewentualnie - naruszenie art. 162 § 1 O.p. przez zaakceptowanie faktu braku zastosowania tego przepisu przez organ, w sytuacji gdy skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Skarżący na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 188 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Ponadto, pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kwoty wynagrodzenia za udzieloną i wykonaną przez pełnomocnika z urzędu pomoc prawną według norm przepisanych albowiem wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu jest wyrok Sądu I instancji, który oddalił skargę D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu wydane na podstawie art. 162 § 1 O.p. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Sąd I instancji zaaprobował stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W skardze kasacyjnej podniesione zostały i uzasadnione zarzuty kwestionujące prawidłowość oceny Sądu I instancji co do przyjętego przez organ terminu doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 17 września 2015 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Niemniej zarzuty te nie mogą być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach niniejszego postępowania. Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji, i w konsekwencji stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu została rozstrzygnięta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1541/16, który stanowił odrębny przedmiot zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sprawa o sygn. akt II FSK 225/18). W niniejszej sprawie przedmiotem oceny sądu kasacyjnego jest prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, który zaaprobował rozstrzygnięcie organu podatkowego, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. W skardze kasacyjnej strona poza zarzutem naruszenia art. 162 § 1 O.p. nie przytoczyła żadnego uzasadnienie tego zarzutu jak i nie wskazała, jaki ewentualnie wpływ na wynik sprawy mogło mieć zarzucane uchybienie, stąd Naczelny Sąd Administracyjny nie może ocenić merytorycznej zasadności tego zarzutu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.