I SA/Wr 1184/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" spółka jawna z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na wyżej oznaczoną decyzję "A" spółka jawna z siedzibą w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego żądania wnioskodawca wywiódł, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia podatkowego przed merytorycznym rozpoznanie skargi spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż powstała w ten sposób szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona i zrekompensowania przez późniejszy zwrot i wyegzekwowanego świadczenia. Dalej wskazał na swoją trudną sytuację finansową, zaciągnięte kredyty w łącznej kwocie 1.152.000 zł oraz zobowiązanie z tytułu rat leasingowych w łącznej kwocie 143.601,92 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjny zostało uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ustawie tej, a mianowicie w art. 61, unormowane zostało postępowanie w sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Adresatem normy prawnej wynikającej z § 2 art. 61 ustawy procesowej są organy podatkowe, natomiast adresatem normy prawnej odkodowanej z § 3 art. 61 tej samej ustawy jest sąd administracyjny. Drugie ze wskazanych uregulowań stanowi jedyną podstawę prawną, którą sąd administracyjny uwzględnia przy rozpoznawaniu takiego wniosku o zastosowanie reżimu suspensywności. W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Nadto podkreślenia wymaga, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji pozwala na uniknięcie wywołania po stronie podatnika niekorzystnych skutków decyzji w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne. Wyżej powołane uregulowanie uzależnia zastosowanie wobec zaskarżonego rozstrzygnięcia reżimu suspensywności od zaistnienia niebezpieczeństwa wystąpienia ustawowo określonych skutków. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł spełnienia przesłanki z przytoczonego wyżej przepisu art. 61 § 3 powołanej na wstępie ustawy. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła tymczasem, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w jej sytuacji ekonomicznej skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie swojego żądania strona skarżąca nie przywołała bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować taki stan sprawy i nie przedstawiła dowodów potwierdzających ten stan. Nie wyjaśniła, jaka jest jej sytuacji ekonomiczna, ani w jaki sposób wyegzekwowanie od niej kwot zobowiązania w podatku akcyzowym spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo wskazanie przez stronę jej zobowiązań z tytułu umów kredytowych oraz umowy leasingu nie może być uznane za wykazanie realizacji przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której – tak jak to w rozpoznawanej sprawie przyznała strona skarżąca - podatnik tłumaczy nieregulowanie należności podatkowych realizacją swoich zobowiązań cywilnoprawnych (z tytułu kredytów i umowy leasingu). Powyższe braki uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – podlegał oddaleniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.