I OSK 2926/19

SENTENCJA DNIA 26 LISTOPADA 2019 ROKU Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 sierpnia 2019 roku, sygn. akt III SA/Wr 36/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B.S. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] listopada 2018 roku, Nr [...] w przedmiocie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wnioskami z dnia [...] listopada 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. zwrócił się do Prezydenta Miasta W. o sprawdzenie kwalifikacji B.S. do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień oraz o skierowanie strony na badania psychologiczne, w obu przypadkach z uwagi na wielokrotne przekroczenie przepisów ruchu drogowego, co skutkowało przyznaniem łącznie 26 punktów. Kwestionując podstawy do wystąpienia z tego rodzaju wnioskami, B.S. zaskarżył działania organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o ich uchylenie lub stwierdzenie ich bezskuteczności. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestionowane przez skarżącego pisma nie mieszczą się w ustawowym katalogu prawnych form działania administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. Na ww. postanowienie skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., przez błędne uznanie, że zaskarżone pismo nie mieści się w ustawowym katalogu prawnych form działania administracji publicznej i w konsekwencji odrzucenie skargi, podczas gdy wniosek Komendanta spełnia wszelkie przesłanki przewidziane na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kontroli sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Akty lub czynności objęte hipotezą art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinny nie mieć charakteru decyzji ani postanowień administracyjnych, być podejmowane w sprawach indywidualnych (w stosunku do określonych podmiotów) oraz mieć charakter publicznoprawny i dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Zaznaczyć przy tym należy w stosunku do ostatniego z wymienionych elementów, że czynności lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, ale jedynie potwierdzają uprawniania lub obowiązki wynikające z przepisów prawa (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz do art. 3, LEX online, teza 28). Brak którejkolwiek z tych cech zaskarżonej czynności lub aktu powoduje, że nie mieszczą się one w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem złożona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przedmiotem odrzuconej skargi było wystąpienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. do Prezydenta Miasta W. o sprawdzenie kwalifikacji B.S. do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień oraz o skierowanie strony na badania psychologiczne. Organ nie wypowiedział się w tych wnioskach o uprawnieniach skarżącego, a jedynie zwrócił do odrębnego organu z o wszczęcie przez ten organ stosownych postępowań, w których wyniku zostanie wydany akt lub podjęta czynność rozstrzygająca lub potwierdzająca uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa. Skarżący kasacyjnie nie ma racji podnosząc, że organ, do którego zostały skierowane wnioski, ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie o określonej treści. Celem tych wniosku jest jedynie doprowadzenie do wszczęcia postępowań mających na celu ustalenie, czy skarżący spełnia wymogi uprawniające go do posiadania prawa do kierowania pojazdami. Wynik tych postępowań nie został określony w zaskarżonych wnioskach i zależeć będzie wyłącznie od ustaleń poczynionych przez organ będący adresatem wniosków. Dopiero rozstrzygnięcie, czynność lub inny akt wydany przez właściwy organ podlegać będzie kognicji sądu administracyjnego. Brak elementu wypowiedzenia się (potwierdzenia) o prawach lub obowiązkach skarżącego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesądza o tym, że zaskarżone wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji nie spełniają wymogów uznania ich za inne czynności lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast stanowiska Sądu I instancji, że o niezaliczeniu aktu lub czynności do kategorii opisanej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przesądza brak władczego charakteru aktu lub czynności oraz skierowanie wniosków do innego organu, a nie do osoby, której dotyczą prawa i obowiązki. Stanowisko takie odbiega bowiem od dotychczasowego orzecznictwa dotyczącego art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie oznacza to jednak, że z tej przyczyny skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane rozstrzygnięcie pomimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.