II SA/Ol 859/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia 27 lutego 2008 r. nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 300 zł (trzysta złotych). UZASADNIENIE Rada Miejska w W. uchwałą nr XXI/159/2008 z dnia 27 lutego 2008 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy rekreacyjnej w obrębie S., gmina W. Skargę na tę uchwałę wniosło Stowarzyszenie "[...]", które zarzuciło, że uchwała w sposób nieuzasadniony i bezpodstawny ingeruje w prawo własności, gdyż wprowadza ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości objętych ustaleniami tego planu. Stowarzyszenie wyjaśniło, że działki członków Stowarzyszenia znajdują się na terenach przewidzianych pod zabudowę rekreacyjną. Na mocy § 7 pkt 5 ppkt 2 i 3 planu zabudowa działek uzależniona jednak została od wybudowania kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Miasto i Gmina W. nie planuje wykonania na tym terenie infrastruktury, zatem wskazane przepisy uniemożliwiają wykorzystanie nieruchomości objętych ustaleniami planu zgodnie z ich przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w W. wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie jako bezzasadnej. Zarzuciła w uzasadnieniu, że skarga została podpisana przez osobę, która nie była należycie umocowana do działania w imieniu Stowarzyszenia. Zdaniem Rady, zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego Stowarzyszenia, które nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętych ustaleniami kwestionowanego planu miejscowego. Ponadto wywiodła, że rozwiązania przyjęte w planie miejscowym nie ograniczają prawa własności nieruchomości, gdyż przed uchwaleniem planu miały one przeznaczenie rolne. Stwierdziło, że uzależnienie zabudowy działek od uprzedniego wybudowania sieci wodno – kanalizacyjnej wynikało z analizy uwarunkowań terenu oraz procedury planistycznej. Zarządzeniem z dnia 21 października 2011 r. działający w imieniu Stowarzyszenia D.Z. wezwany został do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Stowarzyszenia wyłącznie przez niego, a jeżeli do reprezentowania Stowarzyszenia jest wymagana reprezentacja wieloosobowa, to do wskazania imion i nazwisk tych osób i nadesłania dokumentu określającego ich umocowanie do reprezentowania Stowarzyszenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przy piśmie z dnia 29 października 2011 r. D.Z. nadesłał uchwałę Zarządu Stowarzyszenia upoważniającą go do sporządzenia i złożenia skargi na powyższą uchwałę oraz uchwałę Zarządu Stowarzyszenia upoważniającą "[...]" do reprezentowania Stowarzyszenia przed tut. Sądem. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2011 r. D.Z. wezwany został do nadesłania, w terminie 7 dni, odpisu protokołu z Zebrania Członków, na którym powołano aktualny Zarząd Stowarzyszenia i uchwałę Zebrania Członków odnośnie do wyboru aktualnego zarządu. Powyższe zarządzenie doręczono w dniu 29 listopada 2011 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 6 grudnia 2011 r. W dniu 12 grudnia 2011 r. D.Z. cofnął skargę Stowarzyszenia podając, że zostało ono rozwiązane, wobec czego utracił legitymację do popierania skargi i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Należy jednocześnie podnieść, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, np. nie został uiszczony należny od skargi wpis, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż strona skarżącą nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków formalnych. Wobec czego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę należało odrzucić. Stosownie natomiast do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Ponieważ skarga została odrzucona, stronie skarżącej należy zwrócić kwotę 300 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. 2 sentencji.