III SA/Wa 2682/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.I. kwotę 34322 zł (słownie: trzydzieści cztery tysiące trzysta dwadzieścia dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-38) M.I. (dalej też "Skarżący", "Strona" albo "Podatnik") wskazał m.in.: przychody wykazane w części F informacji PIT 8-C 16.340.000,00 zł, koszty uzyskania przychodu 173.253,50 zł, dochód 16.166.746,50 zł, straty z lat ubiegłych 16.166.746,50 zł oraz podatek od dochodów, o których mowa w art. 30b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509 z zm., dalej "u.p.d.o.f.") 0 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (dalej też "DUKS" albo "Organ pierwszej instancji") w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego (wszczętego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]) w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, pożyczonych papierów wartościowych (sprzedaż krótka) lub pochodnych instrumentów finansowych i z realizacji praw z nich wynikających oraz odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w wysokości 2.710.434,00 zł. W wydanej decyzji Dyrektor UKS stwierdził zaniżenie zobowiązania podatkowego za 2013 r. w związku z niezasadnym odliczeniem strat z lat ubiegłych. Organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej też "DIS" albo "Organ odwoławczy") wydał decyzję, w której utrzymał w mocy decyzję DUKS określającą Podatnikowi w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.569.049,00 zł w miejsce zadeklarowanej przez Stronę straty. DUKS wskazał, że na mocy umowy z dnia 29 stycznia 2010 r. Strona w 2010 r. objęła 14.131.250 akcji w spółce O. S.A. w zamian za 1.404.332 udziały jakie posiadała w spółce C. sp. z o.o. W złożonej korekcie deklaracji PIT-38 za 2010 r. Podatnik zaliczył do przychodów kwotę 14.131.250,00 zł (wartość nominalna objętych akcji) oraz do kosztów uzyskania przychodów kwotę 70.216.600,00 zł (1.404.332 udziały w C. sp. z o.o. po 50 zł każdy). Organ pierwszej instancji, badając prawidłowość wykazanego w zeznaniu kosztu uzyskania przychodu związanego z objęciem akcji ustalił, że wykazana wartość przeniesionych udziałów wynika z dokonanej w 2007 r. wyceny kapitałów własnych wszystkich spółek z grupy C., które później w wyniku wielu przekształceń stały się kapitałem spółki C. sp. z o.o. Organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że za koszt uzyskania przychodu ze źródła jakim jest objęcie akcji w zamian za udziały nowo przekształconej spółki kapitałowej można uznać jedynie faktycznie poniesiony przez Stronę wydatek - czyli wydatki jakie Strona poniosła na udziały w spółkach z o.o., które zostały wniesione do spółki komandytowej, czyli w omawianym stanie faktycznym będzie to wartość równa wniesionym udziałom wykazanym w umowie spółki komandytowej w wartości nominalnej (wartość posiadanych udziałów sprzed dokonanej wyceny kapitałów). Powyższe ustalenia spowodowały określenie za 2010 r. zobowiązania podatkowego w miejsce zadeklarowanej straty. Miało to wpływ na wynik rozliczenia zobowiązania w 2013 r. w związku z brakiem możliwości odliczenia straty w wysokości 10.938.578,00 zł. Organ pierwszej instancji wskazał również, iż w 2013 r. Strona nie mogła rozliczyć straty za 2009 r., gdyż strata ta rozliczona została w następujący sposób: o 50% straty za 2009 r. pomniejszono dochód do opodatkowania za 2010 r. oraz o pozostałe 50% straty za 2009 r. pomniejszono dochód do opodatkowania w przeprowadzonym wobec Strony ww. zakresie postępowaniu kontrolnym za 2011 r. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym wskazała zarówno na naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego. DIS decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIS wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była możliwość odliczenia od osiągniętego dochodu straty - zdaniem Podatnika - powstałej w 2010 r. Odnosząc się do zarzutów Strony DIS wskazał, że były one już przedmiotem odwołania od decyzji DUKS z dnia [...] czerwca 2015 r. określającej Skarżącemu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.569.049 zł. Przytoczono, iż DIS ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. Wyjaśniono, że przedmiotem sporu był sposób ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia przez Podatnika w 2010 r. 14.131.250 akcji spółki O. w zamian za wkład niepieniężny w postaci 1.404.332 udziałów w C. spółce z o.o. Organ odwoławczy stwierdził, że za wydatek poniesiony przez Podatnika nie można uznać wartości nominalnej udziałów objętych w wyniku przekształcenia, gdyż wartość ta wynikająca z wyceny majątku spółek zależnych nie może być utożsamiana z faktycznie poniesionym wydatkiem na nabycie udziałów. Wartość udziałów wnoszonych do spółki C. Spółka Komandytowa następnie przekształconej w C. Spółka z o.o. ustalona została w wyniku dokonanej wyceny kapitałów własnych i nie była wartością wynikają z poniesionych przez Podatnika nakładów na nabycie tych udziałów. Przytoczono również, że w wydanej decyzji Organ odwoławczy stwierdził, iż za koszt uzyskania przychodu ze źródła jakim jest objęcie akcji w zamian za udziały nowo przekształconej spółki kapitałowej można uznać jedynie faktycznie poniesiony przez Stronę wydatek - czyli wydatki jakie Strona poniosła na udziały w spółkach z o.o., które zostały wniesione do spółki komandytowej. W przedmiotowej sprawie wartość ta będzie równa wniesionym udziałom wykazanym w umowie spółki komandytowej w wartości nominalnej (wartość posiadanych udziałów sprzed dokonanej wyceny kapitałów). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, DIS stanął na stanowisku, że w ramach prowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego zobowiązania Strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, nie ma prawa ponownie analizować kwestii dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego Strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Stwierdzono, że powyższa kwestia była przedmiotem szczegółowej analizy w prowadzonym postępowaniu kontrolnym i odwoławczym, zakończonym decyzją ostateczną DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. Reasumując, podkreślono, iż DIS w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. stanął na stanowisku, że Podatnik w 2010 roku błędnie określił koszt uzyskania przychodu, w wyniku czego w miejsce straty powstało zobowiązanie podatkowe. Organ odwoławczy zaakcentował, że przedmiotem oceny w przeprowadzonym postępowaniu było ustalenie, czy Podatnik miał prawo czy nie do pomniejszenia wykazanego w 2013 r. dochodu o poniesione w latach ubiegłych straty. DIS ocenił również, że ramy zakresu przedmiotowego sprawy w podatku dochodowym muszą, co do zasady, mieścić się w okresie rozliczeniowym i dlatego zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych dotyczących 2010 r. nie mogły być, zdaniem DIS, rozpatrywane w przedmiotowym postępowaniu, pomimo tego, że wynik ustaleń 2010 r. może mieć wpływ na wysokość rozliczenia podatkowego za rok 2013 r. Co do zarzutu naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") DIS stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż w trakcie prowadzonego postępowania Organ pierwszej instancji użył wszelkich przewidzianych prawem środków, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czemu dał wyraz w wydanej decyzji. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie oceny stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że Organ pierwszej instancji nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny dowodów a Strona korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zdaniem Organu odwoławczego DUKS podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie dokonał oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem obowiązujących przepisów podatkowych, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W przedmiotowym postępowaniu, zdaniem DIS, nie mógł mieć zastosowania art. 2a O.p., gdyż przedmiotem sporu była możliwość odliczenia straty (za 2010 r.), która, w związku z błędnym określeniem kosztów uzyskania przychodów, zdaniem organów podatkowych, nie miała miejsca. Przywołano interpretację Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], w której stwierdzono, że "wyrażona w art. 2a O.p. zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika dotyczy tylko wątpliwości co do treści przepisów prawa, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego. Z treści art. 2a Ordynacji podatkowej nie można jednak wyprowadzać twierdzenia, że w zakresie usuwania wątpliwości dotyczących stanu faktycznego obowiązuje norma odwrotna. Należyte stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności przepisów normujących przeprowadzanie dowodów powinno zapewnić taki stopień wnikliwości badania stanu faktycznego, który prowadzi do ustalenia, jakie fakty w sprawie miały miejsce, a jakie nie zaistniały." Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji i zarzucając jej naruszenie: - art. 127 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 oraz w związku z art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez niepodjęcie przez DIS wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, polegające na zaniechaniu przez DIS wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy związanych z poniesieniem przez Podatnika w 2010 r. straty podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającej częściowemu rozliczeniu w zeznaniu PIT-38 za 2013 r., i ograniczenie się w tym zakresie do stwierdzenia, że te okoliczności faktyczne zostały przeanalizowane w toku postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. (dalej też "decyzja dotycząca 2010 r."), co bezpośrednio narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego oraz doprowadziło do błędnego ustalenia stanu taktycznego sprawy i przedstawienia tego stanu faktycznego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niezgodnie ze stanem rzeczywistym; - art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 120, art. 121 oraz art. 124 O.p., poprzez niepełne uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji, skutkujące naruszeniem zasady praworządności, zasady zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania, polegające na nieprzeanalizowaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzutów oraz argumentów przedstawionych w odwołaniu Podatnika od decyzji pierwszej instancji z dnia 12 stycznia 2016 r. (zwanego dalej "Odwołaniem") w zakresie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia przez Podatnika w 2010 r. akcji w O. w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w C. Spółce z o.o.; - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że Podatnik nie poniósł w 2010 r. straty podatkowej podlegającej częściowemu rozliczeniu w zeznaniu PIT-38 za 2013 r.; - art. 120 O.p., poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na utrzymaniu zaskarżoną decyzją w mocy decyzji pierwszej instancji naruszającej art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że udziały w spółce pod firmą C. sp. z o.o. (zwanej dalej C. Spółką z o.o."), powstałej w wyniku przekształcenia spółki pod firmą C. spółka komandytowa (zwanej dalej "Spółką Komandytową C."), w której ogół praw i obowiązków został nabyty przez Podatnika w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w spółkach: (i) C. sp. z o.o., (ii) C. sp. z o.o. oraz (iii) C. sp. z o.o. (zwanych dalej łącznie "Spółkami Zależnymi") - nie są udziałami objętymi w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część; - art. 121 O.p., poprzez nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nieuwzględnieniu przy rozstrzyganiu sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji faktu, że w momencie wnoszenia udziałów w C. Spółce z o.o. do O. Podatnik był w posiadaniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (zwanego dalej "Naczelnikiem US") z dnia 9 lipca 2007 r. (zwanej dalej "Interpretacją z 2007 r."), w którym Naczelnik US uznał za prawidłowe stanowisko Podatnika w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawartego we wniosku Podatnika z dnia 18 czerwcu 2007 r.; - art. 2a O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść Podatnika uwidocznionych w toku postępowania wątpliwości co do treści art. 23 ust 1 pkt 38 u.p.d.o.f. w zakresie sposobu określenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółce w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów (akcji) w innej spółce, która uległa przekształceniu ze spółki osobowej; - art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. a w zw. z art. 22 ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2010) polegające na uznaniu, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie do ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia przez Podatnika akcji w O. w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w C. Spółce z o.o.; - art. 23 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. b, a także w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2010), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przepisy te mają zastosowanie w sprawie do ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia przez Podatnika akcji w O. w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w C. Spółce z o.o.; - art. 23 ust. 1 pkt 38 w zw. z art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. b w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. (w ich brzmieniu obowiązującym w roku 2010), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zgodnie z tymi przepisami, w przypadku uzyskania przez Podatnika w roku 2010 przychodu z kapitałów pieniężnych w postaci nominalnej wartości akcji w spółce mającej osobowość prawną (tj. w O.) objętych w zamian za wkład niepieniężny w postaci 1.404.332 udziałów w C. Spółce z o.o., powstałej w wyniku przekształcenia Spółki Komandytowej C., w której ogół praw i obowiązków został nabyty przez Podatnika w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w Spółkach Zależnych - na dzień objęcia tych akcji powinien zostać ustalony koszt uzyskania tego przychodu w wysokości wartości nominalnej udziałów w Spółkach Zależnych wniesionych przez Podatnika do Spółki Komandytowej C.; - art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f. w związku z art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f., poprzez nieuwzględnienie w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego części straty poniesionej przez Skarżącego z tego źródła przychodów w 2010 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. i w całości kwestionuje kwotę zobowiązania ustalonego tą decyzją, w tym przede wszystkim kwestionuje ustalenia dotyczące nieponiesienia przez Skarżącego straty podatkowej za 2010 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w jego ocenie fakt, że wobec Podatnika została wydana ostateczna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 (negująca fakt poniesienia przez Podatnika straty podatkowej w tym okresie rozliczeniowym), wywołująca określone skutki materialnoprawne, nie wpływa w żaden sposób na - wynikające jasno z przepisów Ordynacji podatkowej - proceduralne obowiązki organu podatkowego prowadzącego postępowanie zmierzające do określenia zobowiązania podatkowego za kolejny rok podatkowy, do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując ponownie na decyzję dotyczącą 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie, wskazując, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, której przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Wa 484/16, której przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. stanowiła bowiem podstawę wydania decyzji określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Powołując się na decyzję dotyczącą 2010 r. organy przyjęły, orzekając w sprawie dotyczącej 2013 r., że Skarżący w 2010 r. nie poniósł straty, która mogłaby obniżyć dochód roku 2013 w sposób wskazany w art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. podjęto zawieszone postępowanie w sprawie, wobec wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 3807/17, oddalającego skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 484/16 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Jakkolwiek zawarta w skardze argumentacja Skarżącego wskazywała na naruszenie przez DIS licznych przepisów prawa procesowego i materialnego, to jednak sprawa niniejsza stanowiła prostą konsekwencję rozliczenia podatkowego Skarżącego za rok 2010. Strata podatkowa, którą Skarżący - zgodnie ze złożoną deklaracją - osiągnął w roku 2010, została bowiem rozliczona, zgodnie z art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f., w kolejnych latach, poprzez pomniejszenie osiągniętego dochodu o część tej straty, która to część w roku 2013 wyniosła 10.938.578,00 zł. Spór w niniejszej sprawie był więc pochodną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Otóż ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. została uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 21 marca 2017 r. o sygn. III SA/Wa 484/16. W wyniku wniesienia skarg kasacyjnych od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 września 2018 r. o sygn. II FSK 3807/17, oddalił obydwie skargi kasacyjne, choć w uzasadnieniu swojego orzeczenia istotnie zmodyfikował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyrażonej w tym wyroku ocenie NSA zasadnicze znaczenie dla sprawy miał charakter prawny przekształcenia Spółki Komandytowej C. w spółkę C. Spółka z o.o., opartego o przepisy art. 553 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm., dalej "k.s.h."). W takim przypadku, kiedy spółka osobowa przekształca się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, dochodzi do kontynuacji praw i obowiązków spółki przekształcanej, a nie do sukcesji tych praw. Wskutek przekształcenia nie doszło więc do nabycia przez Skarżącego udziałów w C. Spółce z o.o. (w spółce z o.o.), co oznacza, że konieczne było ustalenie sposobu objęcia przez Skarżącego udziałów w Spółce Komandytowej C. Objęcie udziałów w spółce przekształconej nie zostało uznane przez NSA za objęcie w zamian za wkład niepieniężny, gdyż przekształcenie nie wiąże się z żadnym aportem, a spółka przekształcona nie jest substancjalnie innym, nowym podmiotem. Podatkowe skutki tego stanu rzeczy określa art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. b u.p.d.o.f, a w konsekwencji, koszty uzyskania przychodu z objęcia akcji w O. S.A. wyznacza art. 23 ust. 1 pkt 38 tej ustawy, tj. wartość majątku spółki komandytowej. NSA nie zgodził się natomiast z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że w przypadku zastosowania ostatnio wymienionych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodu równe są wartości bilansowej majątku Spółki Komandytowej C. z daty ustania bytu prawnego tej spółki, będącej równocześnie datą powstania C. Spółka z o.o. Powołując się na art. 558 § 1 pkt 1 k.s.h. NSA uznał, że w zakresie sposobu ustalenia wysokości kosztów podatkowych koszty, "...o których mowa w art. 30b ust. 2 pkt 5 w związku z art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. b) i w związku z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. wyznacza wartość majątku spółki komandytowej ustalona zgodnie z art. 558 § 1 pkt 1 k.s.h., czyli obowiązkowo ustalana przez wspólników dla potrzeb sporządzenia planu przekształcenia wartość bilansowa majątku spółki przekształcanej na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia. W dniu przekształcenia spółki osobowej w spółkę kapitałową to właśnie ta wartość, a nie żadna inna, zostaje zgodnie z przepisami k.s.h. bezpośrednio odzwierciedlona w wartości nominalnej udziałów albo akcji w spółce przekształconej. Skoro dla potrzeb przekształcenia i określenia wysokości kapitału zakładowego spółki przekształconej oraz określenia wartości nominalnej udziałów/akcji w tej spółce przepisy k.s.h. nakazują wspólnikom przyjąć wartość bilansową majątku spółki przekształcanej na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia, to brak jest uzasadnienia do przyjmowania dla celów ustalenia dochodu podatkowego wartości bilansowej majątku określonej na inny dzień." Po wyroku NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 3807/17, w niniejszej sprawie wiążący pozostaje zatem pogląd, że kosztem uzyskania przez Skarżącego przychodu z objęcia akcji w O. S.A. była wartość bilansowa (w części przypadającej na Skarżącego) majątku Spółki Komandytowej C. na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia, a nie na dzień ustania bytu prawnego Spółki Komandytowej C. i rozpoczęcia bytu prawnego C. Spółka z o.o. Decyzja DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., która wpływała na rozliczenie Skarżącego także w roku 2013, okazała się zatem wadliwa. Wysokość straty za rok 2010 należy przy tym zmodyfikować poprzez zastosowanie ww. poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego co do kosztów uzyskania przychodu z objęcia przez Skarżącego akcji w O. S.A. W dalszym postępowaniu co do rozliczenia podatkowego Skarżącego za rok 2013 Organ uwzględni powyżej zaprezentowane stanowisko. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, uchylił zaskarżoną decyzję z 11 lipca 2016 r. Została ona bowiem oparta na wadliwej decyzji z [...] grudnia 2015 r., dotyczącej roku 2010. W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 oraz art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 26 października 2016 r. Na koszty te złożył się wpis od skargi (27.105 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - radcy prawnego i opłata od pełnomocnictwa. Wyjaśnić przy tym należy, że wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ustalane w związku z wartością przedmiotu zaskarżenia (2.710.434 zł), wynosiłoby w zwykłych okolicznościach 14.400 zł. Niemniej w niniejszej sprawie zasadnicza argumentacja zawarta w skardze polegała na powieleniu zarzutów skierowanych wobec ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Nadto Sąd uwzględnił znaną z urzędu okoliczność, że sprawa niniejsza stanowiła jedną z trzech tożsamych pod względem prawnym oraz podobnych pod względem faktycznym spraw, jakie w dniu 14 listopada 2018 r. Sąd rozpoznawał na rozprawie, a w których działali ci sami pełnomocnicy. Z tych powodów uznać należało, że nakład pracy pełnomocników Skarżącego był w oczywisty sposób mniejszy niż w sprawach, w których rozstrzyga się kwestie niepowtarzalne pod względem faktycznym i prawnym. Dlatego Sąd ocenił, że zaszedł "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., i z tego względu zasądził tytułem wynagrodzenia pełnomocnika tylko połowę wspomnianej kwoty 14.400 zł, tj. kwotę 7.200 zł. W sumie więc zasądzono kwotę 34.322 zł kosztów postępowania sądowego.