II OSK 1378/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P.J. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II OSK 1378/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej P.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 33/21 o odrzuceniu skargi P.J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie podjęcia środków zabezpieczających oraz wydania decyzji administracyjnej postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 października 2021 r. II OSK 1378/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2021 r. VII SAB/Wa 33/21 o odrzuceniu skargi P.J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie podjęcia środków zabezpieczających oraz wydania decyzji administracyjnej. Wniosek o wykładnię ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył skarżący, domagając się wyjaśnienia jakie jest uzasadnienie stwierdzenia, że przepis art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie może stanowić podstawy prawnej do faktycznego wykwaterowania mieszkańców budynku i jak należy rozumieć, w okolicznościach sprawy pojęcie "wykwaterowania". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W literaturze przedmiotu, na tle art. 158 p.p.s.a., wskazuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana czy odmienne rozumienie (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 158, dostępny w systemie LEX/el 2021 i wskazane tam orzecznictwo; zobacz także np. postanowienie NSA z 9.07.2020 r. II FZ 210/20). W orzecznictwie wskazuje się także, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (zob. postanowienie NSA z 9.10.2019 r. II FZ 642/19 i wskazane tam orzecznictwo). W sprawie niniejszej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno samo rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie nie wywołują wątpliwości interpretacyjnych co do treści postanowienia z dnia 5 października 2021 r. Zaś wniosek zmierza do polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w sprawie i wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrazów, a powyższe nie może stanowić podstawy skutecznego wniosku o wyjaśnienie wątpliwości. Dlatego, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.