I SA/Łd 57/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Zakładów "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia w wyniku wznowienia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018 oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [..]listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy K. z [...]sierpnia 2018 r. określającą Zakładom Chemicznym A. Sp. z o. o. z/s w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, m.in. że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w sposób mający wpływ na treść wydanej decyzji, co miało wpływ na przepisy prawa materialnego. W ocenie organu odwoławczego nie wyjaśniona została prawidłowo kwestia dotycząca możliwości opodatkowania budynku biurowego, o powierzchni użytkowej 596,60 m2, wskazanego przez spółkę jako budynek mieszkalny oraz gruntów związanych z tym budynkiem w oparciu o art. 1a ust. 2a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prawidłowa kwalifikacja budynku, która ma wpływ na wymiar podatku wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości określonego w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na brak prowadzonej na obszarze gminy ewidencji budynków wykorzystanie tego środka dowodowego nie jest możliwe. Zmiany w ewidencji jakie nastąpiły 23 maja 2018 r. w zakresie gruntów oraz budynków z uwagi na brak stosownego wpisu nie są wystarczające dla ustalenia charakteru budynku. Oznacza to, że o sposobie kwalifikacji budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania budynku, gdyż nie znane są jego funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji ustalając funkcję budynku, zobowiązany był skorzystać z ogólnych zasad postępowania dowodowego, przede wszystkim z art. 181 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na rozbieżności jakie wystąpiły pomiędzy powierzchnią użytkową budynków wprowadzonych do ewidencji środków trwałych, a faktyczną powierzchnią tych budynków, która stanowi podstawę naliczenia podatku, co wymaga wyjaśnienia w toku ponownego rozpatrywania sprawy. Spółka A. wniosła skargę na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w której zarzuciła naruszenie: 1) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 207 § 1 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej; 2) art. 1a ust. 2a pkt 1 i art. 2-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 40 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 2 i 2b K.p.a.; 4) przepisów uchwał Rady Gminy K. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Mając na uwadze podniesione zarzuty naruszenia prawa spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o rozstrzygnięcie merytoryczne. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że zaskarżyła decyzję Wójta Gminy K. jedynie w części w jakiej ustalone w decyzji zobowiązanie za: 1) 2014 r. przekracza kwotę 30.148,00 zł, 2) 2015 r. przekracza kwotę 43.968,00 zł, 3) 2016 r. przekracza kwotę 43.782,00 zł, 4) 2017 r. przekracza kwotę 43.596,00 zł, 5) 2018 r. przekracza kwotę 43410,00 zł. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy nie miał prawa uchylać decyzji organu pierwszej instancji w całości. Zdaniem skarżącej już sam ten fakt powoduje poważną niezgodność wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia z prawem, co powinno skutkować jego uchyleniem. Ponadto zdaniem spółki wartość budowli, którą wskazała była prawidłowa, a organ zawyżył wartość podstawy obliczenia podatku. Organ podatkowy pierwszej instancji naliczył podatek od budynku o powierzchni 595,60 m2 będącego budynkiem mieszkalnym według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jako uzasadnienie takiej kwalifikacji organ przyjął, że budynek ten widniał pod nazwą budynek biurowy i w jego ocenie nie ma znaczenia, że od wielu lat budynek faktycznie był wykorzystywany jako budynek mieszkalny. W ocenie spółki stanowisko organu jest błędne, ponieważ istotne znaczenie ma stan faktyczny, tj. że był to budynek wykorzystywany jako budynek mieszkalny, a nie do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka oświadczyła, że do działalności gospodarczej wykorzystywane są jedynie: hala produkcyjna nr 1 i 2, kotłownia i laboratorium z częścią socjalną. Powierzchnia budynków zajętych pod działalność gospodarczą wynosi 1234,41 m2. Oprócz tego na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 595,60 m2. Pozostałe budynki jakie wskazuje w decyzji organ podatkowy nie mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą, ponieważ nie nadają się do wykorzystania w tym celu, m.in. z uwagi na bardzo zły stan techniczny. Z tego względu należało uznać je za budynki pozostałe i opodatkować niższą stawką podatkową. W ocenie skarżącej organ drugiej instancji powinien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, a nie przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., powoływana dalej w skrócie jako: "O.p."). Zgodnie z przywołanym przepisem, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ze zdania pierwszego cytowanego art. 233 § 2 O.p. wynika jednoznacznie, że organ odwoławczy stosując ów przepis może uchylić decyzję organu pierwszej instancji wyłącznie w całości, a nie w części, tj. ponad kwoty zobowiązań podatkowych za kolejne lata, w wysokości akceptowanej przez spółkę. SKO nie mogło zatem uchylić decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej np. zobowiązania za 2014 r. przekraczającego kwotę 30.148,00 zł, nawet wówczas gdy spółka nie kwestionowała w odwołaniu zobowiązań za poszczególne lata do określonej wysokości. W ocenie sądu zastosowanie art. 233 § 2 O.p. w rozpatrywanej sprawie było uzasadnione. Z akt sprawy wynika, że jednym ze spornych zagadnień było ustalenie właściwej stawki podatku dla budynku o powierzchni użytkowej 596,60 m2. Wójt Gminy K. opodatkował przedmiotowy budynek według stawki właściwej dla działalności gospodarczej, natomiast zdaniem skarżącej spółki jest to budynek mieszkalny. Niewątpliwie ustalenie charakteru tego budynku ma zasadnicze znaczenie dla jego opodatkowania, ponieważ zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Ustalając, że jest to budynek wykorzystywany przez spółkę do działalności gospodarczej jako budynek biurowy, organ podatkowy oparł się na ewidencji gruntów i budynków. Organ pierwszej instancji kierował się treścią art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na brak prowadzonej na obszarze gminy Kutno ewidencji budynków wykorzystanie tego środka dowodowego, nie jest możliwe. Oznacza to – jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, że o sposobie kwalifikacji budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania budynku, gdyż nie znane są jego funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Zwrócić należy uwagę, że stanowiska organu odwoławczego i strony skarżącej, co do tego, że decydujące znaczenie dla ustalenia właściwej stawki podatku dla przedmiotowego budynku, ma jego faktyczne wykorzystanie, są zgodne. Przy czym dla spółki jest oczywiste, że budynek od wielu lat faktycznie był wykorzystywany jako budynek mieszkalny, zatem nie podlega opodatkowaniu według stawki dla budynków związanych z wykorzystaniem do działalności gospodarczej, natomiast zdaniem organu odwoławczego, które sąd podziela, ustalenie rzeczywistego sposobu wykorzystania budynku wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Ponieważ postępowanie dowodowe, co do faktycznego sposobu wykorzystania przedmiotowego budynku nie zostało przeprowadzone, uzasadnione było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 O.p. Zauważyć również należy, że ustalenie funkcji i sposobu faktycznego wykorzystania przedmiotowego budynku będzie miało wpływ na opodatkowanie gruntu związanego z tym budynkiem. Organ pierwszej instancji powinien zatem przeprowadzić postępowanie dowodowe w tym zakresie zgodnie z nakazem wynikającym z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy pierwszej powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe i wyjaśnić rozbieżności jakie wystąpiły pomiędzy powierzchnią użytkową budynków wprowadzonych do ewidencji środków trwałych, a faktyczną powierzchnią tych budynków, która stanowi podstawę naliczenia podatku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sąd oddalił skargę. Ake.