II SA/Po 527/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone przez T. B. postanowienie Burmistrza U. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Postanowienia te zostały wydane w następującym stanie sprawy. W dniu [...] października 2019 r. (data wpływu do organu pisma datowanego na [...] października 2019 r.) T. B. (dalej również: wnioskodawca; zainteresowany; skarżący) wystąpił do Burmistrza U. (dalej również: Burmistrz; organ I instancji) o wydanie zaświadczenia, że na terenie wsi C. posiada staw rybny [na nieruchomości pod adresem [...] Burmistrz w postanowieniu z dnia [...] października 2019 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, stwierdzając, że nie jest w posiadaniu dokumentacji, która pozwoliłaby potwierdzić okoliczność wskazaną we wniosku. W zażaleniu na postanowienie Burmistrza wnioskodawca przedstawił szczegółowe okoliczności uzasadniające potrzebę uzyskania żądanego zaświadczenia, akcentując konieczność odłowienia ryb w celu prawidłowej gospodarki w zakresie utrzymania stawu rybnego oraz stanu sanitarnego (argumentował, że staw jest "przerybiony"). Podniósł, że organ ma możliwość ustalenia okoliczności posiadania przez stronę zarybionego stawu we wskazanej lokalizacji. Kolegium, podzielając stanowisko organu I instancji, oddaliło zażalenie wnioskodawcy. Motywując rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2019 r., organ II instancji przywołał brzmienie przepisów art. 217 § 2 i art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 [aktualnie: Dz.U. z 2021 r., poz. 735] ze zm.) - organ potwierdza stan faktyczny i prawny jedynie na podstawie znajdujących się w jego posiadaniu dokumentów, a w przypadku braku odpowiednich danych organ odmawia (w formie postanowienia) wydania zaświadczenia. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji był związany tym, że nie posiada ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, mogących stanowić podstawę wydania żądanego zaświadczenia. Ubocznie Kolegium zauważyło, że zbiór informacji o gruntach, ich właścicielach i innych osobach władających gruntami na terenie wsi C. znajduje się w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Pilskiego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r., poz. 393). W skardze na postanowienie Kolegium T. B. zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia jego sprawy, podnosząc, że przedmiotowy staw istnieje, co też szczegółowo opisał w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podniósł również, że dołącza do skargi dokumenty, które potwierdzają istnienie stawu utrzymywanego w celu hodowli ryb. Kolegium, odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko co do tego, że Burmistrz U. nie miał podstaw do wybadania zaświadczenia o żądanej treści, stąd też zasadnie odmówił wydania takiego zaświadczenia. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu (adwokat) w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. podtrzymał w całości skargę zainteresowanego i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, jak również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi na wykazanie pozostawania w dyspozycji organu informacji uzasadniających wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem skarżącego oraz uznania się przez inne organy za niewłaściwe do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Ponadto pełnomocnik wystąpił o zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Pełnomocnik zarzucił również: I. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 219 w zw. z art. 218 § 2 i art. 218 § 1 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści w sytuacji, gdy: - potwierdzenie faktów i stanu prawnego, objętych żądaniem wniosku, wynika z prowadzonych przez organ I instancji ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, - wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony przez osobę, która wykazała swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów i stanu prawnego; 2) art. 218 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy obydwu instancji przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 3 pkt 5 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne – wszystko to w zakresie, w jakim wskazane przepisy stanowią materialną i ustrojową podstawę do gromadzenia danych planistycznych przez organ I instancji, w szczególności co do danych obejmujących sposób przeznaczenia oznaczonego terenu objętego wnioskiem o wydanie zaświadczenia, a stanowiącego działkę o nr ewidencyjnym [...], położoną w miejscowości C. [...], Gmina U. (powiat pilski, województwo wielkopolskie). W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął sformułowane zarzuty, wskazując na obowiązek przeprowadzania przez organ rzetelnego postępowania wyjaśniającego, z oparciem się na ewidencjach, rejestrach i innych danych, które zgodnie z przytoczonymi przepisami winny być w dyspozycji Burmistrza U. jako organu wykonawczego Gminy U.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt I OZ [...] dodali zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi. Następnie tutejszy Sąd postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. przywrócił skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie podania numeru PESEL. Sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą II SA/Po [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym i rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymujące w mocy zaskarżone przez T. B. postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2019 r. wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Przepis art. 217 § 2 k.p.a. stanowi zaś, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organy nie kwestionowały interesu prawnego wnioskodawcy w uzyskaniu zaświadczenia, a zatem spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Nie jest to przedmiotem sporu. Zarzut pełnomocnika skarżącego jest w tym aspekcie chybiony. Idąc dalej, należy wyjaśnić, że Sąd nie znalazł żadnych podstaw do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dołączonych do skargi. W ocenie pełnomocnika pozwalały one na wykazanie pozostawania w dyspozycji organu informacji uzasadniających wydanie zaświadczenia zgodnego z żądaniem skarżącego oraz uznania się przez inne organy za niewłaściwe do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Tymczasem dołączone do skargi pisma (kopie) dotyczyły następujących kwestii: pismo Głównego Inspektoratu Sanitarnego (Departamentu Higieny Środowiska) z dnia [...] października 2019 r. stanowiło odpowiedź na pismo skarżącego z dnia [...] października 2019 r.; pismo Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Departamentu Rybołówstwa) z dnia [...] grudnia 2019 r. stanowiło odpowiedź na pismo strony z dnia [...] listopada 2019 r., a pismo Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska (Departamentu Prawnego) z dnia [...] grudnia 2019 r. stanowiło odpowiedź na pisma skarżącego z 14 i [...] października 2019 r. W przedmiotowej sprawie nie miało miejsca uznanie się przez inne organy szczebla naczelnego lub centralnego za niewłaściwe do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2019 r. (data wpływu do Burmistrza U. – [...] października 2019 r.). Organ I instancji nie procedował nad podaniem przekazanym według właściwości, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przez inny organ administracji. Poza tym uprawnienie sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może służyć ponownemu rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, w tym ustalaniu stanu faktycznego takiej sprawy. Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne, aczkolwiek jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania kontroli działania administracji, co polega na ocenie zgodności z prawem zaskarżonego działania lub stanu zwłoki (bezczynności, przewlekłości) organu administracji (por. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 262/17 i II OSK 660/17 oraz 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1474/17 – dostępne jw.). W sprawie nie zaistniały żadne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy sądowej wątpliwości, których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza tym przywołane pisma i tak nie miałyby znaczenia dla usunięcia domniemanych wątpliwości co do posiadania określonych baz danych (rejestrów, ewidencji lub innych zbiorów danych). Natomiast poglądowy (oficjalna informacja umieszczona na wydruku) wydruk z geoportalu infrastruktury przestrzennej (geoportal.gov.pl) nie mógł stanowić dowodu, że organ I instancji jest w dyspozycji danych pozwalających na wydanie zaświadczenia zgodnego z wnioskiem strony skarżącej. Przechodząc do kwestii stricte odnoszących się do przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy zaznaczyć, że art. 218 § 1 k.p.a. przewiduje obowiązek wydania zaświadczenia przez organ administracji w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W tego rodzaju postępowaniu uproszczonym organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić, w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Jakkolwiek art. 218 § 2 k.p.a. uprawnia organ administracji publicznej do przeprowadzenia, w koniecznym zakresie, postępowania wyjaśniającego, to jednak jest to postępowanie, które nie może "tworzyć" podstawy faktycznej i prawnej do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy też zbiorach danych (patrz np. wyroki NSA z dnia 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 402/21 i 9 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 813/16, dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach postępowania wyjaśniającego, dopuszczalnego na podstawie przepisu art. 218 § 2 k.p.a., organ jest zobowiązany jedynie zbadać, czy dokumenty będące w posiadaniu organu dopuszczają wydanie zaświadczenia o żądanej treści (por. np. wyrok NSA z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1356/18, dostępny jw.). W konsekwencji, w sytuacji gdy organ w chwili rozstrzygania o wniosku nie dysponuje dokumentami, na podstawie których mógłby wystawić zaświadczenie o żądanej treści, wydanie zaświadczenia jest niemożliwe, co skutkuje koniecznością wydania postanowienia z art. 219 k.p.a. (patrz wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 2579/16, dostępny jw.). W niniejszej sprawie skarżący domagał się od Burmistrza U. wydania zaświadczenia, że na terenie wsi C. [na nieruchomości pod adresem [...]] "posiada staw rybny". Organ odmówił wydania zaświadczenia o takiej treści, stwierdzając, że nie jest w posiadaniu dokumentacji, która pozwoliłaby potwierdzić okoliczność wskazaną we wniosku. Należy podkreślić, że skarżący wystąpił do Burmistrza o wydanie zaświadczenia, o wyraźnie skonkretyzowanej treści, a mianowicie, że "posiada staw rybny" znajdujący się na konkretnej nieruchomości. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że chodzi o nieruchomość pod adresem [...], stanowiącą działkę o nr ewid. [...] w [...], w gminie U.. Prawidłowość rozstrzygnięcia organu należało zatem odnieść do tak określonego żądania. Ze stanowiska Burmistrza wynika bowiem, że nie dysponuje danymi pozwalającymi na potwierdzenie takiej okoliczności. Natomiast skarżący oraz jego pełnomocnik uważają, że to właśnie ten organ, a nie inny organ "dysponował (czy też winien dysponować) danymi niezbędnymi do wydania zaświadczenia o sposobie przeznaczenia skonkretyzowanego terenu na cele stawu rybnego". W ocenie Sądu organ I instancji zasadnie odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia. W sytuacji, gdy organ nie posiada – w prowadzonych ewidencjach, rejestrach lub innych zbiorach informacji – danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie zobowiązuje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego (tak NSA w wyroku z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1403/17, dostępnym jw.). Natura zaświadczenia sprowadza się w istocie do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1518/20, dostępny jw.). Poza tym organ administracji publicznej związany jest żądaniem strony i nie może dowolnie zmieniać jego treści, a dotyczy to w szczególności postępowania w sprawie wydania zaświadczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 660/16, dostępny jw.). Z uzasadnienia postanowienia Burmistrza U. wynika, że organ ten nie prowadzi ewidencji czy rejestru stawów rybnych na terenie gminy, jak również nie dysponuje inną dokumentacją, w której oparcie znajdowałoby żądnie strony. Stanowisko pełnomocnika, który powołał się na przepisy art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym [aktualnie Dz.U. z 2021 r., poz.1372 ze zm.], art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.], art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne [Dz.U. z 2021 r., poz. 1990], art. 3 pkt 5 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r., poz. 670 ze zm.), sprowadza się do twierdzenia, że przepisy te stanowią materialną i ustrojową podstawę do gromadzenia danych planistycznych przez organ I instancji, w szczególności co do danych obejmujących sposób przeznaczenia oznaczonego terenu. Wobec tego, pełnomocnik argumentował, że na podstawie tych danych możliwe jest wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu terenu objętego wnioskiem. Sąd takiego stanowiska nie podziela. Skarżący domagał się od organu wykonawczego gminy U., którym jest Burmistrz U., wydania zaświadczenia potwierdzającego nie przeznaczenie danej nieruchomości w ramach porządku przestrzennego gminy, lecz stan jej zagospodarowania oraz stan własnościowy (zaświadczenie "o posiadaniu stawu rybnego"). Żądanie to w istocie dotyczyło potwierdzania co najmniej jednego z rodzajów użytków gruntowych, jakie znajdują się na przedmiotowej działce, jak również znajdowania się na tej nieruchomości urządzenia wodnego. Za takiego rodzaju obiekt (urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich) należy uznać staw rybny (patrz: art. 16 pkt 65 lit. c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne Dz.U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.), którego właścicielem – względnie posiadaczem – miałby być skarżący. Dodać należy, że z kolei obiekt w postaci "ziemnego stawu rybnego" jest według art. 197 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego urządzeniem melioracji wodnych. Jeżeli takim obiektem byłby staw wodny, o którym mowa we wniosku skarżącego o wydanie zaświadczania, to powinien znajdować się w ewidencji melioracji wodnych, o której mowa w art. 196 ust. 1 Prawa wodnego. Ewidencja ta zawiera informację o urządzeniach melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów. Ewidencję melioracji wodnych udostępnia się do wglądu nieodpłatnie (art. 196 ust. 6 Prawa wodnego), zaś wyszukiwanie danych zawartych w ewidencji melioracji wodnych, sporządzanie kopii dokumentów oraz ich przesyłanie odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 196 ust. 7 Prawa wodnego). Ewidencję melioracji wodnych prowadzą Wody Polskie (art. 196 ust. 14 Prawa wodnego). Przepis art. 196 Prawa wodnego w ust. 11-15 wskazuje na obowiązki właściciela urządzenia melioracji wodnych, które nie zostało wykonane na koszt Skarbu Państwa, w zakresie zgłaszania do tej ewidencji faktu wykonania urządzenia i zmiany danych w tym zakresie. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest systemem informacyjnym zapewniającym gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Natomiast art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m.in. położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych. Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r., poz. 1390 ze zm.) w lp. 7 załącznika nr [...] do tego rozporządzenia wskazuje na rodzaj użytków gruntowych, jakimi są grunty pod stawami oznaczone symbolem Wsr. Do gruntów pod stawami zalicza się grunty pod zbiornikami wodnymi wyposażonymi w urządzenia hydrotechniczne nadające się do chowu, hodowli i przetrzymywania ryb, obejmujące powierzchnię ogroblowaną wraz z systemem rowów oraz tereny przyległe do stawów i z nimi związane, a należące do obiektu stawowego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Ewidencję gruntów i budynków dla obszaru powiatu prowadzi właściwy starosta (odpowiednio prezydent miasta na prawach powiatu), co wynika z art. 2 pkt 10c i art. 7d ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy. I to starosta, a nie organ gminy, na której terenie znajduje się dany grunt, udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym. Przy tym dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, właściwy organ udostępnia m.in. na żądanie właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis (art. 24 ust. 5 pkt 1 omawianej ustawy). Nawet jeżeli Burmistrz U. w ramach realizacji zadań własnych gminy w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (patrz: art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) ma dostęp do danych zawartych w ewidencjach i rejestrach prowadzonych przez inne wyspecjalizowane podmioty – na zasadach określonych w art. 3 pkt 5 i art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne – to nie znaczy, że jest dysponentem tej informacji. Dodać należy, że art. 15 ust. 1 tej ostatniej ustawy dotyczy zapewnienia podmiotom realizującym zadania publiczne przez podmiot prowadzący rejestr publiczny nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Z kolei art. 15 ust. 2 tej ustawy wyraźnie stanowi, że dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych. Okoliczności, których potwierdzenia domaga się skarżący w drodze wydania zaświadczenia przez organ gminny, mogą zostać – w zależności od tego, jakie dane zostały zgłoszone przez właściciela gruntu lub urządzenia wodnego do odpowiedniego rejestru publicznego – uzyskane od innych organów, do których ustawowych zadań należy prowadzenie określonych ewidencji; w tym wypadku chodzi o ewidencję gruntów i budynków oraz ewidencję melioracji wodnych. Należy również ubocznie zauważyć, że skarżący nie domagał się od organu gminnego wydania zaświadczenia o posiadanym gospodarstwie rolnym, czy też o areale należących do strony użytków gruntowych, jakie podlegają opodatkowaniu na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 333 ze zm.) lub ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie, w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2019 r., brak było po stronie Burmistrz U. obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia czy i jakiego rodzaju obiekt gospodarki wodnej znajduje się na nieruchomości gruntowej pod adresem [...]. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu stwierdzenia zasadności wydania zaświadczenia ze swej istoty ma jedynie pomocniczą rolę przy ustaleniu jego treści, albowiem główną rolę w tym zakresie przypisać należy danym z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami (por. wyroki NSA z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 903/18 i 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, dostępne jw.). Zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać, bądź też niczego istotnego ustalać (ograniczenie to nie dotyczy jednak prostych wyjaśnień co do posiadanych danych). Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por. wyroki NSA z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 36/05, 14 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 457/13 i 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2624/15 – orzeczenia dostępne jw.). W ocenie Sądu, po stronie organów nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Końcowo Sąd jeszcze wyjaśnia, że nie rozpoznał wniosku pełnomocnika strony o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (wniosek zawarty w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r.), ponieważ stosownie do art. 250 § 1 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a. rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy powinno zapaść w odrębnym orzeczeniu, co do zasady, wydawanym w pierwszej instancji przez referendarza sądowego.