I GSK 1293/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Powiatu Świdnickiego o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1293/18, w sprawie ze skargi kasacyjnej Powiatu Świdnickiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4325/15 w sprawie ze skargi Powiatu Świdnickiego na decyzję Ministra Finansów z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr ST5.4750.97f.2015/PLJ w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1293/18. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1293/18, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Powiatu Świdnickiego uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4325/15, oraz uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia 25 sierpnia 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Ponadto, zasądził od Ministra Finansów na rzecz Powiatu Świdnickiego 30 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jako podstawę prawną orzeczenia o kosztach NSA podał art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Ponadto, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., NSA odstąpił od zasądzenia części wynagrodzenia pełnomocnika, mając na uwadze znany mu z urzędu fakt, że do NSA wniesiono wiele skarg kasacyjnych w tożsamych rodzajowo sprawach. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg kasacyjnych są zbieżne. NSA uznał, że z uwagi na powtarzalność spraw sporządzenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika organu mniejszego niż normalnie nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej. Pismem z dnia 25 listopada 2019 r. Powiat Świdnicki wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego przez orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego (koszty postępowania sądowego) za I instancję, tj. zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz Powiatu Świdnickiego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 10 800 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może (...) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy Sąd nie orzekł o wszystkich żądaniach zawartych w skardze bądź jeżeli wyrok nie zawiera dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien podjąć z urzędu. Wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej wniesionej przez Powiat Świdnicki przez uchylenie wyroku Sądu I instancji i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zawiera orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego (a nie tylko kasacyjnego). Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz Powiatu koszty postępowania kasacyjnego w niższej wysokości niż określa to strona w swoim wniosku, nie uzasadnia uzupełnienia wyroku, gdyż zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. nie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął o całości skargi i dodatkowych orzeczeniach, które powinny być zamieszczone w wyroku. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób jednoznaczny wynika, że Sąd zasądził częściowy zwrot kosztów. NSA wyjaśnił także powody miarkowania kosztów w tej sprawie. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do kosztów zmierza w istocie do zmiany orzeczenia Sądu w tym zakresie, co – z uwagi na brak możliwości zaskarżania rozstrzygnięć wydanych przez NSA – jest niedopuszczalne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 i art. 157 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.