II SAB/Wr 731/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi O. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE O. K. wniosła w dniu 12 kwietnia 2021 r. (data wpłynięcia do organu) skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 maja 2021 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z odpisem odpowiedzi na skargę została doręczona skarżącej w dniu 29 lipca 2021 r. Wpis do dnia wydania niniejszego postanowienia nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie zaś do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie, w dniu 10 maja 2021 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej o cofnięcie skargi z dnia 8 kwietnia 2021 r. Wojewoda przekazał powyższy wniosek do Sądu w dniu 31 maja 2021 r. Skarżąca zarządzeniem Sądu z dnia 28 maja 2021 r. została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie wraz z odpisem odpowiedzi na skargę zostało jej doręczone osobiście w dniu 29 lipca 2021 r., w skutek czego zakreślony 7 dniowy termin upłynął w dniu 5 sierpnia 2021 r. (czwartek). Do dnia wydania niniejszego postanowienia – jak wynika z informacji uzyskanej od Oddziału Finansowo-Budżetowego w dniu 5 października 2021 r. (k. 24 akt sądowych), wpis nie został uiszczony. Należy również zaznaczyć, że skarżąca została pouczona o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niewykonania zarządzenia. W tych okolicznościach, pomimo oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi, brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowego. Co prawda ustawodawca przyznaje stronie skarżącej w art. 60 p.p.s.a. prawo cofnięcia skargi ze skutkiem wiążącym dla sądu, jednak należy podkreślić, że cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle i dla tego typu czynności procesowej. Cofnięcie skargi może zatem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc takiej, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 291). W zaistniałych okolicznościach, wobec braku uiszczenia wpisu sądowego powodującego nieskuteczność skargi, wniosek o cofnięcie skargi nie podlegał rozpatrzeniu przez Sąd. Ze względu na nieuzupełnienie braków skargi zachodziły natomiast podstawy do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia