I OZ 1363/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.J. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1363/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: 1. odmówić sprostowania postanowienia, 2. odmówić uzupełnienia postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1363/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 28/17 wzywające K.J. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2017 r. oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 28/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. Pismem z dnia 30 października 2017 r. K.J. wniósł o sprostowanie powyższego postanowienia w zakresie określenia przedmiotu. Wskazał, że zakres jego wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczył żądania wydania zaświadczenia o treści ustalonej przez organ po przeprowadzeniu w sposób właściwy postępowania wyjaśniającego. Jednocześnie wniósł o uzupełnienie postanowienia poprzez orzeczenie, że zmiana zakresu sprawy w postępowaniu sądowym stanowiła rażące naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, że zaskarżone zarządzenie stanowiło czynność wadliwą i stronniczą podejmowaną w celu zaszkodzenia stronie oraz doprowadziło do nierozpoznania skargi we wniesionym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku oraz postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Istotą zastosowania tego przepisu jest umożliwienie usunięcia z wyroku lub postanowienia wszelkich jego oczywistych niedokładności czy innych drobnych omyłek. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 października 2017 r. jako przedmiot zaskarżenia wskazał bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sprawie "wydania zaświadczenia żądanej treści". Te ostatnie sformułowanie zdaniem skarżącego jest błędne, dlatego też żąda jego sprostowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi, w myśl powołanego art. 156 § 1 P.p.s.a., niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Wskazane nieprawidłowości powinny mieć bowiem charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności a następnie błędnego jej odnotowania. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Użyte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. określenie przedmiotu zaskarżenia nie kwalifikuje się pod żadne z powyższych uchybień, gdyż nie ma ono charakteru nieprawidłowości wynikającej z uchybienia, nieuwagi czy pomyłki. Zgodnie bowiem z art. 138 w zw. z art. 166 P.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia, co rozumie się jako precyzyjne oznaczenie aktu lub czynności organu administracji publicznej oraz sprawy w jakiej ten akt lub czynność zostały wydane - czyli przedmiot sprawy. Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] był wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia o określonej treści (czyli treści żądanej). Tym samym uznać należy, że określenie przedmiotu sprawy w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jako "bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści" jest adekwatne do istoty zagadnienia będącego przedmiotem rozważań organu administracji. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze charakter postępowania administracyjnego prowadzonego przed Komendantem Powiatowym Policji w [...], określił przedmiot sprawy jako "bezczynność w sprawie wydania zaświadczenia żądanej treści". W tych okolicznościach żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącego jest nieuzasadniony. Dlatego też wniosek o sprostowanie przedmiotu zaskarżenia podlegał oddaleniu. Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 17 października 2017 r. wskazać należy, że stosownie do treści art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy przy tym zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) może dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (postanowienia), nie zaś do jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie zmierza w istocie nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Z tych też względów wniosek K.J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. o podniesione w tym wniosku żądania, nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 oraz 2 postanowienia.