I FZ 548/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. i A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1287/07 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej przez M. i A. M. decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 11 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze z dnia 14 maja 2007 r. M. i A. M. wnieśli m.in. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 11 czerwca 2007 r. Postanowieniem z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1287/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił tenże wniosek. Sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła zajścia okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że z uwagi na to, że skarżący nie uzasadnili wniosku Sąd nie miał możliwości oceny, czy istnieją przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. W zażaleniu zarzucili naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ich ocenie redakcja tego przepisu nie wskazuje, że to właśnie na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Przeciwnie, badanie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd powinno być bowiem dokonane na podstawie okoliczności sprawy wynikających z materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a także z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego. Strona wskazuje również, że nie sposób podać jakie to pozytywne przesłanki mogłyby przemawiać za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Uruchomienie postępowanie wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej powinien ciążyć obowiązek wskazania na okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Nie wystarczy przy tym, tak jak to uczyniła strona skarżąca, samo powtórzenie treści przepisu. Sąd oceniając wniosek strony powinien mieć bowiem możliwość zbadania, czy istnieją przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie. Ocena sądu możliwa jest tylko wtedy, jeśli ma on informacje o sytuacji finansowej wnioskodawcy, przy czym oczywiście, możliwe jest dokonanie oceny w oparciu o materiały znajdujące się w aktach sprawy. Jednakże gdy takich materiałów nie ma, a strona w sformułowanym wniosku nie wskazuje na żadne okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem, to tym samym uniemożliwia sądowi przeprowadzenie merytorycznej oceny jej wniosku. Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno konstrukcja przepisów dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności, jak i treść pozostałych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wezwania strony do usunięcia braków tak sporządzonego wniosku. Nie będzie bowiem możliwe wezwanie strony do uzupełnienia jej wniosku o dostarczenie informacji uzasadniających uwzględnienie wniosku w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Przepis ten bowiem ma zastosowanie wyłącznie do pism strony, które nie mogą otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Natomiast wniosek strony skarżącej warunki formalne zachowuje i tym samym nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu. Brak wykazania, że wykonanie decyzji narazi stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uniemożliwiło Sądowi I instancji uwzględnienie wniosku strony. Sąd I instancji nie dysponował bowiem danymi, które uzasadniałyby pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego. Dlatego należy uznać, że orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art.197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.