II OSK 2055/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant asystent Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 596/09 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2009 r., sygn. II SA/Wa 596/09 po rozpoznaniu skargi B.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] 2008 r., nr [...] (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2) i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu [...] lipca 2008 r. B.P. złożył do Komendanta Stołecznego Policji wniosek o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dziesięciu sztuk broni palnej do celów sportowych wskazując, że od 2007 r. uprawia sport strzelecki i jest czynnym członkiem [...] Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]". Ponadto podniósł, że wyeksploatowana i nieprecyzyjna broń klubowa uniemożliwia mu podnoszenie kwalifikacji sportowych. Do wniosku B.P. dołączył zaświadczenie o zatrudnieniu, orzeczenie lekarskie i psychologiczne, kopię dowodu osobistego, opinię z Okręgowego Związku Strzeleckiego z siedzibą w S., kopię decyzji przyznającej licencję klubowi, kopię orzeczenia o nadaniu patentu strzeleckiego i kopię licencji, zaświadczenie PZSS nr [...] oraz zaświadczenie o przynależności do Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]" wraz z informacją o czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego i wykazem udziału w zawodach. Decyzją z dnia [...] 2008 r. Komendant Stołeczny Policji na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) odmówił B.P. wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego wskazując na brak przesłanek uzasadniających jego wydanie. Ponadto stwierdził, że sam fakt uprawiania strzelectwa sportowego nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania pozwolenia na broń. Wskazał również, że decyzja ta nie pozbawia go możliwości dalszego uprawiania sportu, albowiem w dalszym ciągu może on korzystać z broni stanowiącej wyposażenie klubu, zatem brak możliwości jej zakupu nie będzie mu utrudniał uprawiania strzelectwa i brania udziału w zawodach i treningach. Ponadto podniósł, że to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia, iż wyniki sportowe, predyspozycje i cel treningowy stanowią podstawę do wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Organ podał, że B.P. przedstawił dokumenty potwierdzające jego przynależność od dnia [...] 2007 r. do KSS "[...]" oraz potwierdzające jego udział w 47 zawodach sportowych. Organ podał również, że B.P. posiada stosowne uprawnienia do uprawiania sportu o charakterze strzeleckim tj. tzw. patent, którym dysponuje od dnia [...] 2006 r. oraz licencję uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym od dnia [...] 2007 r. Stwierdził również, że wnioskodawca nie uprawia intensywnie strzelectwa sportowego, a jego wyniki są przeciętne. Ponadto wskazał, że sam fakt uprawiania strzelectwa sportowego nie jest wystarczającą okolicznością do wydania pozwolenia na broń, zaś strona nie wykazała się szczególnymi, wybitnymi sukcesami sportowymi w tym zakresie, ani też nie jest aktywnym instruktorem strzelectwa. Od powyższej decyzji B.P. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, jednakże organ II instancji decyzją z dnia [...] 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, argumentując, iż przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji ustala, że pozwolenie na broń wydaje się, gdy okoliczności wykazane przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń takie rozstrzygniecie uzasadniają. Wyjaśniono, że przepis ten nie określa przesłanek, które mogłyby decydować o wydaniu pozwolenia na broń palną. Natomiast zaznaczono, że w przypadku broni palnej sportowej utrwalił się pogląd, że okolicznościami przemawiającymi za udzieleniem pozwolenia na zakup i posiadanie broni są w szczególności wybitne osiągnięcia w rywalizacji sportowej oceniane m. in. na podstawie komunikatów z zawodów sportowych ( brane są pod uwagę: liczba i ranga tych zawodów, ilości startujących zawodników i uzyskane lokaty) lub posiadanie i wykonywanie uprawnień instruktora sportów strzeleckich. Kierując się tymi przesłankami organ stwierdził, że strona tych kryteriów nie spełnia. Natomiast wnioskodawca w zasadzie uprawia ten sport od niedawna i rekreacyjnie ( grupa powszechna), patent strzelecki posiada od dnia [...] 2006 r., do klubu sportowego należy od dnia [...] 2007 r., a jego udział w rywalizacji sportowej rozpoczął się dopiero w marcu 2007 r. Uznano, że strona spełnia tylko minimalne wymogi do uznania jej kwalifikacji sportowych w świetle wewnętrznych przepisów Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Organ dokonał analizy udziału strony w poszczególnych zawodach i stwierdził , że trudno jest mówić o szczególnych osiągnięciach, a ponadto jego uczestnictwo w zawodach sportowych nie świadczy o takim stopniu zaangażowania, który uzasadniałby niezbicie potrzebę posiadanie własnej broni. Organ tym samym uznał B.P. za zawodnika początkującego uprawiającego ten sport rekreacyjnie. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi B.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w treści której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi B.P. wyjaśnił, że w trakcie postępowania przed organami administracji wykazał, że spełnia wszelkie wymogi formalne niezbędne do uzyskania pozwolenia na broń (jest aktywnym członkiem klubu sportowego, bierze udział w zawodach, gdzie uzyskuje dobre lokaty, posiada niezbędne zaświadczenia potwierdzające zdolność do posiadania broni palnej, uzyskał najwyższą odznakę w zawodniczej grupie powszechnej, czyni duże postępy i posiada wysoki poziom wyszkolenia strzeleckiego). Mimo tego odmówiono mu wydania pozwolenia na broń sportową. Skarżący podniósł również, że wydana decyzja poza naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego, wykazuje sprzeczność wewnętrzną wynikającą z nieznajomości specyfiki uprawiania tego typu sportu. Zdaniem B.P. nie da się osiągać wybitnych wyników bez posiadania broni własnej, indywidualnie dopasowanej. A klubów sportowych po prostu nie stać na zakup broni indywidualnie dopasowanej dla każdego jej członka. Brak takiej broni odbija się negatywnie na osiąganych wynikach, albowiem nie ma możliwości wystarczającego poznania i wyregulowania broni przed zawodami (są tylko trzy strzały próbne). W konkluzji skarżący wskazał, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że brak było przesłanek do wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych oraz błędnej wykładni tych przepisów z zastosowaniem dodatkowego, pozaustawowego i dowolnie rozumianego przez organy kryterium "wybitnych osiągnięć w rywalizacji sportowej", art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Członkostwo w klubie strzeleckim, uczestnictwo w zawodach i chęć podnoszenia kwalifikacji zawodowych jest wystarczającą przesłanką, w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, do wydania wnioskowanego pozwolenia. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 8 i 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest uzasadniona, stąd też na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w uwzględnieniu skargi, uchylił zaskarżone decyzje. W motywach wyroku Sąd I instancji wskazał, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji. Wyjaśnił również, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma charakter decyzji związanej, a wykazanie istnienia okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań ustawowych, zobowiązują organy Policji do wydania decyzji pozytywnej. Przy czym obowiązek wykazania uzasadnionych okoliczności przemawiających za przyznaniem pozwolenia na broń spoczywa niewątpliwie na osobie ubiegającej się o to pozwolenie. Bowiem sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trafnie skarżący zarzucił w skardze naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie zawężającej wykładni tego przepisu. Wskazując na przepis art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, Sąd stwierdził, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosowanie zaś do treści art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, zdaniem Sądu, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Natomiast przyjęcie, że wydanie pozwolenia uzasadnia tylko osiąganie ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Wskazano, że z żadnego przepisu prawa nie wynika , iż tylko status wybitnego zawodnika sportów strzeleckich czy instruktora strzeleckiego uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, ale ma służyć – w ocenie Sądu I instancji – do podnoszenia kwalifikacji sportowych. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie oba organy administracji dokonały zawężającej wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazując, że tylko wybitne osiągnięcia sportowe lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa uzasadnia udzielenie pozwolenia na broń sportową. Z taką interpretacją powyższych przepisów, zdaniem Sądu I instancji, nie można się zgodzić, albowiem doprowadziłaby ona do tego, że tylko instruktorzy strzelectwa lub osoby wygrywające zawody sportowe mogłyby skutecznie ubiegać się o wydanie przedmiotowego pozwolenia. W ocenie Sądu wykładnia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy nie może prowadzić do takiego rezultatu, że tylko osoba, która wygrywa zawody sportowe, bądź posiada uprawnienia instruktora strzelectwa może uzyskać pozwolenie na broń sportową. W związku z wadliwą wykładnią powyższych przepisów, w ocenie Sądu I instancji, organy administracji nie odniosły się w sposób należyty do twierdzeń skarżącego popartych pismem Strzeleckiego Klubu Sportowego "[...]" z dnia [...] lipca 2008 r., że jest on członkiem klubu strzeleckiego, czynnie uprawiającym strzelectwo sportowe z broni sportowej palnej i wziął udział w 47 zawodach, uznając że skarżący jest zawodnikiem początkującym, uprawiającym sport jedynie rekreacyjnie. Brak jest również odniesienia w sposób właściwy do przedstawionego zaświadczenia wydanego przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego w dniu [...] lipca 2008 r., z którego wynika, że skarżący posiada odpowiednie kwalifikacje, niezbędne do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim oraz że posiada patent strzelecki i licencję uprawniającą go do udziału we współzawodnictwie sportowym oraz że spełnia warunki, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji do otrzymania pozwolenia na broń, w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy. Sąd zauważył również, że stosownie do art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak okoliczność posiadania takiego zaświadczenia powinna być wzięta pod uwagę przez organy. Od powyższego wyroku Komendant Główny Policji wywiódł skargę kasacyjną, w treści której zaskarżył go w całości i zarzucił mu: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okolicznością uzasadniającą przyznanie pozwolenia na broń B.P. jest samo uprawianie sportu strzeleckiego oraz przynależność do klubu strzeleckiego, podczas gdy sytuacja faktyczna ubiegającego się o wydanie pozwolenia na broń, krótki okres czynnego uprawiania strzelectwa sportowego oraz osiągane wyniki, nie pozwalają na stwierdzenie, że zachodzi rzeczywista potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej; 2/ naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez sąd administracyjny, iż szczególną okolicznością uzasadniającą wydanie B.P. pozwolenia na broń jest sam fakt uprawiania przez niego, w sposób zorganizowany w ramach klubu strzeleckiego, sportu strzeleckiego oraz, że posiadane dokumenty w postaci patentu i licencji pozwalają uznać, że spełnia warunki do otrzymania pozwolenia na broń, podczas gdy samo spełnienie warunków formalnych nie oznacza obowiązku organu do wydania pozwolenia na broń; 3/ naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez sąd administracyjny, że odmowne rozstrzygnięcie organów Policji wynikało z błędnej, bezpodstawnie zawężającej, wykładni przepisów art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie przyjęciu, że organy Policji wprowadziły dodatkowe, pozaustawowe kryterium przyznawania pozwoleń na broń, podczas gdy organy nie wprowadzały takich kryteriów, a jedynie oparły się na obowiązującej ustawie o broni i amunicji oraz dowodach zgromadzonych w sprawie. Jednocześnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych i podniósł, że nie można się zgodzić z twierdzeniem Sądu, iż Komendant Główny Policji naruszył art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, albowiem z utrwalonej linii orzeczniczej sądów wynika, że art. 10 ust. 1 powyższej ustawy nie definiuje okoliczności wskazanych w tym przepisie, dlatego ich ocena należy do właściwych organów Policji. Okolicznościami tymi są – zdaniem autora skargi kasacyjnej – okoliczności szczególne, a organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, której zasady nie podlegają ocenie Sądu, albowiem Sąd może tylko i wyłącznie skontrolować, czy ocena ta nie ma cech dowolności i czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący kasacyjnie wskazał, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń tylko wtedy, gdy okoliczności faktyczne, na które powołuje się wnioskodawca uzasadniają jego wydanie. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy Policji są zobowiązane do dokonania oceny, zgodnie z określoną w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego, czy wskazane przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń. Ponadto autor skargi kasacyjnej zauważył, że ze względu na to, iż dostęp do broni jest w Polsce reglamentowany, samo spełnienie warunków formalnych określonych w ustawie nie zobowiązywało organów Policji do wydania zezwolenia. Za wydaniem zezwolenia, zdaniem organu, w myśl art. 10 ust. 1 przedmiotowej ustawy winny przemawiać okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia. Jednakże takich okoliczności, zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie można się dopatrzeć w rozpoznawanej sprawie. Nadto organ wskazał, że B.P. uprawia sport strzelecki krótki i okazjonalnie, a patent posiada dopiero 2,5 roku. Mimo iż bierze udział w zawodach sportowych, w ocenie organu, spełnia tylko minimalne wymagania do uznania jego kwalifikacji sportowych w świetle wewnętrznych przepisów Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Nadto organ szczegółowo przeanalizował osiągnięcia sportowe B.P. i podniósł, że wskazane okoliczności nie uzasadniają wydania mu pozwolenia na broń palną, w szczególności w ilości 10 egzemplarzy. Wskazał również, że trudno mówić o wybitnych osiągnięciach wnioskodawcy w strzelectwie, albowiem osiągane przez niego wyniki w zawodach strzeleckich nie wyróżniają go z grupy startujących w nich uczestników. Na poparcie swojego stanowiska, autor skargi kasacyjnej przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Ponadto, w ocenie organu, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca nie należy do wybitnych zawodników, która to okoliczność mogłaby być okolicznością uzasadniającą wydanie indywidualnego prawa do posiadania broni palnej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, należy zaakcentować, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do podstawowych wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto także, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową, zdaniem autora skargi kasacyjnej, Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących taką rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić instruktora strzeleckiego lub wybitnego zawodnika sportów strzeleckich. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu, nie można tym samym zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie organ Policji dokonał zawężającej interpretacji art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Organ Policji w żaden sposób nie ustalał pozaustawowych kryteriów, a jedynie dokonał oceny całokształtu materiału zebranego w sprawie oraz podnoszonych przez stronę okoliczności (to bowiem na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania konieczności wydania mu pozwolenia) takich jak: dotychczasowe osiągnięcia sportowe w dziedzinie strzelectwa sportowego, uczestnictwo w zawodach, posiadane kwalifikacje. Oparcie rozstrzygnięcia na podstawie tych ujawnionych okoliczności są niczym innym jak indywidualnym podejściem do rozpatrywania sprawy. Wprawdzie strona spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, jednakże odmowa jego wydania była następstwem przede wszystkim uznania, że wnioskodawca nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, że znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Konkludując skarżący kasacyjnie podniósł również, że jedynym aktem prawnym regulującym kwestię pozwolenia na broń jest ustawa o broni i amunicji, a wskazany przez Sąd I instancji art. 53 b ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej może mieć tylko znaczenie pomocnicze dla oceny okoliczności faktycznych na które powołuje się strona w treści złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania określoną przesłankami z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie. Analizując skargę kasacyjną w opisanym zakresie nie można w tej sprawie uznać za usprawiedliwione podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09. Sąd, mimo iż odmówił podjęcia uchwały rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy okolicznością uzasadniającą w myśl art. 10 ust.1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, czy też uprawnianie tego sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników?", to jednakże z uzasadnienia tegoż postanowienia wynikają pewne wskazówki co do sposobu interpretacji treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 w/w ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego postanowienia: "Prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w tym przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści, przez co autorytatywne stwierdzenie tego, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum. Trudno w tym przypadku dopuścić jakiekolwiek abstrakcyjne określenie pozytywnych przesłanek wydania decyzji (...)". Dlatego też przyjęcie zawężającej wykładni tego przepisu, iż tylko uzyskiwanie wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń, prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Z żadnego przepisu nie wynika bowiem, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznania pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie może być utożsamiane z nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06, przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Organy administracji orzekające w sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, dokonały zawężającej wykładni art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazując, że tylko wybitne osiągnięcia w rywalizacji sportowej uzasadniają udzielenie pozwolenia na broń sportową. Wykładnia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż tylko osoba, która wygrywa zawody sportowe, bądź posiada uprawnienia instruktora strzelectwa może uzyskać pozwolenie na broń sportową (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1674/07, niepubl.). Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organy administracji prowadziłoby do dowolnego ustalenia kryterium "ponadprzeciętnych wyników sportowych" bowiem nie zostało skonkretyzowane jakie wyniki i w jakiej rangi zawodach uzyskiwane uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Tożsame stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyrokach z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1532/09 i w wyroku z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 746/09 publikowane na stronie internetowej NSA https://cbois.nsa.gov.pl . Dlatego też w świetle powyższych rozważań uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie można Sądowi I instancji mając na uwadze przywołane w nim stanowisko zarzucić, że przedstawił błędną wykładnię art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w szczególności, iż głównym powodem odmowy wydania pozwolenia na broń sportową w tej sprawie było zdaniem organu brak wyróżniających się w rywalizacji sportowej wyników sportowych przez B.P., albowiem wokół tej kwestii zbudowano negatywne stanowisko w sprawie. Patent strzelecki uprawnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń sportową i potwierdza zakres kwalifikacji sportowych jakie spełnia osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na taką broń na podstawie odrębnych przepisów. Sąd zasadnie w zaskarżonym wyrok podniósł, że nie odniesiono się w tej sprawie do tego, że strona posiada odpowiednie kwalifikacje, niezbędne do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, że posiada patent strzelecki i licencję uprawniającą go do udziału we współzawodnictwie sportowym. Dodatkowo podnieść należy, na co również zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż stosownie do art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak okoliczność ta, jak również fakt, iż skarżący jest czynnym członkiem [...] Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]" oraz, że bierze udział w zawodach strzeleckich (potwierdzono 47 zawodów), powinna być przez organy rozważona. Jak bowiem wskazano w cytowanym wyżej postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA: "W orzecznictwie sądowym wskazuje się w związku z tym, że każda ocena dokonywana przez organ stosujący prawo w przypadku stosowania zwrotu ocennego musi być oceną jednostkową i sytuacyjną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. III PK 83/04, OSNP 2006/1-2/1). Skoro z przepisów normujących prawo do posiadania broni nie wynika, aby ustawodawca uzależnił wydanie pozwolenia na broń w celach sportowych od konieczności osiągania wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich, to przyjęcie takiego wymogu przez organy Policji wobec strony w tej sprawie prowadziło do wydania decyzji w oparciu o przesłanki nieprzewidziane w przepisach prawa, co słusznie zostało zakwestionowane w zaskarżonym wyroku. Jednocześnie nie można przyjąć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. a zarzut uczyniony w tym zakresie należy uznać za chybiony. Norma art. 141 § 4 P.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Przepis ten pozwala również na podważenie przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy. Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw. W rozpoznawanej nie można uznać, że Sąd I instancji naruszył ten przepis, albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe i w sposób adekwatny do okoliczności tej sprawy wyjaśnia dlaczego uchylono zaskarżone w sprawie decyzje. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie uzasadnienie to w pełni realizuje dyspozycję normy art. 141 § 4 P.p.s.a w sposób prawidłowy wyjaśniając przesłanki zastosowania art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a. i c. P.p.s.a. Tym samym również chybiony jest zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c. P.p.s.a albowiem trafnie uznano w zaskarżonym wyroku, że odmowne rozstrzygnięcie organów Policji wynikało z błędnej, bezpodstawnie zawężającej, wykładni przepisów art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie wadliwe przyjęcie, że organy Policji wprowadziły dodatkowe, pozaustawowe kryterium przyznawania pozwoleń na broń co już wyżej jednoznacznie wykazano. Stąd też dotychczasowe rozważania prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie pozwalały na eliminację z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.