II OSK 208/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 482/17 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej naruszenia przepisów przeciwpożarowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 5 września 2017 r., sygn. II SA/Łd 482/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi [...] z siedzibą w [...] uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 24 października 2016 r. [...] z siedzibą w [...] (dalej: skarżący) wniósł o przeprowadzenie przez Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej czynności kontrolno - rozpoznawczych pod kątem przestrzegania przepisów przeciwpożarowych na nieruchomościach o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...] w m. [...], należących do J. C. oraz A. C. (uczestnicy postępowania). W trakcie kontroli organ ustalił, że przez przedmiotowe działki przebiera powstały w 1981 r. gazociąg o średnicy DN 250 i ciśnieniu nominalnym gazu 5,4 MPa. Przedstawiciele [...] oświadczyli, iż gazociąg ułożony jest na głębokości co najmniej 0,8 m pod poziomem gruntu. Nad gazociągiem oraz w pasie o szerokości 2 m od jego osi rosną drzewa i krzewy. Kontrolowane działki są w całości zalesione. Na podstawie dokonanych ustaleń, decyzją z [...] listopada 2016 r., Komendant Powiatowy PSP w [...] umorzył w całości postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej zostały określone w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. 2016 r. poz. 191 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719). Natomiast rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640), dalej także jako: rozporządzenie z 2013 r. w sprawie warunków technicznych, na które powołuje się Spółka żądając interwencji organów Państwowej Straży Pożarnej, nie znajduje w tym przypadku zastosowania. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W ocenie organu odwoławczego, przepisy dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego budynków, obiektów budowlanych lub terenów wynikają z ustawy o ochronie przeciwpożarowej, aktów wykonawczych wydanych na podstawie przedmiotowej ustawy, a także z innych przepisów przywołanych w tych aktach prawnych. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, którego przepisy, zdaniem strony, organy powinny w tej sprawie zastosować, wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), a zatem nie znajduje żadnego umocowania w przepisach z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Postanowienia ustawy o ochronie przeciwpożarowej, których naruszenie stwierdza skarżący, tj. art. 4 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, iż właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno - budowlanych, odnoszą się do wymagań techniczno – budowlanych, ale tylko w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Wymagania te muszą być wskazane w normach prawnych dotyczących przepisów przeciwpożarowych. Rozporządzenie z 2013 r. w sprawie warunków technicznych nie zawiera przepisów określających sposoby zabezpieczenia przeciwpożarowego gazociągów. Organ nie zgodził się z argumentacją strony co do naruszenia przepisów przeciwpożarowych dotyczących konieczności przygotowania obiektu lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej w kontekście utrudnienia prowadzenia działania ratowniczego z uwagi na istniejące w pobliżu gazociągu drzewa i krzewy. Wskazał, że obiekt nie wymaga doprowadzenia drogi pożarowej zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 124, poz. 1030). Organ II instancji podkreślił, że przepisy prawa, w oparciu o które strona domaga się usunięcia drzew i krzewów ze strefy kontrolowanej w pobliżu gazociągu, w tym § 110 rozporządzenia z 2013 r., w rozpoznawanej sprawie nie znajdują zastosowania. Rozporządzenie z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, w oparciu o które strona dąży do usunięcia drzew i krzewów ze strefy w pobliżu gazociągu, z uwagi na rok powstania gazociągu i jego parametry techniczne, nie nakłada obowiązku wyznaczenia przy tym gazociągu strefy kontrolowanej. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanym przypadku nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych, które uprawniałyby organy Państwowej Straży Pożarnej do wydania na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j.Dz. U. z 2016 r. poz. 603 ze zm.) decyzji nakazującej usunięcie uchybień stwierdzonych w odniesieniu do przepisów przeciwpożarowych. Umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie organ odwoławczy uznał za rozstrzygnięcie prawidłowe. Na ostateczną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] skargę do sądu administracyjnego złożył [...] w [...], zarzucając wydanie tej decyzji z naruszeniem, m.in., art. 13 ust. 6 pkt 11 oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 10 ust. 4 i § 110 rozporządzenia z 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał tę skargę za uzasadnioną. W uzasadnieniu wyroku z 5 września 2017 r., sygn. II SA/Łd 482/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził na wstępie, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, zaś spór między operatorem a organem dotyczy zachowania wymogów przeciwpożarowych na objętych wnioskiem Operatora nieruchomościach o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...] w m. [...] i uprawnienia organów Państwowej Straży Pożarnej do podjęcia działań kontrolnych i nadzorczych. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, gazociąg jest obiektem budowlanym liniowym i stosownie do art. 3 pkt 3 tej ustawy stanowi jeden z rodzajów budowli, a więc obiektu budowlanego (pkt 1 art. 3 Prawa budowlanego). Podlega zatem przepisom prawa budowlanego. Na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane Minister Gospodarki wydał w dniu 26 sierpnia 2013 r. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Stosownie do § 10 tego rozporządzenia, na okres użytkowania gazociągu należy wyznaczyć strefy kontrolowane (ust. 1). Strefą kontrolowaną jest obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu (§ 2 pkt 30 rozporządzenia). W strefie kontrolowanej nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenie gazociągu podczas jego użytkowania (§ 10 ust. 3 rozporządzenia). W strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2 m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie i 3,0 m od gazociągów o średnicy większej niż DN 300, licząc od osi gazociągu do pni drzew (§ 10 ust. 4). Zdaniem Sądu, przepis § 10 rozporządzenia zawiera zatem ogólną zasadę dotyczącą obowiązku wyznaczenia stref kontrolowanych wokół gazociągu oraz ograniczeń w użytkowaniu tych stref. Natomiast z mocy § 110 dla gazociągów wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. (...) stosuje się szczególną szerokość stref kontrolowanych, określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wskazany załącznik nie określa szerokości strefy kontrolowanej w przypadku drzew rosnących wzdłuż gazociągu o średnicy 250 Pa i mocy 5.4 MPa. W ocenie Sądu, nie oznacza to jednak zniesienia zakazu obecności drzew w strefie kontrolowanej tego typu gazociągu, a jedynie konieczność stosowania norm ogólnych, które zawiera § 10 rozporządzenia, to jest odległości 2 metrów od osi gazociągu. Unormowanie zawarte w § 110 stanowi lex specialis w stosunku do normy, którą zawarto w § 10 rozporządzenia i jako przepis szczególny podlega ścisłej interpretacji. Zdaniem Sądu, brak jest uzasadnionych podstaw dla przyjęcia, że unormowanie zawarte w § 110 i załączniku nr 2 oznacza, że operator nie ma w ogóle obowiązku ustanowienia strefy kontrolowanej dla rosnących nad gazociągiem drzew. Przepis § 110 rozporządzenia nie znosi obowiązku utrzymywania strefy kontrolowanej, nie rozstrzyga o obowiązku ustanowienia strefy kontrolowanej, a dotyczy wyłącznie odmiennego od zasad ogólnych, wyrażonych w § 10, uregulowania szerokości tej stref w zależności od parametrów gazociągu. Z powyższych względów Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organów o braku podstaw prawnych obowiązku ustanowienia/utrzymywania strefy kontrolnej dla gazociągu o średnicy DN 250 i mocy 5,4 MPa, wybudowanego przed rokiem 2001. Zdaniem Sądu, operator sieci powinien zachować strefę kontrolną określoną w § 10 ust. 4 rozporządzenia. Z zaprezentowanej wyżej wykładni unormowania § 10 w zw. z § 110 rozporządzenia Ministra Gospodarki wynika, że do obowiązków operatora sieci należy min. utrzymywanie strefy kontrolowanej i dbanie o to, aby nie pojawiły się na jej terenie drzewa. Odnosząc się do kwestii legitymacji organów straży pożarnej do podjęcia działań w przypadku naruszenia ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wynikające z przepisów Prawa budowlanego oraz Prawa energetycznego obowiązki utrzymywania sieci należą do operatora sieci. Zgodnie z art. 3 pkt 24 ustawy Prawo energetyczne, operator systemu przesyłowego to przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie przesyłowym gazowym albo systemie przesyłowym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie sposób zaakceptować tezę, że weryfikowanie stanu właściwego utrzymywania strefy kontrolowanej wzdłuż gazociągu nie należy do kompetencji Państwowej Straży Pożarnej. Z samej definicji strefa kontrolowana służy utrzymywaniu gazociągu we właściwym stanie, nakazuje powstrzymywanie się przed podejmowaniem czynności zagrażających trwałości i prawidłowemu użytkowaniu gazociągu. Nakaz utrzymania odległości drzew od gazociągu podyktowany jest nie tyko koniecznością zapobieżenia ewentualnym szkodom powodowanym przez system korzeniowy, ale i względami bezpieczeństwa pożarowego. Sąd przypomniał, że z mocy art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, do obowiązków Komendanta Państwowej Straży Pożarnej należy kontrola przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, zaś stosownie do dyspozycji art. 26 ust. 1 tej ustawy Komendant Powiatowy PSP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do stwierdzenia obowiązku usunięcia tych naruszeń. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka trafnie w skardze wywiodła, iż kompetencja organów Państwowej Straży Pożarnej obejmuje również podejmowanie działań w ramach stref kontrolowanych sieci gazowych. Stanowisko organów, że skoro rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych sieci gazowych wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to nie odnosi się do obowiązków z zakresu ochrony pożarowej, Sąd uznał za nieprzekonujące, gdyż ustawa Prawo budowlane również stawia wymogi zachowania przepisów przeciwpożarowych. W uwagach końcowych, w odniesieniu do stanowiska organów Państwowej Straży Pożarnej o braku ich właściwości do rozpoznania sprawy w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2013 r. Sąd przypomniał o możliwości przekazania sprawy organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli organy prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie przy prawidłowej wykładni § 10 i 110 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych dotyczących sieci gazowych dojdą do przekonania, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 65 § 1 k.p.a., to rozważyć mogą przekazanie sprawy organowi nadzoru budowlanego celem wdrożenia postępowania w trybie ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z art. 135 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369), dalej: p.p.s.a. Skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości, wniósł Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Na podstawie przepisów art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 poz. 1066 ze zm., dalej: p.u.s.a.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na skutek rozpoznania skargi z uwzględnieniem kryteriów innych niż legalność, t.j. kryterium celowości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia kwestionowanego wyroku z pominięciem wymaganych tym przepisem elementów, t.j.: podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej niesprzecznego wyjaśnienia, co uniemożliwia dokonanie kontroli kasacyjnej tego orzeczenia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 13 ust. 6 pkt 11 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej poprzez błędną wykładnię pojęcia "naruszenia przepisów przeciwpożarowych" i przyjęcie, że naruszenie wskazanych przez Sąd I instancji przepisów budowlanych, wskazanych poniżej, mieści się w zakresie tego pojęcia, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie, b) § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z uwagi na fakt, iż adresatem tego przepisu nie jest organ Państwowej Straży Pożarnej, a operator sieci, jak również błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jest to przepis formułujący ogólne zasady mające zdaniem Sądu I instancji zastosowanie w niniejszej sprawie (lex generali), pomimo istnienia przepisu § 110 tego rozporządzenia (lex speciali), który jako przepis szczególny powinien znaleźć ewentualne zastosowanie w niniejszej sprawie, co z kolei powinno doprowadzić Sąd do wniosku o braku kompetencji organu do podejmowania w oparciu o przepisy tego rozporządzenia działań w ramach stref kontrolowanych sieci gazowych. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepisy art. 176 § 1 pkt 3 w zw. art. 185 § 1 i 2 p.p.s.a., strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami wniesionej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] posiada usprawiedliwione podstawy. Skarga kasacyjna w głównym zarzucie kwestionuje przypisaną przez Sąd I instancji organom Państwowej Straży Pożarnej właściwość do rozpoznania na podstawie § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie w zw. z art. 13 ust. 6 pkt 11 oraz art. 26 ust.1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej sprawy wszczętej na wniosek [...] o przeprowadzenie na należących do uczestników postępowania nieruchomościach o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...] w m. [...] czynności kontrolno-rozpoznawczych pod kątem przestrzegania przepisów przeciwpożarowych. Zarzut ten jest usprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji uznającego właściwość komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej do prowadzenia postępowania zmierzającego do wyegzekwowania na ww. nieruchomościach obowiązków określonych w § 10 ust. 4 ww. rozporządzenia z 2013 r. w odniesieniu do strefy kontrolowanej gazociągu, za poprawne uznając w tej kwestii stanowisko skarżącego organu odwoławczego, że tak zakreślona przedmiotowo przez Sąd I instancji sprawa administracyjna nie dotyczy przepisów przeciwpożarowych pozostających we właściwości organów Państwowej Straży Pożarnej. Rozpoznawany spór dotyka jednego z podstawowych obowiązków organów administracji w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, a mianowicie wynikającego z art. 19 k.p.a. obowiązku przestrzegania przez nie z urzędu swojej właściwości, rozumianej jako prawo organu administracji publicznej do władczej konkretyzacji normy prawa administracyjnego materialnego poprzez rozstrzygnięcie o uprawnieniach lub obowiązkach publicznoprawnych jednostki. O wadze tego obowiązku świadczą konsekwencje prawne jego niedochowania – zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Nie może budzić wątpliwości, że wynikający z art. 19 k.p.a. obowiązek organu badania swej właściwości nie jest ograniczony do stadium wszczęcia postępowania, lecz obowiązuje na każdym jego etapie, a ponadto, że podlega rozważeniu w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy. Powyższa reguła ogólna znajduje także zastosowanie w postępowaniu kontrolowanym przez Sąd I instancji. W ramach postępowania strona, jak wynika z wniosku inicjującego postępowanie administracyjne z 5 października 2016 r., domagała się od komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej "przeprowadzenia czynności kontrolo-rozpoznawczych pod kątem przestrzegania przepisów przeciwpożarowych", precyzując, że wymaga od organu wydania decyzji nakazującej wycięcie drzew w ramach strefy kontrolowanej sieci gazowych, o których stanowi rozporządzenie z 2013 r. Zauważyć trzeba, że na wycięcie drzew zgody nie wyrażają właściciele nieruchomości, zaś przepisy § 10 rozporządzenia z 2013 r. to przepisy ograniczające władztwo właścicielskie, gdyż strefa kontrolowana to obszar gruntu, z którego korzystanie przez właściciela jest ograniczone. Z tego względu żądana przez Operatora interwencja ingeruje w chronione konstytucyjnie prawo własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji), które może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Dopuszczalność ograniczenia prawa własności, wynikająca z przepisu ust. 3 art. 64 Konstytucji RP określa wymóg formalny, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i zakreśla maksymalną granicę ingerencji przez zakaz naruszenia istoty prawa własności. Stanowi też powtórzenie zasady konstytucyjnej zawartej w art. art. 31 ust. 3 in fine, że ograniczenia gwarantowanych w niej praw, nie mogą naruszać ich istoty. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego określając pojęcie "istoty prawa własności" wskazało, iż obejmuje ono w szczególności możliwość korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków. Jeżeli jednak zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa to naruszona zostanie podstawowa treść (istota) prawa własności (wyrok TK z 11 stycznia 2000 r., K 7/99, OTK 2000, Nr 1, poz. 2). Mając na względzie, że wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej, zaś Spółka domaga się wydania administracyjnoprawnego nakazu wycięcia należących do uczestników postępowania drzew, bez formalnego odjęcia czy też ograniczenia prawa własności, to uznać trzeba, że prowadzi to w istocie do pozbawienia właścicieli nieruchomości prawa do korzystania ze swojej własności i pobierania pożytków, a więc istoty prawa własności. Tego rodzaju ingerencja organów Państwowej Straży Pożarnej dla swej legalności niewątpliwie powinna zatem posiadać niebudzące wątpliwości zakotwiczenie ustawowe, którego istnienia Sąd I instancji nie zdołał przekonująco wykazać. Oceniając, czy wskazany przez Sąd I instancji przepis § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2013 r. może stanowić podstawę prawną władczego działania organów Państwowej Straży Pożarnej w stosunku do przedmiotu własności uczestników postępowania na wstępie przypomnieć należy, że dopuszczalność takiej ingerencji tych organów relewantny przepis ustawowy (art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej) wiąże ze stwierdzeniem naruszenia przez te organy przepisów przeciwpożarowych. Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie o właściwości rzeczowej organów Państwowej Straży Pożarnej w przedmiotowej sprawie na podstawie ww. normy ustrojowej jest niewystarczające i wymaga oparcia się na przepisach prawa administracyjnego materialnego, które ww. przepis ustrojowy każe zaliczyć do przepisów przeciwpożarowych. Nie powinno budzić przy tym także wątpliwości to, że dla zaliczenia danego przepisu do norm prawnych regulujących określony zakres stosunków administracyjnoprawnych w ramach danej gałęzi lub dziedziny prawa nie tyle istotne jest w jakim akcie normatywnym jest on zamieszczony, co jego treść i cel, który za jego przyczyną ma zostać osiągnięty. Różnorodność stanów faktycznych i bogactwo materialnoprawnej regulacji administracyjnoprawnej prawidłową dystynkcję przepisów materialnoprawnych o określonym charakterze często znacząco utrudniają, czego przykładem jest rozpoznawana sprawa. Uznany przez Sąd I instancji za przepis przeciwpożarowy § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, jest przepisem zawartym w akcie wykonawczym do ustawy Prawo budowlane, wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, który przewiduje kompetencję właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane (inne niż budynki oraz związane z nimi urządzenia) i ich usytuowanie. Warunki techniczno - budowlane ustawa Prawo budowlane zalicza do przepisów techniczno-budowlanych (art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego), a nadzór nad ich przestrzeganiem, w ramach kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, co do zasady, z mocy art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane należy do zadań organów nadzoru budowlanego. Właściwi ministrowie, określając warunki techniczne, o których mowa w art. 7 ust. 1 Prawa budowlanego, mocą ustawy zobowiązani z kolei zostali do uwzględnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b ustawy Prawo budowlane, obejmujących wymóg spełnienia podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), w tym dotyczących także, m.in. bezpieczeństwa pożarowego. W świetle powyższego nie jest zatem wykluczone, że warunki techniczne obejmować mogą przepisy z zakresu ochrony (bezpieczeństwa) przeciwpożarowej. Wspomniany załącznik I do rozporządzenia Nr 305/2011 ustanawia wymóg projektowania i wykonania obiektów budowlanych w taki sposób, aby w przypadku wybuchu pożaru: a) nośność konstrukcji została zachowana przez określony czas; b) powstawanie i rozprzestrzenianie się ognia i dymu w obiektach budowlanych było ograniczone; c) rozprzestrzenianie się ognia na sąsiednie obiekty budowlane było ograniczone; d) osoby znajdujące się wewnątrz mogły opuścić obiekt budowlany lub być uratowane w inny sposób; e) uwzględnione było bezpieczeństwo ekip ratowniczych. Przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.z 2019 poz. 1065). W przepisach zawartych w dziale Dziale VI. przedmiotowe rozporządzenie bezpośrednio do kwestii tych się odnosi, nakazując, by budynek i urządzenia z nim związane były projektowane i wykonane w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający: 1) zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas; 2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku; 3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe; 4) możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób; 5) uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych (§ 207 ww. rozporządzenia). W świetle § 208 ww. rozporządzenia, przepisy jego Działu VI (bezpieczeństwo pożarowe) określają wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków lub ich części, wynikające z ich przeznaczenia i sposobu użytkowania, wysokości lub liczby kondygnacji, a także położenia w stosunku do poziomu terenu oraz do innych obiektów budowlanych (ust. 1). Zauważyć potrzeba, że w § 208 ust. 2 wskazane rozporządzenie odwołuje się do konieczności uwzględnia przy stosowaniu jego przepisów także przepisów odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej (podkreślenie Sądu), określających w szczególności: a) zasady oceny zagrożenia wybuchem i wyznaczania stref zagrożenia wybuchem, b) warunki wyposażania budynków lub ich części w instalacje sygnalizacyjno-alarmowe i stałe urządzenia gaśnicze, c) zasady przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, d) wymagania dotyczące dróg pożarowych. Stanowisko, że przepisy Działu VI rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są przepisami przeciwpożarowymi wyodrębnionymi spośród przepisów prawa budowlanego, których stosowanie podlega kontroli wyspecjalizowanego organu jakim jest odpowiedni organ Państwowej Straży Pożarnej, żadnych kontrowersji budzić z tego względu nie może. Wyraźnie też wskazuje na istnienie innych przepisów odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej, które należy z jego przepisami współstosować. Charakteru tych przepisów nie zmienia okoliczność, że zawarte zostały w akcie prawnym wydanym, podobnie jak przepisy spornego rozporządzenia z 2013 r. w sprawie warunków technicznych sieci gazowych, na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 7 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazana przez Wojewódzkiego Komendanta PSP metoda identyfikacji przepisów przeciwpożarowych, bazująca na twierdzeniu tego organu, że rozporządzenie z 2013 r. nie znajduje żadnego umocowania w przepisach z zakresu ochrony przeciwpożarowej, okazała się zatem w tym zakresie zawodna. Wskazane powyżej przypisy Działu VI. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dowodzą, że w ramach przepisów prawa budowlanego istnieje zbiór przepisów techniczno – budowlanych odnoszących się do kwestii bezpieczeństwa pożarowego, nad stosowaniem których czuwają organy Państwowej Straży Pożarnej, czyniąc to bądź to na zasadzie kompetencji połączonej ze stosowną kompetencją organów nadzoru budowlanego w ramach określonych procedur realizowanych na zasadzie współdziałania tych organów (np. procedury uzgadniania projektu budowlanego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej - zob. np. art. 29 ust. 2 pkt 16 Prawa budowlanego lub procedury z art. 56 Praw budowlanego) lub kompetencji własnej, co na gruncie prawa budowlanego zdaje się być wyjątkiem (zob. art. 96 ust. 2 Prawa budowlanego). Podkreślić w związku z tym trzeba, że realizacja zasady praworządności wymaga, by każdy funkcjonalnie wyodrębniony zespół organów administracji publicznej działał w ramach ustawowo przyznanych mu zadań, które nie pokrywają się (dublują) z zadaniami innych organów. Tam, gdzie ustawodawca dopuszcza "alternatywną" właściwość kilku organów, wyraźnie o tym stanowi (zob. np. art. 69 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym do zastosowania, na koszt właściciela lub zarządcy, środków przewidzianych w ust. 1, ustawodawca upoważnia oprócz organów nadzoru budowlanego /art. 68/ również organy Policji i Państwowej Straży Pożarnej. O podjętych działaniach organy te powinny niezwłocznie zawiadomić organ nadzoru budowlanego). Nie może zatem budzić zasadniczych wątpliwości poprawność wniosku, że na gruncie przepisów prawa budowlanego inspekcyjno – kontrolny zakres zadań organów nadzoru budowlanego ma niewątpliwie zakres szerszy niż zakres zadań organów Państwowej Straży Pożarnej. Analiza przepisów Prawa budowlanego dowodzi, że rola Państwowej Straży Pożarnej ogranicza się tutaj do współdziałania z organami architektoniczno - budowlanymi i organami nadzoru budowlanego w tych jednakże tylko sprawach, w zakres których wchodzą te aspekty realizowania danej inwestycji, które odnoszą się do techniczno-budowlanych przeciwpożarowych warunków jej realizacji. Zgodnie z wskazaną na wstępie zasadą ogólną wyrażoną w art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nadzór nad ich przestrzeganiem, w ramach kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, jest jednakże zadaniem ustawowym organów nadzoru budowlanego. Zadanie to, w aspekcie przeciwpożarowych uwarunkowań techniczno-budowlanych realizacji określonego obiektu, wykonywane jest przy współudziale organów Pożarnej Straży Pożarnej działających w formie i ramach wyznaczonych prawem. Zauważyć trzeba, że podstawowe zadania Państwowej Straży Pożarnej wskazuje art. 1 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zaliczając do nich rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń (pkt 1) oraz nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych (pkt 5). W tym celu, stosownie do art. 23 ust. 1 tej ustawy, w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze. W myśl art. 23 ust. 3 tej ustawy, czynności kontrolno-rozpoznawcze są przeprowadzane w zakresie: 1) kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych; 2) oceny zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym; 3) oceny zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym; 4) ustalania spełnienia wymogów bezpieczeństwa w zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; 5) rozpoznawania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej; 6) rozpoznawania innych miejscowych zagrożeń. Czynności kontrolno-rozpoznawcze są przeprowadzane na podstawie m.in. zgłoszenia obiektu, dla którego przepisy prawa wymagają wydania przez organy Państwowej Straży Pożarnej opinii lub zajęcia przez nie stanowiska w zakresie ochrony przeciwpożarowej (art. 23 ust. 2 pkt 5) lub wystąpienia istotnych nowych okoliczności w zakresie stanu bezpieczeństwa na terenie działania komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej (art. 23 ust. 2 pkt 7). Z powyżej zacytowanej treści art. 23 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wynika, że wyznaczając zakres działania Państwowej Straży Pożarnej ustawa ta wyraźnie odróżnia obowiązki organów tej formacji w zakresie kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych (pkt 1) od obowiązków polegających na ocenie zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym (pkt 2) czy ocenie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym (pkt 3). Skoro tak, to przyjąć trzeba, że kontrola przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, jako kompetencja wyłączna organów Państwowej Straży Pożarnej, niepowiązana z odnośną kompetencją organów nadzoru budowlanego, polega, co do zasady, na kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych ujętych w ustawie o ochronie przeciwpożarowej oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Poprzez zapobieżenie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia wskazana powyżej ustawa rozumie zapewnienie koniecznych warunków ochrony technicznej nieruchomościom i ruchomościom (art. 2 pkt 1 lit a ww. ustawy). Sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, na mocy delegacji ustawowej z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze rozporządzenia. W rozporządzeniu tym uwzględnia się, m.in. czynności, których wykonywanie w obiektach budowlanych oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione ze względu na możliwość spowodowania pożaru lub jego rozprzestrzeniania się albo możliwość wystąpienia utrudnień w prowadzeniu działań ratowniczych lub ewakuacji (art. 13 ust. 2 pkt 1); sposób, w jaki właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów budowlanych lub terenów powinni spełniać swoje obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej (art. 13 ust. 2 pkt 2), sposoby zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (art. 13 ust. 2 pkt 9). W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, na które ukierunkowana jest jurysdykcyjna administracyjnoprawna działalność organów Państwowej Straży Pożarnej, regulowały, m.in., przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719) oraz rozporządzenie tego organu z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030). Naruszenia przepisów zawartych w tych aktach prawnych organy PSP w tej sprawie nie stwierdziły. Wracając na grunt przepisów spornego rozporządzenia z 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, przypomnieć trzeba, że analizowany przez Sąd I instancji § 10 tego aktu przewiduje wyznaczanie na okres użytkowania gazociągu stref kontrolowanych w celu kontrolowania wszelkich działań, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie (§ 10 ust. 1 i 2). Skarżący kasacyjnie organ zasadnie wskazuje na niedostatek warstwy argumentacyjno – prawnej Sądu I instancji przekonującej o zasadności traktowania kwestionowanego zarzutem skargi kasacyjnej przepisu rozporządzenia z 2013 r. jako przepisu przeciwpożarowego, którego stosowanie podlega kontroli organów Państwowej Straży Pożarnej. Sąd I instancji stwierdził, że przepis § 10 ust. 4 tego rozporządzenia, ustanawia normę prawną upoważniającą organ Państwowej Straży Pożarnej do wydania nakazu usunięcia drzew od osi gazociągu. Przepis ten jest funkcjonalnie powiązany z § 10 ust. 2, z którego wynika, że strefa kontrolna służy utrzymywaniu gazociągu we właściwym stanie, nakazuje powstrzymywanie się przed podejmowaniem czynności zagrażających jego trwałości i prawidłowemu użytkowaniu. W ocenie Sądu I instancji wobec braku unormowania, co do wielkości strefy kontrolowanej dla gazociągu o ciśnieniu nominalnym gazu 5,4MPa i średnicy DN 250 przebiegającego na terenach leśnych, strefa kontrolowana powinna być określona zgodnie z normą z § 10 ust. 4 rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka argumentacja jest błędna, albowiem przepis § 10 ust. 4 rozporządzenia nie jest przepisem, który zezwala na władcze działanie organu Państwowej Straży Pożarnej. Przepis ten określający w jakiej odległości od gazociągu przebiegającego w tej strefie nie powinny znajdować się drzewa, nie daje podstawy prawnej do działania organom Państwowej Straży Pożarnej w sytuacji braku utworzenia takiej strefy. Obowiązek badania prawidłowości utworzenia takiej strefy przepisy rozporządzenia nakładają na organy budowlane w sytuacji projektowania, budowy czy przebudowy gazociągu. Strefa kontrolowana, jak wskazuje się w orzecznictwie, nie powstaje z mocy ustawy, ale jest tworzona przez organy lub podmioty ustanawiające władztwo prawne do korzystania z gazociągu. Władztwo takie wynika z decyzji wywłaszczeniowej (art. 124 u.g.n.), a wówczas podstawą prawną (źródłem) strefy kontrolowanej jest ta decyzja, a nie rozporządzenie z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe oraz ich usytuowanie. Na mocy tej właśnie decyzji dochodzi do wyznaczenia nie tylko szlaku przesyłowego, na którym znajduje się gazociąg, ale także strefy kontrolowanej, której potrzeba wyznaczenia wynika z rozporządzenia z 2013 r. Podobnie jest w przypadku ustanowienia służebności przesyłu umową albo orzeczeniem sądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] oraz z [...] kwietnia 2017 r. , [...]). W okolicznościach tej sprawy, z których wynika, że strefa kontrowana wokół gazociągu nie była utworzona, uchylenie objętych skargą decyzji na skutek konstatacji Sądu I instancji, że weryfikacja stanu właściwego utrzymywania tej strefy wzdłuż gazociągu należy do kompetencji Państwowej Straży Pożarnej, uznać należało za działanie nieuprawnione. Dodatkowo zauważyć należy, że także przepisy wydanego z upoważnienia ustawowego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2117) nie wymieniają gazociągu wśród obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia z właściwym komendantem Państwowej Straży Pożarnej. Rozporządzenie z 2013 r. w sprawie warunków technicznych dotyczących sieci gazowych nie zawiera przepisów określających sposoby zabezpieczenia przeciwpożarowego gazociągów, jak czynią to w odniesieniu do budynków przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odniesieniu do sieci gazowych właściwy minister nie korzystał z przyznanego mu mocą art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia warunków technicznych użytkowania tego rodzaju obiektów. Dodatkowo wskazać trzeba, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ powiatowy w toku kontroli nieruchomości nie stwierdził zagrożenia pożarowego wskazując, że na obszarze obejmującym jego właściwość nie odnotowano zdarzeń związanych z uszkodzeniem przez systemy korzenne rurociągu stalowego ułożonego w ziemi, w wyniku którego doszło do powstania pożaru. Nie można się zgodzić także ze stanowiskiem Sądu I instancji, na którego wadliwość wskazuje skarżący kasacyjnie, iż w sytuacji, gdy wobec ponownego rozpoznania sprawy organy Straży Pożarnej mogą dojść do wniosku, iż załatwienie przedmiotowej sprawy pozostawać będzie poza zakresem ich właściwości, to w trybie art. 65 §1 k.p.a. powinny przekazać sprawę do rozpoznania organowi nadzoru budowlanego. Stanowisko to uwidacznia wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym z jednej strony Sąd wiążąco wypowiedział się o właściwości w tej sprawie organów Straży Pożarnej i nakazał im podjęcie działań na podstawie § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2013 r., by jednocześnie kwestię załatwienia tej sprawy w oparciu o powołany przepis w toku ponownego postępowania pozostawić w gestii organów. Stanowi to o zasadności zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę. Jako że niepodważona została ocena organów Państwowej Straży Pożarnej o niestwierdzeniu przez te organy naruszenia przepisów przeciwpożarowych w związku z ustalonym stanem faktycznym na będących przedmiotem czynności kontrolo-rozpoznawczych tych organów nieruchomościach uczestników postępowania, na podstawie art. 151 w zw. z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę [...] z siedzibą w [...] na decyzję organu odwoławczego z [...] września 2017 r. oddalił, stwierdzając tym samym prawidłowość rozstrzygnięć organów obu instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).