I SA/Wa 1571/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi M. S., B. L., D. S., J. L. i E. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w G. przy ul.[...], oznaczonej w dacie wywłaszczenia jako parcela nr[...], o powierzchni [...] m2 , wpisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Państwowe Biuro Notarialne w G. pod nr KW [...]. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy : Decyzją z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...] Prezydent Miasta G., orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w G. przy ul.[...], oznaczonej w dacie wywłaszczenie jako parcela nr[...], o pow. [...] m2, wpisanej w KW nr [...] Państwowego Biura Notarialnego w G., ujawnionej w księdze wieczystej jako własność J. L., R. L. oraz E. W. W aktach znajduje się odpis postanowienia Sądu Powiatowego w G. z dnia [...] grudnia 1972 r. sygn. akt[...], z którego wynika, że spadek po R. L. zmarłym w dniu [..] marca 1972 r. dziedziczą żona E. L. w ¼ części , syn R. L. w 3/16 spadku , córka E. W. w 3/16 spadku oraz córka B. L. w 1/16 spadku , zaś w części dotyczącej udziału 1/3 w gospodarstwie rolnym położonym w G. (m.in. KW nr[...]) nabyły żona E. L. i córka B. L. po l/2 części każda z nich. Zaś z odpisu postanowienia Sądu Powiatowego w G. Wydział [...] z dnia [...] listopada 1973r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po E. L. zmarłej w dniu [...] lipca 1973 r. nabyły dzieci K. S. , R. L. , E. W. i B. L. po ¼ części spadku , zaś w części dotyczącej udziału w gospodarstwie rolnym położonym w G. (m.in. KW nr[...]) nabyła córka B. L . Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] czerwca 1974 roku w części dotyczącej odszkodowania wystąpiła J. L. działająca w imieniu K. S., B. L. ( z d. L.) , E. W. i R. L. Następnie wniosek o stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1974 r. został rozszerzony również o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej wywłaszczenia. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...] w części dotyczącej odszkodowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że Wojewoda [...] ocenił zaskarżoną decyzję jedynie co do części dotyczącej odszkodowania, a nie odniósł się do części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. S., M. S., L. S. ( spadkobiercy po K. S). Rozpoznając złożone odwołanie, Minister Infrastruktury stwierdził , że Wojewoda [...] prowadzący postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. miał obowiązek ocenić kwestionowaną decyzję w aspekcie zgodności z przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tj. Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.). Z odnalezionych na etapie postępowania odwoławczego akt administracyjnych wynika , że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta G. o nr [...] została wydana w dniu [...] czerwca 1974 r., a nie [...] czerwca 1974 r., jak wskazano w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. określający przesłanki dopuszczalności wywłaszczenia. Art. 3 ust. 2 stanowił, że na obszarze miasta mogła być wywłaszczona nieruchomość lub kompleks nieruchomości niezbędny dla planowej realizacji na ich terenie budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego. O wywłaszczenie dla tych celów mógł ubiegać się tylko terenowy organ administracji państwowej danego miasta. Z akt sprawy wynika, że celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa osiedla mieszkaniowego [...] w G. Z wnioskiem o wywłaszczenie wystąpił Wydział Gospodarki Komunalnej Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w G., a zatem o wywłaszczenie ubiegał się organ o którym mowa w art. 3 ust. 2 ww. ustawy. Następnie wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 1972 r. nr [...] Prezydent Miasta G. wystąpił do J. L., R. L. i E. W. z ofertą dobrowolnego odstąpienia nieruchomości za cenę [...]zł. Wobec powzięcia informacji o śmierci R. L. i przeprowadzonym postępowaniu spadkowym, kolejnym pismem z dnia [...] lutego 1974 r. wystąpiono do J. L., E. W., B. L., K. S., R. L. i E. W. z ofertą dobrowolnego odstąpienia części nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] parcela nr [...] o powierzchni [...] m2 za cenę [...] zł. B. L. nie odpowiedziała na ofertę. Ponadto z protokołu przesłuchania R. L. w charakterze świadka z dnia 19 grudnia 2008 r. wycena nieruchomości została przesłana stronom postępowania. Z tych względów stwierdzono, że spełniony został wymóg art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zgodnie z którym przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości Wnioskiem z dnia 25 marca 1974r. nr [...] Wydział Gospodarki Komunalnej Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w G. wystąpił o wywłaszczenie nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] parcela nr [...] km [...] o powierzchni [...] m2. W niniejszej sprawie zawiadomieniem z dnia 13 kwietnia 1974r. nr [...] Prezydent Miasta G. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego odnośnie nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] nr [...], parcela nr [...], o powierzchni [...] m2, co spełnia warunek z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Zawiadomienie z dnia 13 kwietnia 1974r. zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta G. od dnia 17 kwietnia 1974r. do dnia 01 maja 1974r. Organ odniósł się również do warunków określonych w art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., który w dacie wydawania kwestionowanej decyzji głosił, że na podstawie wyników rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej ustalana była wysokość odszkodowania po wysłuchaniu na niej opinii biegłych. W aktach sprawy znajduje się protokół z rozprawy wywłaszczeniowo -odszkodowawczej przeprowadzonej w dniu 03 maja 1974 r., z którego wynika, że w rozprawie uczestniczyli: H. L. w imieniu męża J. L., E. W, K. S. występująca w imieniu własnym i pozostałych współwłaścicieli. H. L. wniosła o ustalenie odszkodowania. K. S. podtrzymała wniosek H. L. Jak wynika z protokołu z rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, E. W. oświadczyła, że w zasadzie wyraża zgodę na dobrowolne odstąpienie nieruchomości pod warunkiem złożenia ceny kupna do depozytu sądowego do czasu zakończenia przez Sąd Powiatowy w G.postępowania sądowego o zniesienie współwłasności. Odnosząc się do zarzutu braku biegłego na rozprawie organ wskazał, że mimo iż biegły nie brał udziału w rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, to brał udział w postępowaniu wywłaszczeniowym poprzez sporządzenie pisemnych opinii szacunkowych. W aktach znajduje się opinia szacunkowa biegłego inż. arch. H. K. z dnia [...] lutego 1972r. zawierająca wycenę gruntu oraz składników znajdujących się na gruncie. Druga opinia szacunkowa została przygotowana w dniu [...] marca 1972r. przez inż. Z. K. i zawierała wycenę gruntu oraz składników znajdujących na gruncie. Szacowana wartość pokrywa się z wartością ustaloną przez biegłego inż. arch. H. K. W związku ze zmianą wysokości odszkodowania za wywłaszczane grunty, zgodnie z zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta G. z dnia [...] stycznia 1974r, ponownie przygotowano opinie szacunkowe gruntu. Nowe opinie szacunkowe zostały sporządzone przez mgr inż. B. B. w dniu [...] lutego 1974r. oraz przez mgr inż. J. M. z dnia [...] lutego 1974r. Wartość gruntu ustalono w wysokości pięciokrotnej ceny podstawowej gruntów klasy I, położonej w I grupie powiatów i strefie ekonomicznej wielkomiejskiej po [...] zł/m2, tj. [...]m2 x [...] zł = [...]zł. Kwota przyznanego w decyzji z dnia [...] czerwca 1974r. odszkodowania za przedmiotową działkę została ustalona zgodnie z opiniami szacunkowymi. Organ odwoławczy przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące braku biegłych na rozprawie. Powołując się na przytoczone tam orzecznictwo wskazał, że brak udziału biegłych w rozprawie stanowi naruszenie art. 22 i art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., jednakże takie naruszenie należy rozważyć w kontekście całości postępowania w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Ustalenie odszkodowania nastąpiło z udziałem biegłych, którzy sporządzili pisemne opinie szacunkowe. Organ więc dopełnił wszelkich starań, w celu ustalenia prawidłowego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Kwestia udziału biegłych w sprawie nie miała w przedmiotowej sprawie istotnego znaczenia. Właściciele wywłaszczanej nieruchomości nie zgłaszali żadnych uwag do opinii szacunkowych. Świadczą o tym akta sprawy oraz fakt, że nie skorzystali z przysługującego im prawa odwołania od decyzji. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. decyzja o wywłaszczeniu powinna zawierać m.in. ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, wskazanie na czyj wniosek następuje wywłaszczenie, ustalenie odszkodowania i terminu jego zapłaty, wymienienie osób uprawnionych do otrzymania odszkodowania, szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środkach odwoławczych. Decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 23 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej. Prawidłowo również wskazuje osoby uprawnione do odszkodowania – J. L., E. W. i B. L. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że analiza akt sprawy nie wykazała rażącego naruszenia prawa, ani zaistnienia innych wad określonych w art. 156 kpa. Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. nie została skierowana do zmarłego R. L., lecz do jego spadkobierców, o czym świadczy treść decyzji (rozdzielnik) oraz zwrotne potwierdzenia odbioru. R. L.został w decyzji wskazany jedynie jako osoba ujawniona w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Zatem uznając zasadność rozstrzygnięcia Wojewody[...] , Minister Infrastruktury utrzymał mocy decyzję Wojewody[...]. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury wnieśli M. S. , D. S. ( spadkobierczyni E. W. ), J. L., B. L., E. W. , M. S. i L. S . W skardze zarzucono: - naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym , wskutek przyjęcia , iż wywłaszczona nieruchomość stanowiła współwłasność J. L., R. L. oraz E. W. , w sytuacji , gdy z akt sprawy wynika , iż R.L. zmarł w marcu 1972 r., -naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 99 §1 kpa ( w brzmieniu obowiązującym na datę wywłaszczenia ) poprzez nieuwzględnienie faktu , iż zaskarżona decyzja nie została skierowana do osoby, która nie był stroną postępowania, - naruszenie art. 156 §1pkt 2 kpa w związku z art. 22 w zw. z art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy wywłaszczeniowej poprzez przyjęcie, iż ustalenie odszkodowania nastąpiło zgodnie z dyspozycją tych przepisów , -naruszenie art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez ustalenie odszkodowania na rzecz E. W. w niższej wysokości aniżeli wynikało to z obowiązujących przepisów. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z [...] października 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. odrzucono skargę M. S. oraz L. S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej ppsa ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza po wyżej określonym kątem zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na bezzasadność skargi. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą do wzruszenia decyzji w tym trybie. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów obydwu instancji, że decyzja wywłaszczeniowa , będąca przedmiotem postępowania nadzorczego nie jest dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. W pierwszej kolejności należy wskazać , że nie jest zasadny zarzut skierowania decyzji do osoby zmarłej tj. R. L. Decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. została skierowana nie do niego , ale do jego spadkobierców B. L. , R. L., E. W. i K. S. R. L. został wymieniony w treści decyzji nie jako współwłaściciel wywłaszczanej nieruchomości, lecz jedynie jako osoba , która w księdze wieczystej jest ujawniona jako jeden ze współwłaścicieli. Nie można zatem uznać, jak zarzucono w skardze, że decyzja została skierowana do osoby nieżyjącej tj. R. L . Również wbrew pozostałym twierdzeniom skargi kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...]została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Z treści art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79) wynika norma nakazująca ustalenie odszkodowania na podstawie wyników rozprawy, po uprzednim wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez naczelnika powiatu. Z przepisu tego wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy, która w sprawie wywłaszczeniowej została przeprowadzona. Jak wynika z protokołu rozprawy wywłaszczeniowo – odszkodowawczej z dnia 3 maja 1974 r. uczestniczyli w niej H. L. w imieniu męża J. L., E. W. i K. S. występująca w imieniu własnym i pozostałych współwłaścicieli. Z protokołu rozprawy wynika , że współwłaściciele nie kwestionowali opinii biegłych wyceniających wywłaszczana nieruchomość, E. W. wyraziła zgodę na dobrowolne odstąpienie nieruchomości pod warunkiem złożenia ceny kupna do depozytu sądowego do czasu zakończenia postępowania o zniesienie współwłasności. Zatem nieobecność biegłych na rozprawie, w przypadku braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do wysokości odszkodowania ustalonego na podstawie opinii biegłych ze strony współwłaścicieli nieruchomości wywłaszczonej, nie może być oceniana w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Sąd nie uznał za rażące naruszenie prawa nieobecności biegłych na rozprawie, podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/07 niepublik. , w którym Sąd stwierdził, że stosownie do art. 22 odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych. Zatem z przepisu ww. artykułu wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy natomiast jej przebieg i ewentualne uchybienia - zarówno w zakresie zleceniodawcy sporządzonej przez biegłych opinii, jak i nieobecności biegłych na rozprawie, w sytuacji gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na kwestionowanie przez spadkobierców (współwłaścicieli) kwoty odszkodowania, wynikające z opinii nie mogą być ocenione w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Również podniesiona w skardze okoliczność sporządzenia opinii szacunkowych nie na zlecenie organu wywłaszczeniowego, nie może być uznana za rażące naruszenie prawa. Skarżący nie wskazali , w jaki sposób okoliczność ta miałaby wpłynąć na wysokość odszkodowania. Poza tym należy zwrócić uwagę, że rzeczoznawcy byli niezależni, gdyż wszyscy powołani w sprawie rzeczoznawcy byli biegłymi Urzędu Wojewódzkiego w [...].Należy mieć na uwadze także fakt, że opinia biegłych nie polegała na ustaleniu rynkowej wartości nieruchomości, lecz na prostym działaniu matematycznym - przemnożeniu powierzchni nieruchomości przez ściśle określoną, stałą cenę za 1 m². Biegły szacując grunt mógł jedynie, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, przemnożyć powierzchnię przez wartość 1 m2 w oparciu o aktualną ówcześnie cenę za grunt orny w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej , a tym samym brak udziału w rozprawie biegłego, który i tak nie mógłby zmienić swojej wyceny, jakkolwiek stanowi naruszenie ww. art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., to naruszenie takie nie może być w przedmiotowej sprawie uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących, że organ rozstrzygający sprawę przyjął do wyceny opinię rzeczoznawców powołanych przez podmiot, który wnioskował o wywłaszczenie, Sąd uznał, że osoby te były uprawnione do sporządzania takich opinii i sporządziły je prawidłowo. Poprzednicy prawni skarżących nie kwestionowali ich w postępowaniu wywłaszczeniowym. Zatem okoliczność ich sporządzenia jeszcze przed wszczęciem postępowania, a także fakt, że zostały sporządzone na zlecenie wnioskodawcy wywłaszczenia - nie mogła mieć wpływu na ustaloną wysokość odszkodowania i nie może stanowić rażącego naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1144/08). W niniejszej sprawie zostały sporządzone w dniu 2 lutego 1974 r. opinie przez mgr inż. J. M. oraz mgr inż. B. B. ustalające wartość gruntu w wysokości pięciokrotnej ceny podstawowej gruntów klasy I , położonych w I grupie powiatów i strefie ekonomicznej wielkomiejskiej po [...] zł za m2 . Minister Infrastruktury wykazał w toku postępowania administracyjnego, że wywłaszczenie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami , również odszkodowanie zostało ustalone w sposób prawidłowy na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych. W postępowaniu wywłaszczeniowym spełniono wymóg sporządzenia opinii szacunkowych (przez niezależnych biegłych) oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Również zarzut , że odszkodowanie nie zostało ustalone prawidłowo, gdyż E. W. kwestionowała jego wysokość w trakcie prowadzonego postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Z przebiegu rozprawy wywłaszczeniowo- odszkodowawczej wynika wręcz przeciwne stanowisko, że E. W. zgadzała się z wyceną. Wnosiła jedynie o podwyższenie przyznanego na jej rzecz odszkodowania, z uwagi na to , że praca na roli stanowiła jej jedyne źródło utrzymania. Nie chodziło zatem o kwestionowanie co do zasady ustalonego w toku postępowania wywłaszczeniowego odszkodowania jako całości, a jedynie o jego zwiększenie w stosunku do osoby E. W. Reasumując Sąd uznał, że Minister Infrastruktury wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.