I SA/Kr 947/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Q. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną skargę oddala UZASADNIENIE Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Q. sp. z o. o (zobowiązany) na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 20.02.2020r. od nr [...] do nr [...] obejmujących należności składkowe, w kwocie należności głównej 172.466,30 zł. Ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 03.03.2020r. wraz z zawiadomieniami nr [...] do [...] z dnia 21.02.2020r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Zobowiązany pismem z dnia 17.03.2020r. nadał do organu egzekucyjnego pismo zatytułowane " skarga na czynności egzekucyjne ". W uzasadnieniu powołał się na: -nieprawidłowe naliczenie odsetek, -nieprawidłowe określenie kwoty kosztów egzekucyjnych m.in. na skutek nieprawidłowego naliczenia odsetek, -naruszenie art. 26e 1 i 2 pkt 2 upea, poprzez brak dokładnej informacji o opatrzeniu pisma podpisem albo pieczęcią Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]03.2020r. nr [...] oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 24.04.2020r. Zobowiązany na ww. postanowienie pismem z dnia 01.06.2020r. złożył zażalenie w ustawowym terminie. W zażaleniu podniósł ponownie kwestie wymienione w skardze oraz zarzucił, iż "Dyrektor nie rozpoznał istoty zastrzeżeń podniesionych w skardze przez Spółkę. Spółka podniosła w swoim piśmie konkretne zarzuty. Dyrektor praktycznie nie odniósł się merytorycznie do ich treści". Zażalenie złożone za pośrednictwem organu egzekucyjnego zostało przekazane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. celem rozpatrzenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany może wnieść skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, uregulowaną w art. 54 § 1 upea. Celem skargi jest obalenie konkretnej czynności egzekucyjnej podjętej przez organ egzekucyjny lub egzekutora w postępowania egzekucyjnym, a skarżący powinien wyraźnie określić, które czynności egzekucyjne były - jego zdaniem - nieprawidłowe i na czym owa nieprawidłowość polegała. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne powstaje wówczas, gdy zobowiązany wzrusza czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora. W postępowaniu w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności - a nie działania będące podstawą egzekucji, co jest istotne w omawianej sprawie. Dochodzone należności podlegają na podstawie art. 2 § 1 upea, egzekucji administracyjnej. Do środków egzekucyjnych w postępowaniu, którego przedmiotem są należności pieniężne, przewidzianych przepisami upea należy m.in. egzekucja z rachunku bankowego (art. 80 do 86 upea), a więc zgodnie z prawem taki środek zastosowano w odniesieniu do dochodzonych należności. Zastosowany środek egzekucyjny ma bowiem bezpośrednio prowadzić do wykonania wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku (art. 7 § 2 upea). Zawiadomienie o zajęciu doręczono zarówno zobowiązanemu jak i bankowi. Z akt sprawy wynika, iż wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 80 do 86 upea zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Również druk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spełnia wymogi określone w art. 67 upea. Organ egzekucyjny dokonując ww. zajęcia nie naruszył art. 80 do 86 upea i postąpił zgodnie z dyspozycją ww. przepisów. Zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z przepisami upea w tym zgodnie z treścią art. 7 upea i art. la pkt 12a oraz zgodnie z art, 80 upea. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 26e § 1 i § 2 pkt 2 upea poprzez brak dokładnej informacji o opatrzeniu pisma podpisem lub pieczęcią to należy wyjaśnić, że organ egzekucyjny sporządzając zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego opatrzył sporządzony dokument kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W przypadku bowiem gdy zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręczone zostało dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie to nie zawiera elementów określonych w art. 67 § 2 pkt 9 w zakresie wskazania w nim podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującej oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Zawiadomienie opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie, a więc zarzut zobowiązanego jest nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu skargi nieprawidłowego naliczenia odsetek oraz nieprawidłowego naliczenia kwoty kosztów egzekucyjnych, to kwestie te nie stanowią podstawy skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 1 upea. Należy zaznaczyć, iż podstawą rozstrzygnięcia sprawy skargi na czynność egzekucyjną jest dyspozycja art. 54 § 1, § 4 i 5 oraz art. la pkt 2 upea. Natomiast w odrębnym trybie są rozpoznawane kwestie nieprawidłowego naliczenia odsetek czy też nieprawidłowe określenie kwoty kosztów egzekucyjnych. Pomimo tego organ egzekucyjny wyjaśnił, iż: -odsetki zostały naliczone zgodnie z przepisami na podstawie art. 23 § 1 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2019r. poz.300 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2019r poz.900 ze zm., zwanej dalej Op). Odsetki za nieterminowe opłacenie składek naliczane są do dnia zapłaty. Odsetki za zwłokę winny być liczone na zasadach i w wysokości określonych w Op. Okres ten liczony jest od dnia w którym składki stały się wymagalne. - kwota kosztów egzekucyjnych w zaskarżonych zajęciach została naliczona prawidłowo zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 upea tj. 5% wyegzekwowanej należności oraz zgodnie z art. 64 § 6 upea tj. 1% kwoty egzekwowanych należności. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się że skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, przysługuje co do zasady na czynności materialne i nie jest dopuszczalne jej wniesienie w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, albo w sytuacjach, gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 708/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1222/18). Należy zwrócić uwagę na to, że skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała możliwość kwestionowania danej czynności egzekucyjnej za pomocą innych środków zaskarżenia, ale nie wykorzystał ich lub nie przyniosły one żądanego rezultatu. W szczególności nie można podnosić w skardze okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów. Nie jest dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 upea również po upływie terminu do wniesienia zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Reasumując, Organ zauważył , że skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem ochrony wobec czynności organu egzekucyjnego, czy egzekutora dokonanych z naruszeniem prawa, jedynie w sytuacji, gdy przepisy upea nie przewidują innych środków ochrony. Niewątpliwie sama egzekucja, będąca przymusowym wykonaniem obowiązku, jest dla dłużnika niedogodnością jednak postępowanie egzekucyjne jest spowodowane brakiem dobrowolnego realizowania przez zobowiązanego składek. Zatem przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy nie narusza przepisów upea regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Wobec powyższego w tym stanie faktycznym i prawnym należało postanowić jak na wstępie realizując uprawnienia wynikające z dyspozycji art. 23 § 4 upea. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżąca zarzuciła : 1. Nieprawidłowe naliczenie odsetek, 2. Nieprawidłowe określenie kwoty kosztów egzekucyjnych , m.in. wskutek nieprawidłowego naliczenia odsetek , 3. naruszenie art. 26 e § 1 i 2 pkt 2 poprzez brak dokładnej informacji o opatrzeniu pisma podpisem i pieczęcią . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się nieuzasadniona. Na wstępie rozważań należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 69/08, Lex nr 486251). Zwrócić należy ponadto uwagę, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 789/16, Lex nr 2227159; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13, Lex nr 1783606). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (zob. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3048/15, Lex nr 2416502; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, Lex nr 1774564). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (zob. wyroki NSA: z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, Lex nr 1592003; z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 2972/17, Lex nr 2561873). Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. W kontekście tych uwag organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej. W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 880/15, Lex nr 2113619). W skardze na czynność egzekucyjną zobowiązany podniósł zarzuty, które nie mogą być przedmiotem rozpoznania w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Dotyczy twierdzenia o nieprawidłowym naliczeniu odsetek bądź kosztów egzekucyjnych których podstawa są m. in. owe odsetki (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), Natomiast kwestia prawidłowości ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych rozpatrywana jest w odrębnym postępowaniu na wniosek zobowiązanego zgłaszany w terminie 6 miesięcy od po wyegzekwowania obowiązku lub umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 64c § 6a i 7 u.p.e.a.). Skarga wniesiona w trybie art. 54 u.p.e.a. może obejmować tylko te kwestie, wobec których nie przewidziano innej, odrębnej procedury, w związku z tym w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty, które objęte są przepisem art. 33 u.p.e.a. np. przedawnienia, dotyczące zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, czy też zarzuty dotyczący kwestii prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2546/10, Lex nr 995990, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 919/18, Lex nr 2610571). Powyższe okoliczności nie mogą być rozpatrywane w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż nie odnoszą się one do kwestii formalnoprawnych związanych z realizacją (wykonywaniem) czynności egzekucyjnej. Jak wyjaśniono wcześniej, skarga na czynności egzekucyjne swym zakresem obejmuje wyłącznie kwestie odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, w świetle przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Nie jest więc dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 u.p.e.a., również po upływie terminu do wniesienia zarzutów (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Go 180/17, Lex nr 2303794; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12, Lex nr 1404586). Tym samym nie bada się w ramach skargi na czynności egzekucyjne kwestii materialnoprawnych, tj. dotyczących: ustalenia wysokości zaległości, istnienia wierzytelności wymienionych w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości, czy przedawnienia należności publicznoprawnych (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 438/18, Lex nr 2573499; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2299/12, Lex nr 1356983). Podkreśla się także w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż nie ma podstaw do przyjęcia, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 1994/18, Lex nr 2587966). Pomimo tego organ ustosunkował się do podniesionych zarzutów wykazując, że są one bezzasadne. Na marginesie zaznaczyć należy, że zobowiązana formułując zarzut błędnego naliczenia odsetek nie uzasadniła go. W trakcie całego postępowania zarzut ten jest powielany bez wykazania na czym błąd organu miałby polegać, tym bardziej, że organ wyjaśnił na podstawie jakich przepisów odsetki zostały naliczone a w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności podano stopę procentową, wielkość oprocentowania i okres naliczania odsetek . Stanowiska tego zobowiązana nie podważyła . To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 26 e § 1 i 2 pkt 2 upea poprzez brak dokładnej informacji o opatrzeniu pisma podpisem i pieczęcią . Zaznaczyć bowiem należy, że zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone elektronicznie a to oznacza , że nie znajdują zastosowania wymogi z art. 67 § 2 pkt 9 upea . Zgodnie bowiem z art. 67 §2 a pkt 1 upea jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Sąd rozpoznający skargę nie dopatrzył się również uchybień formalnych. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., m.in. numery tytułów wykonawczych, kwoty należności głównej oraz okresy, za które należności zostały określone, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Przedmiotowe zawiadomienie zostało także sporządzone według wzoru określonego przez Minister Finansów rozporządzeniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1339 z późn. zm.). Mają powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325