V SA/Wa 2981/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE P. K., dalej "skarżący" wniósł za pośrednictwem organu skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja opiewa na zobowiązanie podatkowe w wysokości 9666,00 zł, a organ wydał już kilkadziesiąt tożsamych decyzji. Ponadto wobec skarżącego toczy się jeszcze kilkadziesiąt innych postępowań w przedmiocie podatku akcyzowego. Wszystkie sprawy są przedmiotowo tożsame i w przypadku wykonania decyzji, z uwagi na łączną wysokość określonych zobowiązań podatkowych w akcyzie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą organ określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w wysokości 9666,00 zł. Jednakże wiadomym Sądowi jest z urzędu – na podstawie akt prowadzonych w innych zainicjowanych w tutejszym Sądzie postępowaniach – iż łączna kwota zobowiązań podatkowych skarżącego wyniesie ponad 800 tys. zł. Wnioskodawca nie posiada środków pozwalających na jednorazową spłatę tych zobowiązań i obowiązek taki wiązałby się z koniecznością sprzedaży nieruchomości lub mienia służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, co dla skarżącego miałoby nieodwracalne, negatywne skutki. Wiadomym jest również, że konieczność natychmiastowej spłaty należności zdezorganizuje nie tylko prowadzoną działalność gospodarczą, ale także życie prywatne poprzez uniemożliwienie spłaty kredytu zaciągniętego na budowę domu ([...] zł miesięcznie). W ocenie Sądu argumenty skarżącego uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie w tym względzie wnioskodawca zwrócił uwagę, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty możliwości utrzymania. Obowiązek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wobec konieczności wykonania również innych decyzji podatkowych może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem podzielić obawy skarżącego, że skoro prowadzi on działalność gospodarczą i uzyskuje z niej średnio około 4.000 zł miesięcznie, to wykonanie zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji wydanych wobec skarżącego w analogicznym przedmiocie, z których wynikają należności w łącznej kwocie około 800 tys. zł, przed rozpoznaniem skargi przez Sąd może wywołać skutki, których nie można będzie odwrócić w przyszłości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia