I SA/Gl 1124/16

SENTENCJA Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreśliła, że utrzymuje się jedynie z emerytury, która po potrąceniach komorniczych wypłacana jest w kwocie 1101,14 zł. Dochód ten w całości ma być przeznaczany na wydatki wyliczone we wniosku, m.in. na czynsz za mieszkanie (412,02 zł) oraz zakup leków (150 zł). Wnioskująca nie wskazała ani żadnego majątku, ani osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Oświadczenia te znajdują potwierdzenie w dokumentacji źródłowej, która – w większości w formie kserokopii – została załączona do wniosku i nadesłana na wezwanie referendarza sądowego, tj. w: zaświadczeniu o wysokości emerytury, zeznaniu podatkowym za ubiegły rok, wyciągu z rachunku bankowego, dokumentacji obrazującej stan zdrowia, m.in. orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności, oraz koszty utrzymania, w tym licznych fakturach wystawionych przez apteki. Ponadto skarżąca przyznała, że mieszka w lokalu należącym do jej syna, który w świetle przedłożonego przez nią zaświadczenia jest w tym lokalu zameldowany. Podniosła, iż syn ten jest osobą bezrobotną. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek skarżąca w dostatecznym stopniu dowiodła, że powyższa przesłanka została spełniona. Wykazała bowiem, że jej dochody sprowadzają się do niewielkiej emerytury, która nie może wystarczyć na opłacenie zarówno wszystkich wydatków zaliczających się do utrzymania koniecznego, jak i kosztów sądowych, choćby w najmniejszej wysokości przewidzianej w procedurze sądowoadministracyjnej. Nie można także tracić z pola widzenia, że znaczna część tych wydatków przeznaczana jest na leczenie i w związku ze stanem zdrowia wnioskodawczyni nie powinna podlegać ograniczeniu. Z tego punktu widzenia dalszą kwestią pozostaje to, że skarżąca przemilczała we wniosku, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem i nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu, jakoby istotnie był on osobą bezrobotną. Oczywiście, wypada jej to wytknąć, niemniej wątpliwości, jakie powstają w tej materii, można rozstrzygnąć na jej korzyść zgodnie z dyrektywami wynikającymi z prawa do sądu, które jest zresztą gwarantowane m.in. przez instytucję prawa pomocy. Bezsprzecznie wszak koszty utrzymania mieszkania skarżącej opłacane są za pośrednictwem jej rachunku bankowego, co uprawdopodobnia jej twierdzenia na temat położenia jej syna. Niemniej okoliczność ta będzie musiała być wyjaśniona, jeśli skarżąca złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. W tym kontekście zaznaczyć również trzeba, że stosownie do art. 249 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.