II FZ 69/22

SENTENCJA Dnia 1 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 539/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 grudnia 2021 r., nr 0115-KDIT2.4011.657.2021.1.1ŁS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 31 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 539/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. S. (dalej jako "Skarżący") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego r. Skarżący został wezwany pismem z 4 marca 2022 r. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL. Sąd podał, że w wezwaniu pouczono, iż nieusunięcie wskazanego braku w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji uznał, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone Skarżącemu w dniu 9 marca 2022 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia przedmiotowego braku rozpoczął bieg 10 marca 2022 r. i upłynął 16 marca 2022 r., a Skarżący do dnia wydania postanowienia z 31 maja 2022 r. nie podał swojego numeru PESEL. Skarżący, działając bez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 17 czerwca 2022 r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 539/22, w którym zaskarżył to postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). W zażaleniu Skarżący podniósł, że w piśmie datowanym na dzień 4 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doręczył mu odpis odpowiedzi na skargę oraz pouczenie o warunkach wnoszenia pism w toku postępowania. Skarżący w zażaleniu kwestionuje natomiast, aby otrzymał wezwanie do uzupełnienia skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL. Do zażalenia Skarżący załączył kopie dokumentów, które – zgodnie z twierdzeniami Strony – otrzymał w przesyłce z WSA w Warszawie, tj. pismo przewodnie dotyczące doręczenia odpisu odpowiedzi na skargę oraz pouczenie o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie o odrzuceniu skargi po stwierdzeniu, iż mimo wezwania Skarżącego do podania swojego numeru PESEL, brak ten nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Tymczasem w zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia podniesiono, że Strona skarżąca otrzymała jedynie odpis odpowiedzi na skargę wraz z pismem przewodnim oraz pouczenie o warunkach wnoszenia pism w toku postępowania, natomiast przesyłka z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zawierała wezwania do podania numeru PESEL Skarżącego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że akt sprawy wynika, iż wezwanie do podania numeru PESEL stanowiło oddzielny druk, niż pismo przewodnie, wraz z którym doręczono odpis odpowiedzi na skargę, a przesyłkę z wymienionymi pismami skierowano w jednej kopercie (ZPO – k. 22 akt sądowych). W sytuacji, gdy przewidziano łączne przesłanie kilku pism, nie można wykluczyć, że jedno z wezwań omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do strony skarżącej. Skoro nie jest możliwe w sposób pewny zweryfikowanie tego, jaka była zawartość przesyłki sądowej skierowanej do strony, to należy za wiarygodne przyjąć jej wyjaśnienia, że wśród doręczonych pism nie było wezwania dotyczącego braku skargi. W rezultacie wobec braku dowodów na to, co w istocie zawierała przesyłka z Sądu, przyjąć należy wersję korzystniejszą dla Strony skarżącej i uznać, że nie doręczono wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że zaakceptowanie w takiej sytuacji odrzucenia skargi stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 19 marca 2009 r., II OZ 506/09, z dnia 20 kwietnia 2009 r., II OSK 544/09, z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09, z dnia 26 września 2012 r., I OSK 2161/12). Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA: z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1448/11, z dnia 24 maja 2013 r., II OSK 1188/13, z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15, z dnia 23 czerwca 2016 r., II OZ 664/16, z dnia 25 października 2016 r., I OZ 1015/16). W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie istnieją wątpliwości co do tego, czy Skarżący faktycznie otrzymał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, odrzucenie skargi wobec niepodania przez Skarżącego swojego numeru PESEL stanowiłaby nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art.45 ust.1 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje jednocześnie, iż w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, tj. we wniosku Skarżącego z 20 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, znajduje się PESEL Skarżącego. We względu na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.