II SA/Wa 1352/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi M. L. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby uchyla zaskarżone orzeczenie UZASADNIENIE Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie na podstawie art. 121 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 115 ust. 1, art. 117 ust. 1 pkt 5, art. 122 ust. 1 oraz art. 124n ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej w zw. żart. 437 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 30 z późn. zm.), zwanej dalej kpk, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej, po rozpoznaniu w dniu [...] stycznia 2021 r., bez udziału obwinionego [...] M. L., w obecności [...] M. H. Rzecznika Dyscyplinarnego przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w O., odwołania z dnia [...] marca 2020 r. złożonego przez obrońcę obwinionego, w punkcie 1 utrzymała w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...] lutego 2020 r. sygn. akt [...] w przedmiocie wymierzenia kary wydalenia ze służby [...] w [...] M. L. (emeryta KP PSP w K.), obwinionego o to, że: w dniu [...] czerwca 2018 r., dopuścił się do zawinionego i nienależytego wykonywania obowiązków służbowych, tj. braku nadzoru nad zmianą służbową w wyniku którego, doszło do wypadku podczas służby, tj. o przewinienie dyscyplinarne, wynikające z art. 115 ust. 1 w związku z naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (j.t. Dz. U z 2019 r. poz. 1499 z późn. zm.) oraz w zw. z § 41 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2008 r., Nr 180, poz. 1115), a także w związku z Zasadą 10 Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. W punkcie 2, kosztami funkcjonowania Komisji Dyscyplinarnej obciążyła Skarb Państwa. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wskazała m.in., że pierwotnie wyznaczony termin rozprawy w dniu [...] czerwca 2020 r. został odroczony po uwzględnieniu wniosku obrońcy obwinionego. W wyznaczonym ponownie terminie rozprawy, tj. dnia [...] stycznia 2021 r., pomimo skutecznie doręczonego w dniu 4 stycznia 2021 r. wezwania, nie stawił się obwiniony [...] M. L. Ponadto, na rozprawie nie stawił się obrońca obwinionego, pomimo skutecznie doręczonego w dniu [...] stycznia 2021 r. zawiadomienia o wyznaczeniu terminu rozprawy. W dniu [...] stycznia 2021 r. do OKD wpłynął wniosek z dnia [...] stycznia 2021 r. złożony przez adwokata działającego w imieniu obwinionego, w którym wniósł o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień [...] stycznia 2021 r. Argumentował to faktem, że M. L. przebywa na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] stycznia 2021 r. do [...] lutego 2021 r., a wyraża chęć wzięcia udziału w rozprawie. OKD wskazała, że zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu z dnia [...] grudnia 2020 r. skierowanym do [...] M. L., usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby może nastąpić przez złożenie zaświadczenia lekarza sądowego, co wynika z art. 117 § 2a k.p.k. Komisja uznała, iż nieobecność obwinionego i obrońcy należy uznać za nieusprawiedliwioną, ponieważ okoliczności wskazane przez obrońcę nie uzasadniały wyznaczenia nowego terminu rozprawy. Przedstawione zaświadczenie lekarskie zostało wystawione przez lekarza neurochirurga. W związku z powyższym na podstawie art. 124b ust. 4 ustawy o PSP OKD nie wstrzymała rozpoznania sprawy. OKD stwierdziła, iż Komisja Dyscyplinarna I Instancji z należytą starannością i szczegółowo przeprowadziła rozpoznanie sprawy. Komisja ta wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności obciążające jak i mogące świadczyć na korzyść obwinionego. OKD przywołała art. 115 ust. 1 ustawy o PSP oraz art. 124d tej ustawy, zgodnie z którym w razie rozwiązania stosunku służbowego w toku postępowania dyscyplinarnego, postępowanie toczy się nadal. Odnosząc się do zarzutów obrońcy dotyczących obrazy prawa procesowego mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 79 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.k. poprzez rozpoznanie sprawy pod nieobecność obrońcy, mimo iż zachodziła uzasadniona wątpliwość co do stanu zdrowia psychicznego obwinionego i w takich warunkach obecność obrońcy jest obowiązkową oraz art. 6 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o PSP polegającego na naruszeniu przysługującego obwinionemu prawa do obrony poprzez prowadzenie postępowania, mimo zgłoszonego sprzeciwu obwinionego, bez obecności obrońcy, który wskazywał na usprawiedliwioną niemożność stawiennictwa w wyznaczonym terminie, w związku z czym wnosił o jego zmianę, OKD stwierdziła, iż zarzut ten jest niezasadny. OKD wskazała, że zgodnie z art. 79 § 1 pkt 4 kpk w postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy stan jego zdrowia psychicznego pozwala na udział w postępowaniu lub prowadzenie obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny. OKD wskazała, że w zebranym materiale dowodowym oraz na podstawie dokumentacji przesyłanej wraz w wnioskami obrońcy nie występują uzasadnione wątpliwości wynikające z obiektywnych przesłanek, przemawiające za realną możliwością wystąpienia u obwinionego zakłóceń w stanie zdrowia psychicznego, warunkujących konieczność zapewnienia obligatoryjnej obrony. Ponadto zasada prawa do obrony wyrażona w art. 6 kpk nie została naruszona. OKD podała, że Komisja I instancji na wniosek obrońcy obwinionego zmieniła pierwotny termin posiedzenia z dnia [...] lutego 2020 r. na dzień [...] lutego 2020 r. Następnie strona złożyła kolejny wniosek o zmianę terminu rozprawy, który na podstawie art. 22 § 1 kpk, art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1651 z późn. zm.), a także art. 124b ust. 4 ustawy o PSP został przez Komisję I instancji oddalony, która wskazała w uzasadnieniu, że stronie dano wystarczającą ilość czasu, w celu udzielenia substytucji osobie, która mogła reprezentować obwinionego na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2020 r. Odnosząc się do zarzutu obrońcy dotyczącego naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 124n ustawy o PSP polegającego na dokonaniu dowolnej, pobieżnej i sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym oceny dowodów i oparciu orzeczenia o winie obwinionego tylko na dowodach obciążających, a pominięciu dowodów dla oskarżonego korzystnych, bez należytego uzasadnienia tegoż stanowiska, OKD wskazała, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej podstawą wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniu karnym (w tym przypadku dyscyplinarnym) powinny być prawdziwe ustalenia faktyczne. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że przez prawdziwe ustalenie faktyczne rozumie się ustalenie, które zostało udowodnione. W ocenie Komisji II instancji w przedmiotowym postępowaniu Komisja I instancji dołożyła maksymalnych starań i wyczerpała wszelkie dostępne środki dla poznania prawdy. Stwierdzono, że Komisja I instancji w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważyła wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczyniła prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazała winę obwinionego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Komisję Dyscyplinarną przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w O. nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 k.p.k. Do czynu przypisanego obwinionemu Komisja I instancji zastosowała właściwą kwalifikację prawną. Skarżone orzeczenie zostało wydane w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy przez Komisję I instancji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk OKD stwierdziła, że w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały żadne wątpliwości, które mogłyby zostać rozstrzygnięte na korzyść obwinionego. W postępowaniu ustalono, że obwiniony nie wykonał jakiekolwiek czynności żeby nie dopuścić do skoków na skokochron. Wskazano natomiast, że jedyną czynnością, którą wykonał obwiniony, było wyjęcie telefonu komórkowego i próba nagrania skakania. W świetle uprawnień przysługujących Komisjom Dyscyplinarnym, na podstawie art. 124n ustawy o PSP, wskazano, że nie posiadają one prawa do nakładania kar porządkowych, co zdaniem obrońcy powinno zostać uczynione z uwagi na nie stawienie się części wezwanych świadków. Świadkowie, którzy stawili się na wezwanie Komisji I instancji jednoznacznie wskazali na brak jakiegokolwiek działania ze strony obwinionego, które uniemożliwiłoby oddawanie skoków na skokochron. OKD podała też, że Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w O. w uzasadnieniu wydanego orzeczenia jasno wskazała jakie fakty uznała za udowodnione, i na jakich oparła się dowodach. Ponadto określiła dlaczego nie dały wiary wyjaśnieniom obwinionego, stwierdzając, że jest to przyjęta linia obrony. Odnosząc się do zarzutu, że Komisja I instancji popełniła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż obwiniony popełnił zarzucany mu czyn, OKD wskazała, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie na przypisanie obwinionemu winy, czyli że dopuścił się zawinionego i nienależytego wykonywania obowiązków służbowych, tj. braku nadzoru nad zmianą służbową w wyniku którego doszło do wypadku podczas służby. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna stwierdziła, że obwiniony będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił wynikającego z tego obowiązku i przez to naraził podwładnego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Przy czym ta odpowiedzialność nie musiała wynikać z przepisu ustawowego, ale mogła być określona w zakresie obowiązków lub regulaminie służby. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że obwiniony jako dowódca zmiany, z racji pełnionego stanowiska był odpowiedzialny za bezpieczeństwo podległych mu strażaków. OKD podniosła, że charakter popełnionego czynu oraz jego konsekwencje, zasługuje na najdotkliwszą karę w postaci wydalenia ze służby. Jest to kara najbardziej adekwatna do zachowania, które doprowadziło do tragicznego w skutkach wypadku. Orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi M. L., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania, zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 124n w zw. z art. 119 ust. 1 ustawy o PSP poprzez prowadzenie postępowania mimo, iż czyni nie tylko niemożliwym jakiekolwiek orzekanie o popełnieniu, czy też niepopełnieniu przez obwinionego zarzucanego mu czynu dyscyplinarnego, ale także uniemożliwia prowadzenie jakiegokolwiek postępowania w tym przedmiocie, gdyż jest to negatywna przesłanka uniemożliwiająca procedowanie w danej sprawie, - art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Cov-2 (Dz.U. 2020 poz. 695 ze zm.) poprzez rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym w dniu [...] stycznia 2021 r. pod nieobecność obwinionego mimo iż prawidłowo usprawiedliwił swoje niestawiennictwo, - art. 79 § 1 pkt 4 i § 3 kpk poprzez rozpoznanie sprawy w I instancji w dniu [...] lutego 2020 r. pod nieobecność obrońcy mimo iż zachodziła uzasadniona wątpliwość co do stanu zdrowia psychicznego obwinionego i w takich warunkach obecność obrońcy była obowiązkowa, - art. 124a ustawy o PSP polegające na naruszeniu w I instancji przysługującego obwinionemu prawa do obrony poprzez nieuwzględnienie oraz nierespektowanie w przedmiotowym postępowaniu ustanowionego zgodnie z obowiązującymi przepisami obrońcy i prowadzenie postępowania, mimo zgłoszonego sprzeciwu obwinionego, bez obecności obrońcy, który wskazywał na usprawiedliwioną niemożność stawiennictwa w wyznaczonym terminie, w związku z czym wnosił o jego zmianę, - art. 7 kpk w zw. z art. 124n ustawy o PSP polegające na dokonaniu dowolnej, pobieżnej i sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym oceny dowodów i oparcie orzeczenia o winie obwinionego tylko na dowodach obciążających, a pominięciu dowodów dla oskarżonego korzystnych, bez należytego uzasadnienia tegoż stanowiska, - art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 124n ustawy o PSP polegające na nie rozstrzygnięciu na korzyść obwinionego nie dających się usunąć wątpliwości w zakresie przebiegu zdarzenia i podejmowanych przez niego działań mających na celu zapobiegnięcie skokom na skokochron, - art. 167 kpk polegający na nieprzesłuchaniu szeregu świadków, mimo iż nie było żadnych przeszkód prawnych do odroczenia posiedzenia i wezwania ich na termin rozprawy, - art. 7 kpk w związku z art. 424 § 1 i 2 kpk w związku z art. 124n ustawy o PSP poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera wskazania jaki stan faktyczny legł u podstaw rozstrzygnięcia i jakie fakty Komisja uznaje za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparła się dowodach i dlaczego nie uznała dowodów przeciwnych podważających winę oskarżonego, - niewykazanie ponad wszelką wątpliwość winy obwinionego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż obwiniony popełnił zarzucany mu czyn, albowiem swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję art. 115 oraz art. 30 ust. 1 ustawy o PSP, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie na przypisanie obwinionemu winy. Pełnomocnik na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci orzeczenia [...] Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych w O. na okoliczność, iż obwiniony leczył się psychiatrycznie oraz iż przyznano mu inwalidztwo trzeciej grupy, które pozostaje w związku ze służbą oraz na okoliczność, iż cierpi on na zaburzenia nerwicowe odporne na leczenie jest niezbędne od oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organ administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazując na instytucję przedawnienia określoną w art. 119 ust. 1 ustawy o PSP powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 559/12 z dnia 12 listopada 2012 r. Pełnomocnik wskazał, że zarzucany skarżącemu czyn popełniony został 14 czerwca 2018 r., a zatem zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy o PSP, odpowiedzialność dyscyplinarna strażaka ustaje, jeżeli od czasu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie dyscyplinarne, odpowiedzialność dyscyplinarna ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu (przedawnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej). W związku z powyższym w chwili orzekania karalność czynu była przedawniona i sprawa powinna zostać umorzona. Dodatkowo wskazał m.in., że nie sposób przyjąć, iż postępowanie odwoławcze przeprowadzone było w sposób prawidłowy. Obwiniony przełożył stosowne zaświadczenie lekarskie usprawiedliwiające jego nieobecność a pomimo to Komisja zadecydowała o przeprowadzeniu postępowania. Jak wynika z art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Cov-2, w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 usprawiedliwienie przed sądem z powodu choroby nie wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego, o którym mowa w art. 2 ust 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym i wystarczającym jest przedłożenie zwolnienia lekarskiego wydanego przez jakiegokolwiek lekarza. Pełnomocnik podniósł też m.in., że w treści uzasadnienia zarówno I jaki II instancji wskazano, iż wyjaśnienia obwinionego pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadków. Nie wskazano jednak ani o zeznania których świadków chodzi, ani też w jakim zakresie rozbieżności te zachodzą. Nie wyjaśniono także jakie zachowanie obwinionego miałoby wypełniać dyspozycję art. 115 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy o PSP. W treści uzasadnienia przywołano szereg przepisów, definicję, powołano się na Zasady etyki zawodowej funkcjonariuszy PSP, jednak nie wskazano jaki konkretnie sposób obwiniony uchybił tym przepisom. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia zawarte w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane zostało z naruszeniem przepisu art. 119 ust. 1 ustawy o PSP, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem, odpowiedzialność dyscyplinarna strażaka ustaje, jeżeli od czasu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie dyscyplinarne, odpowiedzialność dyscyplinarna ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu (przedawnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej). Instytucja przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej strażaka jest instytucją, która uniemożliwia nie tylko orzekanie o popełnieniu bądź niepopełnieniu przez obwinionego strażaka zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, ale uniemożliwia prowadzenie jakiegokolwiek postępowania w tym przedmiocie (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 559/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej, zarzucany skarżącemu czyn popełniony został [...] czerwca 2018 r. Zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP utrzymujące w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej I instancji uznającej skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzające karę dyscyplinarną wydalenia ze służby wydane zostało w dniu [...] stycznia 2021 r. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna orzekała w czasie, gdy skarżący nie podlegał odpowiedzialności dyscyplinarnej. Podkreślić przy tym trzeba, że w postępowaniu dyscyplinarnym strażaków, w sprawach nieuregulowanych, stosuje się odpowiednio kpk (art. 124n ustawy o PSP). Brak było w świetle powyższego podstaw do wydania przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną przy Komendancie Głównym PSP orzeczenia dyscyplinarnego utrzymującego w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komisji Dyscyplinarnej I instancji. Należało bowiem wziąć pod uwagę okoliczność wyłączającą dopuszczalność postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego w postaci przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej. Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej I instancji Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym PSP, rozstrzygając na podstawie kpk, weźmie pod uwagę tę negatywną przesłankę procesową. Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 6 kpk, nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności. Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, albowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, jak wymaga tego przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. Nadto, orzeczenie [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w O. z dnia [...] marca 2020 r. znajduje się w aktach nadesłanych przez organ, przy wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia [...] czerwca 2020 r. W związku ze stwierdzeniem naruszenia przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną przy Komendancie Głównym PSP art. 119 ust. 1 ustawy o PSP, Sąd nie odnosił się do pozostałych zarzutów skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku. ----------------------- 8