I SA/Ol 544/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 20 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Radca prawny P. N., powołując się na umocowanie E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z 20 września 2022 r. nr [...] (znak sprawy [...]) w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu. Na wezwanie tut. sądu z 21 listopada 2022 r. do usunięcia braków formalnych skargi wymienionych w pkt 1 lit. a-f, pod rygorem jej odrzucenia, pełnomocnik skarżącej nadesłał, z zachowaniem terminu, odpowiedź z 30 listopada 2022 r. wraz z załącznikami. Nie nadesłał wymaganego z lit. d i e wezwania: pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu oraz wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej KRS). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w przypadku skargi obarczonej brakami formalnymi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie. W świetle art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Oznacza to, że osoby te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Pismem z 21 listopada 2022 r. tut. sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, do uzupełnienia braków formalnych skargi, m.in. poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, oraz aktualnego dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – wyciągu z KRS lub innego dokumentu (pkt 1 lit. d i e wezwania), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe jest precyzyjne i jasno sformułowane, a ponadto zawiera pouczenie, z którego wynika, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie w przedmiotowym zakresie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 24 listopada 2022 r. (k. 7). Pomimo wezwania, nie uzupełniono ww. braków formalnych skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 i art. 49 § 1 w związku z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia odrzucając skargę. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 uw. 1 do art. 247). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 2 do art. 247, i tam przywołane wypowiedzi doktryny i judykatury). Zatem w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.. To z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 101/12). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 258 § 4 w zw. z § 2 pkt 7 oraz art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.