II SA/Rz 780/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o rozgraniczenie działek ewidencyjnych - p o s t a n a w i a - I. skargę odrzucić, II. zwrócić skarżącej A. S. 200 zł. (dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi. UZASADNIENIE II SA/Rz 780/11 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca A. S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...]. Ponieważ skarga nie była oryginałem pisma lecz stanowiła w całości kserokopię, dlatego skarżąca została wezwana do jej podpisania oraz uiszczenia należnego od niej wpisu sądowego w wysokości 200 zł. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 24 sierpnia 2011 r. (dowód – zalegający w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru). W siedmiodniowym terminie został opłacony jedynie wpis od skargi, sama zaś skarga mimo upływu tego terminu nie została przez skarżącą podpisana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.) skarga, powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc m.in. powinna być ona podpisana przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). W powszechnym rozumieniu podpis to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny. Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Znajduje to potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1973 r. (III CZP 78/72, OSNCP 1973, nr 12, poz. 207) w której stanął on na stanowisku, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Także według uchwały tegoż Sądu z 30 grudnia 1993 r. (III CZP 146/93, OSNCP 1994, nr 5 poz. 94) podpis nie musi być czytelny, jednak musi obejmować nazwisko, choćby w formie skróconej i powinien być złożony w formie zazwyczaj używanej przez podpisującego. Skoro skarżąca nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania i nie podpisała skargi, nie może być ona rozpoznawana i podlega na podstawie powołanego przepisu odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.