IV SA/Gl 1182/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u T. T. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, z pozycji 21 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. decyzją z dnia [...] r. Tą z kolei decyzję uchylił tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 761/09. Sąd stwierdził, że w sprawie należy zastosować przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), stosownie do treści § 11 ust. 1 tego rozporządzenia. Jednocześnie Sąd polecił uzupełnienie postępowania wyjaśniającego poprzez uzyskanie nowego orzeczenia lekarskiego. Decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie stwierdził u T. T. choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 21 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że strona była narażona na szkodliwe działanie hałasu jedynie przez 4 lata, w okresie lat [...] - [...]. W toku ponownego rozpatrywania sprawy wydane zostały trzy nowe orzeczenia lekarskie, w których nie rozpoznano omawianej choroby zawodowej z uwagi na mieszany charakter uszkodzenia słuchu. W odwołaniu pracownik zarzucił, że w sytuacji, gdy nie wskazano na inną przyczynę uszkodzenia słuchu, to fakt ustalenia narażenia zawodowego winien prowadzić do stwierdzenia choroby zawodowej. Domagał się nadto przeprowadzenia następnych badań lekarskich przez inną placówkę medyczną. Zaskarżoną decyzją [...] Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy w szczególności przedstawił treść wydanych orzeczeń lekarskich, które nie rozpoznawały przedmiotowej choroby zawodowej z uwagi na charakter schorzenia, nie odpowiadający opisowi choroby ujętej w pozycji 21 wykazu chorób z rozporządzenia z 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego oraz nieuwzględnienie wytycznych Sądu z poprzedniego wyroku. Według skargi bezspornym jest, że skarżący przez wiele lat był narażony na hałas, co miało wpływ na wystąpienie zachorowania. Skarżący podniósł, że sprawa była już dwukrotnie rozpatrywana przez tut. Sąd i mimo wyroku z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 761/09, wydano decyzję o tej samej treści. Jego zdaniem, w ustalonym stanie faktycznym obowiązkiem organu było stwierdzenie zawodowego urazu akustycznego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (ust. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Mianowicie rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, którego zastosowanie w sprawie wiążąco przesądził wyrok z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 761/09 (błędnie datowany w skardze), podobnie jak i poprzednie rozporządzenia w tej materii, uzależnia stwierdzenie choroby zawodowej od jej rozpoznania przez kompetentne jednostki orzecznicze. W postępowaniu toczącym się już po wydaniu tego wyroku (Sąd nie rozpatrywał sprawy dwukrotnie, jak to podaje skarga), przeprowadzono diagnostykę medyczną nawet w szerszym zakresie niż to polecił Sąd, jednak w żadnym orzeczeniu nie rozpoznano u skarżącego choroby zawodowej. Wprawdzie występuje u niego poważne uszkodzenie słuchu, ale ma on charakter mieszany dwustronnie, który nigdy nie był kwalifikowany jako choroba zawodowa, w tym także nie odpowiada charakterystyce ujętej w pozycji 21 wykazu stanowiącego załącznik do obecnie obowiązującego rozporządzenia. W sytuacji zatem, gdy orzeczenia lekarskie są jednoznaczne, zbieżne i należycie uzasadnione, to organy administracyjne musiały oprzeć na nich swoje ustalenia, a w konsekwencji wydać rozstrzygnięcie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Dodać można, że twierdzenie skarżącego o wieloletniej pracy w narażeniu na hałas pojawiło się dopiero w skardze i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym zakresie prawidłowe są ustalenia organów o występowaniu narażenia na hałas w okresie lat [...] – [...]. Wobec dalszych twierdzeń skarżącego nie można co prawda wykluczyć, że warunki pracy mogły mieć wpływ na wystąpienie zachorowania, jednakowoż pojęcie choroby zawodowej nie obejmuje wszystkich schorzeń mogących mieć związek z wykonywaniem pracy zawodowej, lecz dotyczy tylko tych chorób, które zostały zamieszczone w wykazie chorób zawodowych. Tymczasem schorzenie występujące u skarżącego w tym wykazie się nie mieści. Dlatego też, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji. mw