II FZ 452/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Marioli B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1145/06 odrzucające Jej skargę kasacyjną wniesioną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Po 1145/06 odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 1 sierpnia 2006 r., (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Dotychczasowe postępowanie w niniejszej sprawie miało przebieg następujący. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Po 1145/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Marioli B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 1 sierpnia 2006 r., odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych, wobec nie uiszczenia przez skarżącą, pomimo wezwania sądu, należnego od skargi wpisu sądowego. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącej za pośrednictwem poczty w dniu 3 stycznia 2007 r. /potwierdzenie odbioru w aktach sprawy/. W dniu 31 stycznia 2007 r. w sekretariacie WSA w Poznaniu skarżąca złożyła jednocześnie: wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, jak również pismo zatytułowane skarga kasacyjna. W wyniku rozpatrzenia wniosku WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niej radcę prawnego. Sąd ten pismem z dnia 13 marca 2007 r. powiadomił zarówno skarżącą jak i radcę prawnego Barbarę M.-T. o wyznaczeniu jej przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Poznaniu jako pełnomocnika z urzędu Marioli B. Pełnomocnik zawiadomienie to odebrał w dniu 16 marca 2007 r. Następnie postanowieniem z dnia 21 marca 2007 r. WSA w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną Marioli B. z powodu sporządzenia tego środka zaskarżenia przez samą skarżącą, a bez zachowania wymogu sporządzenia przez fachowego pełnomocnika tj. z naruszeniem art. 175 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej P.p.s.a. Orzeczenie to zostało doręczone pełnomocnikowi, radcy prawnemu Barbarze M.-T., za pośrednictwem poczty, w dniu 26 marca 2007 r. W dniu 10 kwietnia 2007 r. pełnomocnik złożył w Sądzie pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą w dniu 3 kwietnia 2007 r. Zaś dnia 26 kwietnia 2007 r. pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną sporządzoną w dniu 23 kwietnia 2007 r. od postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2006 r. odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów mających wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 P.p.s.a. poprzez zaniechanie pouczenia strony działającej bez adwokata o skutkach nie uiszczenia wpisu od skargi. W wyniku rozpatrzenia tejże skargi kasacyjnej WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 maja 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną z dnia 23 kwietnia 2007 r. Wobec stwierdzenia, że została ona wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, w myśl przepisu art. 177 par. 1 ustawy P.p.s.a. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 maja 2007 r. 2. We wniesionym 30 maja 2007 r., za pośrednictwem poczty, zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Marioli B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do WSA w Poznaniu, zarzucił temu orzeczeniu naruszenie art. 177 par. 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, co skutkowało jej odrzuceniem. W uzasadnieniu stwierdzono, że WSA w Poznaniu w zaskarżonym postanowieniu podał, iż we wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji, a termin ten minął dla skarżącej po upływie 30 dni od daty doręczenia postanowienia z dnia 18 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi, co nastąpiło w dniu 3 stycznia 2007 r. Dalej podniesiono, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika w dniu 3 kwietnia 2007 r., a stało się to po upływie terminu do dokonania czynności procesowej jaką jest wniesienie skargi kasacyjnej. W ocenie pełnomocnika stwarza to problem w realizowaniu przez niego uprawnień, jako ustanowionego w niniejszej sprawie. Wyrażając pogląd, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia kasacji ustaje w dniu, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji, co stwierdzono z powołaniem się na postanowienie SN z dnia 27 czerwca 2000 r, sygn. akt I CZP 62/00, OSNC Nr 1 poz. 7, pełnomocnik uznał, że nie uchybił terminowi 30 dni od daty ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu, skoro skargę kasacyjną wniósł w dniu 23 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. W pierwszym rzędzie należy zacytować przepis art. 173 par. 1 P.p.s.a., który stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, a takim jest zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oczywistym jest i przez nikogo nie kwestionowanym, że tenże środek zaskarżenia można wnieść tylko jeden raz. Wobec tego, skoro WSA w Poznaniu uznał, że pismo skarżącej wniesione w dniu 31 stycznia 2007 r. zatytułowane "skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego" w istocie tym środkiem zaskarżenia było, i jako takie, z powodu sporządzenia go przez osobę nieuprawnioną, bo samą skarżącą, zostało odrzucone, to w konsekwencji, wobec wniesienia kolejnej skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, sporządzonej przez pełnomocnika i wniesionej 26 kwietnia 2007 r., prawidłowo WSA w Poznaniu skargę kasacyjną pełnomocnika odrzucił. Naczelny Sąd Administracyjny zarazem stwierdza, że nie można zgodzić się z sądem I instancji, iż uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia było uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z wyżej wyartykułowanym twierdzeniem o jednokrotności tego środka zaskarżenia, druga skarga kasacyjna pełnomocnika była niedopuszczalna i to z tego to powodu należało ją odrzucić. Uprawnione wobec tego jest twierdzenie, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, pomimo błędnego uzasadnienia, na co pozwala regulacja art. 184 P.p.s.a., w związku z art. 197 par. 2 tej ustawy. Ponadto należy zauważyć, że fachowy pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu, nie zakwestionował w żaden sposób postanowienia WSA w Poznaniu z 21 marca 2007 r. odrzucającego, jak się w tym postanowieniu stwierdza, skargę kasacyjną samej skarżącej od postanowienia z dnia 18 grudnia 2006 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 26 marca 2007 r. Okoliczność ta została przez pełnomocnika pominięta. W tym stanie rzeczy, mając na względzie, że przedmiotem rozpoznania przez NSA jest zażalenie na postanowienie z 15 maja 2007 r. odrzucające kolejną skargę kasacyjną wniesioną 26 kwietnia 2007 r., należało, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 P.p.s.a., orzec jak w sentencji.