III SA/Wa 1939/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1.1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS") z [...] kwietnia 2020 r. przedłużające I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do dnia 30 października 2020 r. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 25 września 2017 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za sierpień 2017 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni na rachunek bankowy w wysokości 400.000 zł, tj. do dnia 24 listopada 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wszczął w dniu [...] listopada 2017 r. kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych przez Spółkę podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2017 r. i sierpień 2017 r. w związku ze zwrotem podatku. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w związku z niezakończonymi czynnościami weryfikacyjnymi rozliczeń Spółki w ramach kontroli celno-skarbowej, wydał postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT: 1) z [...] listopada 2017 r. do dnia 24 stycznia 2018 r., 2) z [...] stycznia 2018 r. do dnia 26 marca 2018 r., 3) z [...] marca 2018 r. do dnia 23 maja 2018 r., 4) z [...] maja 2018 r. do dnia 23 sierpnia 2018 r., 5) z [...] sierpnia 2018 r. do dnia 28 września 2018 r., 6) z [...] września 2018 r. do dnia 28 grudnia 2018 r., 7) z [...] grudnia 2018 r. do dnia 28 marca 2019 r., 8) z [...] marca 2019 r. do dnia 28 czerwca 2019 r., na które Spółka nie złożyła zażaleń. W dalszej kolejności, NUS postanowieniem: 9) z [...] czerwca 2019 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. W wyniku wniesionego zażalenia, DIAS postanowieniem z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 11 października 2019 r. Spółka złożyła skargę do WSA, który wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2478/19 uchylił postanowienie DIAS oraz postanowienie NUS. Na powyższy wyrok DIAS złożył skargę kasacyjną. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie zapadł prawomocny wyrok; 10) z [...] grudnia 2019 r. przedłużył termin zwrotu do dnia 29 maja 2020 r. - Spółka nie złożyła zażalenia na to postanowienie. 1.3. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. NUS, stosownie do treści art. 87 ust. 2 zdanie 2, art. 87 ust. 2 b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") oraz art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "O.p."), przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do dnia 30 października 2020 r. 1.4. Pismem z 5 maja 2020 r. Spółka zaskarżyła w całości postanowienie NUS i wniosła o jego uchylenie oraz o zwrot kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 274b § 1 O.p., art. 120, art. 121 i art. 124, art. 139 oraz art. 140 § 1 O.p. 1.5. Utrzymując w mocy postanowienie NUS, DIAS uznał, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wskazuje, że NUS zasadnie stwierdził istnienie przesłanek do zweryfikowania zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. DIAS wskazał, że Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego pismem z 10 kwietnia 2020 r. poinformował NUS, że na obecnym etapie kontroli celno- skarbowej w dalszym ciągu trwa gromadzenie materiału dowodowego oraz, że zebrany dotychczas materiał dowodowy nie stanowi podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. DIAS wyjaśnił, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług związanych z reklamą online w sieci Internet. Ustalono ponadto, że Spółka dokonuje sprzedaży usług za pomocą strony internetowej "[...]" należącej do podmiotu B. LTD. Z przedłożonych przez Spółkę plików JPK wynika, że jest to podmiot z Singapuru. Ponadto Spółka wskazała, iż na początku współpracy działała w domenie "[...]", która została zarejestrowana za pośrednictwem podmiotu z siedzibą w Luksemburgu. W związku z powyższym, [...] Urząd Celno-Skarbowy w W. w toku kontroli celno-skarbowej zwrócił się do zagranicznych administracji podatkowych z uwagi na konieczność ustalenia przebiegu transakcji z podmiotami mającymi siedzibę w Singapurze i w Luksemburgu. DIAS wskazał, że z dotychczas otrzymanych od zagranicznych administracji podatkowych odpowiedzi wynika, że główni kontrahenci Spółki byli powiązani ze sobą kapitałowo i osobowo. Nadto, w toku kontroli celno-skarbowej Spółka złożyła wniosek z 17 kwietnia 2020 r. o przeprowadzenie dowodu z zeznań M. K. i M. B.. W ocenie DIAS, regularność działań [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wskazuje, że materiał dowodowy jest nieustannie gromadzony, na bieżąco weryfikowany, analizowany i uzupełniony o nowe informacje i dowody. Zdaniem DIAS, zaskarżone postanowienie zawiera powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz celu weryfikacji. NUS orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu nie działał w sposób dowolny, a stanowisko co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu jest uzasadnione wstanie faktycznym sprawy i zostało wykazane powyżej. W świetle powyższego, DIAS stwierdził, że wniesione przez Spółkę zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. DIAS nie zgodził się z zarzutem Spółki dotyczącym nieskutecznego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku po upływie terminu wyznaczonego w poprzedzającym postanowieniu z [...] marca 2019 r. przedłużającym termin zwrotu podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do dnia 28 czerwca 2019 r. DIAS podkreślił, że doręczenie postanowienia z [...] czerwca 2019 r. nastąpiło drogą elektroniczną zgodnie z treścią regulującego ten tryb doręczania art. 152a O.p. DIAS argumentował, że w związku z problemem w doręczeniu postanowienia pełnomocnikowi Spółki, w dniu 28 maja 2019 r. w siedzibie NUS stawił się pełnomocnik A. Z. wnioskując o udostępnienie akt zgromadzonych w trakcie czynności sprawdzających. Pracownik NUS umożliwił pełnomocnikowi Spółki wgląd w akta sprawy oraz poinformował pełnomocnika, że termin zwrotu podatku VAT zadeklarowany w deklaracji za ww. okres zostanie po raz kolejny przedłużony poprzez wydanie stosownego postanowienia, z uwagi na niezakończone czynności sprawdzające. Podczas tej rozmowy pełnomocnik Spółki oświadczył, że odbierze postanowienie osobiście. Dalej DIAS szczegółowo wskazał na czynności podejmowane przez pracowników NUS i próby kontaktu z pełnomocnikiem Spółki oraz zarządem Spółki w celu doręczenia postanowienia przedłużającego terminu zwrotu za sierpień 2017 r. DIAS wskazał, że pomimo przekazanej pełnomocnikowi informacji o zamiarze wydania przez NUS kolejnego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu (tj. w dniach: [...] maja 2019 r. oraz [...] czerwca 2019 r.), wielokrotnych prób kontaktu z pełnomocnikiem Spółki oraz poinformowaniu o wydanym w dniu [...] czerwca 2019 r. i wysłanym do pełnomocnika postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu - postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 2 lipca 2019 r. W ocenie DIAS, warunkiem zachowania w tym przypadku należytej staranności było ustalenie i zapoznanie się przez pełnomocnika z korespondencją jaką otrzymał. Reasumując DIAS stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a rozstrzygnięcie wydane przez NUS jest prawidłowe. 2. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i uchylenie postanowienia NUS oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa podatkowego, zasad postępowania podatkowego, a także reguł gromadzenia oraz analizowania materiału dowodowego, wyrażonych w następujących przepisach: 1) art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 274b § 1 O.p., w związku z art. 216, art. 218, art. 144 § 5, art. 145 § 2, art. 152a § 3, art. 212, art. 233 § 1 pkt 1, art. 219, art. 235, art. 239 oraz art. 120 O.p., poprzez niezgodne z prawem wydanie i doręczenie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2020 r., nieważne ex tunc; 2) art. 217 § 2, art. 210 § 4, art. 219, w związku z art. 124 i art. 121 O.p. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia do postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r. 3) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 oraz art. 200a O.p. w związku z art. 127 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wadliwy. Skarżąca argumentowała, że do końca dnia [...] czerwca 2019 r. nie otrzymała wnioskowanej kwoty podatku VAT, zaś pełnomocnikowi szczególnemu Spółki nie doręczono na adres ePUAP postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku VAT. W związku z powyższym nie biegł już termin przedłużenia zwrotu podatku VAT, a w obrocie prawnym nie funkcjonował żaden akt stosowania prawa, który regulowałby kwestię przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT w przedmiotowej sprawie. Skarżąca dodała, że 2 lipca 2019 r. doręczono pełnomocnikowi postanowienie z [...] czerwca 2020 r. przedłużające do dnia 31 grudnia 2019 r. termin zwrotu podatku VAT, który upłynął trzy dni wcześniej, tj. w dniu [...] czerwca 2019 r. Co więcej, nie zważając na działania Spółki oraz wyrok WSA, NUS wydał kolejno postanowienie z [...] grudnia 2019 r. oraz postanowienie z [...] kwietnia 2020 r., w których w sposób bezprawny przedłużał termin zwrotu podatku VAT, który upłynął [...] czerwca 2019 r. Spółka dodała, że nie skarżyła postanowienia z [...] grudnia 2019 r., gdyż oczekiwała na wyrok WSA w sprawie skuteczności przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za ten sam okres. 3. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 4.2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie DIAS z [...] lipca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z [...] kwietnia 2020 r. przedłużające Skarżącej termin zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do dnia 30 października 2020 r. 4.3. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy w pierwszej kolejności tego, czy NUS prawidłowo po raz kolejny przedłużył termin zwrotu podatku, w sytuacji, w której postanowienie wydane na wcześniejszym etapie weryfikacji zasadności zwrotu VAT zostało uchylone. Zdaniem Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie. Skoro bowiem wcześniejsze postanowienie przedłużające termin zwrotu podatku zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to postanowienie wydane w niniejszej sprawie nie może skutecznie przedłużać tego terminu. 4.4. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast, w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. 4.5. Zważyć należy, że ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT terminy są terminami prawa materialnoprawnego. Ich upływ wywołuje bowiem skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z ust. 6 oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać. Tylko wydanie w ustawowym terminie zgodnego z prawem postanowienia na postawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, może wywołać określone prawem skutki materialnoprawne. Wielokrotnie w judykaturze podkreślano, a poglądy te Sąd podziela i wielokrotnie sam je wyrażał, że można przedłużyć jedynie termin, który trwa (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 906/19, z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1108/19, wyroki WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1242/18, czy z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1995/18). 4.6. Analogicznie rzecz wygląda w przypadku dalszego przedłużania analizowanego terminu, tj. terminu, który został już wcześniej co najmniej raz przedłużony. Kolejne takie działanie musi także nastąpić zanim termin upłynie, a więc do dnia określonego przez organ jako nowa, późniejsza data graniczna przedłużonego uprzednio terminu. Organ podatkowy musi zatem zachować ciągłość biegu terminu materialnoprawnego co w praktyce oznacza, że po upływie terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT nie może powstać, ani na moment, stan faktyczny, w którym podatnik zwrotu nie otrzymuje, a w obrocie prawnym nie funkcjonuje postanowienie odsuwające w czasie ów zwrot. Innymi słowy, jeśli organ chce skutecznie zwrot wstrzymywać, musi wydać (oraz doręczyć) stosowne postanowienie przed upływem terminu 60-dniowego lub 25-dniowego, a następnie kolejne postanowienia, każdorazowo przed upływem terminu wskazanego w akcie poprzednim. Przedłużenie terminu zwrotu w kolejnych następujących po sobie postanowieniach prowadzi ponadto do sytuacji, że każdy kolejny akt jest wydawany na podstawie aktów go poprzedzających. Można przedłużać termin zwrotu w dacie po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT tylko z tego względu, że w obrocie prawnym funkcjonują już postanowienia wcześniejsze, które swymi rozstrzygnięciami takie działanie mu umożliwiają. To sprawia, że jeśli którekolwiek postanowienie poprzedzające dany akt upadnie (np. zostanie uchylone przez sąd administracyjny) to automatycznie odpada podstawa faktyczna i prawna dokonania dalszego przedłużenia zwrotu. 4.7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć trzeba, że termin zwrotu Skarżącej podatku VAT za sierpień 2017 r. był kilkukrotnie przedłużany. I tak, NUS przedłużył termin zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. - postanowieniem z [...] listopada 2017 r. do dnia 24 stycznia 2018 r., - postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. do dnia 26 marca 2018 r., - postanowieniem z [...] marca 2018 r. do dnia 23 maja 2018 r., - postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. do dnia 28 września 2018 r., - postanowieniem z [...] września 2018 r. do dnia 28 grudnia 2018 r., - postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. do dnia 28 marca 2019 r., - postanowieniem z [...] marca 2019 r. do dnia 28 czerwca 2019 r., - postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r., - postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. do dnia 29 maja 2020 r., - postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. do dnia 30 października 2020 r. Co jednak w niniejszej sprawie najistotniejsze – w wyniku rozpoznania skargi na postanowienie DIAS, WSA prawomocnym wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2478/19 uchylił zarówno zaskarżone postanowienia DIAS, jak i poprzedzające je postanowienie NUS z 18 czerwca 2019 r. Z kolei NSA wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1201/20 oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku. W motywach powyższego orzeczenia WSA w Warszawie podniósł, że kolejne postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT zostało doręczone przez organ już po upływie terminu materialnoprawnego (przedłużonego wcześniejszym postanowieniem), zatem nie doszło do jego skutecznego przedłużenia. Sąd wskazał, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT miało zostać doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu w formie dokumentu elektronicznego na adres elektroniczny adresata (ePUAP). W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 152a § 3 O.p.). Nie ma znaczenia okoliczność, że pracownik organu próbował doręczyć postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT w miejscu wykonywania działalności przez pełnomocnika. Sąd podkreślił, że przepisy Ordynacji podatkowej nie zawierają normy prawnej nakazującej adresatowi pisma dokonanie jego odbioru w możliwie najszybszym terminie. Zatem adresat może dokonać odbioru pisma w terminie dla siebie najbardziej dogodnym. Terminem granicznym jest 14 dniowy termin liczony od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (doręczenie elektroniczne). W związku z powyższym, w powołanych wyrokach Sąd stanął na stanowisku, że wyekspirował termin na przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku VAT za sierpień 2017 r. Sąd przyjął, że w rozpoznawanej sprawie upływ 14 dniowego terminu, w którym nastąpiło z mocy prawa doręczenie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT, nastąpił już po wyekspirowaniu terminu materialnoprawnego przedłużonego na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Warto również zauważyć, że NSA wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1201/20 oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku. 4.8. W związku z powyższym stwierdzić należy, że na wcześniejszym etapie doszło do przerwania ciągłości w przedłużeniu terminu zwrotu VAT, co Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest zobowiązany uwzględnić. W konsekwencji również na gruncie rozpoznawanej sprawy przyjąć należało, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Wynikające z nich przedłużenie terminu zwrotu obiektywnie nie mogło nastąpić wobec stwierdzonej wcześniejszym wyrokiem tutejszego Sądu wadliwości postanowienia, na podstawie którego przedłużono termin zwrotu (ze wskazaniem, że termin na dokonanie zwrotu wyekspirował). Brak doręczenia postanowienia w ustawowym terminie wywołuje skutek prawny w postaci zwrotu zadeklarowanej różnicy podatku, chyba że organ podatkowy określi ją w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT). Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku. Organ podatkowy obowiązany będzie zatem uwzględnić, że termin zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. nie został skutecznie przedłużony. 4.9. Zważywszy na charakter wykazanego powyższej naruszenia przepisów prawa materialnego na aktualności tracą pozostałe zarzuty skargi. 4.10. Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. art. 135 P.p.s.a. – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS z [...] kwietnia 2020 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 P.p.s.a. Koszty te stanowiły w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.