II OW 88/11

SENTENCJA Dnia 10 listopada 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska sędzia NSA Paweł Miładowski Protokolant asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Lidzbarskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego a Starostą Lidzbarskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku odnośnie odszkodowania za podtopienie budynku mieszkalnego postanawia: wskazać Starostę Lidzbarskiego jako organ właściwy do rozpoznania wniosku UZASADNIENIE Starosta Lidzbarski wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego dotyczącego rozpoznania wniosku Burmistrza Lidzbarka Warmińskiego z dnia 9 marca 20011 r. w sprawie wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania związanego z podtopieniem z dnia 25 lutego 2011 r. powstałym na rzece Symsarnie. Na ujściu tej rzeki do rzeki Łyny znajduje się wybudowany w latach międzywojennych jaz piętrzący wodę dla celów energetycznych, a spiętrzenie wody powstało 40 m powyżej jazu w wyniku zatoru lodowo-śryzowego osadzającego się na dnie rzeki pod mostem. Woda między jazem a mostem utrzymywana była na rzędnej określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, a więc spiętrzenie wody i podtopienie budynku nie jest skutkiem wydania pozwolenia wodnoprawnego. Z tych względów sprawę przekazano Marszałkowi Województwa Warmińsko-Mazurskiego zgodnie z art. 186 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), który odesłał wniosek do Starosty Lidzbarskiego. Odpowiadając na wezwanie Sądu, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Olsztynie działając z upoważnienia Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego wskazał, iż fakt powstania zatoru na jazie jest ewidentnym nieprzestrzeganiem zapisów pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie to nakłada na właściciela małej Elektrowni Wodnej w L. "obowiązek bieżącej konserwacji rzeki Symsarna w granicach cofki na długości 1324 m polegającej na usuwaniu zatorów lodowych, powalonych drzew i innych stałych zanieczyszczeń oraz poniżej jazu do rzeki Łyna". Tak więc stosownie do art. 186 ust. 3 Prawa wodnego to organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, na żądanie poszkodowanego ustala wysokość odszkodowania w drodze niezaskarżalnej decyzji. Organem tym jest Starosta w Lidzbarku Warmińskim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewody Olsztyńskiego z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...]zezwalająca Spółce A. Sp. z o.o. w L. piętrzenie wody rzeki Symsarna do rzędnej 93,95 m npm w okresie całego roku za pomocą jazu betonowego oraz pobór wody z rzeki Symsarna do napędu turbiny wodnej na malej elektrowni wodnej. W punkcie 3 lit. c. tej decyzji zobowiązano Spółkę do: "bieżącej konserwacji rzeki Symsarna w granicach cofki na długości 1324 m polegającej na usuwaniu zatorów lodowych, powalonych drzew i innych stałych zanieczyszczeń oraz poniżej jazu do rzeki Łyna". Decyzją Starosty Lidzbarskiego z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]wydaną m. in. na podstawie art. 190 Prawa wodnego oraz art. 155 k.p.a. zmieniono powołaną decyzję Wojewody Olsztyńskiego w ten sposób, iż wskazane w tej decyzji prawa i obowiązki Spółki A. Sp. z o.o. w L. przeniesiono na K. K. zam. w Olsztynie [...]. Mimo, iż w tej decyzji dokonano modyfikacji wcześniejszej decyzji Wojewody Olsztyńskiego, to jej punkt 3 lit. c pozostał bez zmian. Tak więc to na K. K. ciążył i ciąży nadal obowiązek: "bieżącej konserwacji rzeki Symsarna w granicach cofki na długości 1324 m polegającej na usuwaniu zatorów lodowych, powalonych drzew i innych stałych zanieczyszczeń oraz poniżej jazu do rzeki Łyna". Przepis art. 186 ust. 3 Prawa wodnego stanowi: "na żądanie poszkodowanego organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, a jeżeli szkoda nie jest wynikiem wydania pozwolenia wodnoprawnego – właściwy marszałek województwa, ustala wysokość odszkodowania w drodze decyzji; decyzja jest niezaskarżalna". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż dla ustalenia organu właściwego do ustalenia odszkodowania wynikającego z korzystania z wód istotne jest to czy szkoda ta jest następstwem udzielonego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego chociażby powstała już po jego wygaśnięciu, czy też nie wiąże się z takim pozwoleniem – postanowienie NSA z dnia 30 października 2008 r., II OW 52/08, Lex nr 515635; postanowienie NSA z dnia 28 września 2006 r., II OW 26/06, Lex nr 320895. W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwe, iż powstała szkoda jest następstwem wydanego wcześniej pozwolenia wodnoprawnego pozwalającego na piętrzenie wód na rzece i zobowiązującego podmiot, któremu udzielono tego pozwolenia do bieżącej konserwacji rzeki Symsarna. W konsekwencji to Starosta Lidzbarski, jako organ właściwy do wydania takiego pozwolenia, winien rozpoznać wniosek Burmistrza Lidzbarka Warmińskiego z dnia 9 marca 2011 r. o ustalenie wysokości odszkodowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w postanowieniu.