I FSK 1398/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Roman Wiatrowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 584/13 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 22 stycznia 2013 r., I SA/Lu 584/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. P. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: DIS) z 28 marca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. 2. W wyniku wniesionej od ww. wyroku skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 stycznia 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie kierując do Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne w kwestii interpretacji przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 2006r. Nr L 347, s. 1) 3. Wnioskiem z 25 września 2017 r. skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji DIS w całości. Swój wniosek motywował faktem, iż Rzecznik Generalny w opinii do oraz Komisja Europejska w przedstawionym stanowisku zgodnie uznali, że art. 127 ust. 6 polskiej ustawy o VAT jest niezgodny z prawem unijnym, co czyni wysoce prawdopodobnym, że Trybunał Sprawiedliwości podzieli ich stanowisko. W konsekwencji, w ocenie skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) zawieszenie postępowania sądowego nie wyłącza możliwości podjęcia przez sąd czynności mających na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W świetle powyższego, pomimo zawieszenia postępowania głównego na podstawie art. 124 §1 pkt 5 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny może rozpoznać wniosek skarżącego w niniejszym postępowaniu wpadkowym. Należy przypomnieć, że przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie ciąży obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tego wniosku powinno wskazywać konkretne zdarzenia, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez sąd administracyjny. Należy zaznaczyć, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w przypadku, gdy występują w sprawie przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskowanej ochrony tymczasowej. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że fakt wyrażenia przez Komisję Europejską oraz Rzecznika Generalnego stanowiska wskazującego pośrednio na zasadność skargi kasacyjnej skarżącego nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazane stanowiska w żaden sposób nie wiążą Trybunału Sprawiedliwości przy orzekaniu w sprawie z pytania prejudycjalnego. Po drugie, w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że istnieje realne zagrożenie egzekucji ze wskazanej przez skarżącego nieruchomości. Przede wszystkim dla dokonania egzekucji z nieruchomości konieczne jest w pierwszej kolejności zakończenie postępowania przed Sądem Rejonowym. Z informacji przekazanej przez skarżącego nie wynika, że postępowanie to w ogóle zostało wszczęte i na jakim etapie się znajduje. Ponadto, biorąc pod uwagę wysokość dochodzonej należności w ocenie Sądu dokonanie egzekucji z nieruchomości jest wysoce wątpliwe. Jak wskazuje sam skarżący na obecnym etapie prowadzona jest egzekucja ze świadczenia emerytalnego skarżącego (ponad 700 złotych miesięcznie). Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że ten sposób egzekucji nie będzie wystarczający dla zaspokojenia dochodzonej przez organ kwoty należności. Jak wskazał sam skarżący egzekucja z nieruchomości możliwa jest dopiero gdy zaspokojenie z innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania okaże się niemożliwe lub bezskuteczne, a w tym zakresie skarżący nie wykazał bezskuteczności egzekucji prowadzonej w dotychczasowej formie. W ocenie Sądu na tym etapie postępowania nie jest pewne, czy w ogóle dojdzie do sprzedaży nieruchomości. Sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z nieruchomości nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej (por. np. postanowienie NSA z 23 stycznia 2015 r., II FZ 2138/14). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że poza ogólnie wyrażoną obawą skarżący nie przedstawił innych okoliczności i argumentów wskazujących na konieczność przyznania wnioskowanej ochrony. Nadto egzekucja jest obecnie skutecznie prowadzona ze świadczenia emerytalnego skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek skarżącego jako pozbawiony uzasadnionych podstaw podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.