II GZ 332/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2413/20 w zakresie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I Postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2413/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zaskarżonej skargą A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: "skarżąca"). Dnia 22 lutego 2021 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł na to postanowienie zażalenie Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2413/20 Sąd oddalił skargę skarżącej spółki na decyzję, która była przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie zażaleniowe, z uwagi na to, że wydanie wyroku z dnia 30 kwietnia 2021 r. spowodowało, że nie ma już podstaw do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji postępowanie wszczęte zażaleniem na postanowienie z dnia 2 lutego 2021 r. stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Główny Inspektor Farmaceutyczny złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 1 lipca 2021 r. zaskarżając je w całości jako wydane z naruszeniem art. 61 § 3 i art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a."). Organ wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie na nowo, w przypadku zaś uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez rozpoznanie zażalenia organu na postanowienie z dnia 2 lutego 2021 r. i w efekcie wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku natomiast nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zamieszczonym w Dziale III p.p.s.a. - Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienie NSA z 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18, z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GZ 348/20). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, Sąd ten utracił kompetencje do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia Sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.