II SA/Bd 897/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...], Burmistrz M., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił przyznania skarżącemu H. N. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem W. N.. Odmowę przyznania ww. świadczenia organ uzasadnił zaistnieniem w sprawie przesłanki negatywnej, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływanej jako "uśr"), ponieważ, jak wskazał, wymagający opieki ojciec wnioskodawcy jest żonaty, a jego żona K. N. posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2020 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie: - art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy przepis ten stanowi podstawę prawną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu, jako osobie sprawującej faktyczną opiekę nad niepełnosprawnym ojcem i należącej do kręgu osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym; - art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że pozostawanie w związku małżeńskim przez ojca skarżącego i brak legitymowania się przez jego małżonkę orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, - art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dowolne przyjęcie, że wnioskowane świadczenie nie przysługuje skarżącemu, bo osoba wymagająca opieki ma żonę, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że K. N. z obiektywnych względów - z uwagi na zły stan zdrowia oraz brak możliwości finansowych - nie jest w stanie sprawować opieki nad swoim mężem, a organ, zgodnie z orzecznictwem, na które powołał się skarżący, winien w jego ocenie uwzględnić te okoliczności, stosując wykładnię celowościową i systemową przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr i w konsekwencji przyznać skarżącemu wnioskowane świadczenie, jako synowi, którego obowiązek alimentacyjny uległ urzeczywistnieniu. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł w szczególności, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, ponieważ żona W. N. nie dysponuje wymaganym orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym, które jest jedynym wyjątkiem określonym przez ustawodawcę, pozwalającym na przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innej uprawnionej osobie, mimo że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. W związku z tym, jak podkreśliło SKO, skarżący pozostaje osobą w dalszej kolejności uprawnioną do wnioskowanego świadczenia, natomiast w pierwszej kolejności obowiązek alimentacyjny ciąży na żonie wymagającego opieki W. N.. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia tej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zobowiązania organów do przyjęcia oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu wydanym przez sąd w niniejszej sprawie. Zarzucił przy tym naruszenie: art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr oraz art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 kpa, a na poparcie ww. zarzutów przedstawił argumentację w istocie tożsamą z podniesioną już na gruncie odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. SKO podkreśliło ponadto, że nie jest władne do oceny i analizy czy schorzenia K. N. uniemożliwiają jej opiekę nad chorym mężem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z dnia [...] maja 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania H. N. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem W. N.. Przyczyną odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego przez organy obu instancji było stwierdzenie zaistnienia przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, z uwagi na to, że W. N., czyli osoba niepełnosprawna wymagająca opieki, ma żonę, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przechodząc do oceny zasadności wydanych rozstrzygnięć, wskazać należy, że Sąd podzielił stanowisko organów, stwierdzając że w niniejszej sprawie uzasadniona była odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jednocześnie w myśl art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z powyższych unormowań wynika, że okoliczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia to warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale nie jedyne. Z woli ustawodawcy prawo to bowiem może przysługiwać tylko osobie na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny, który stosowanie do art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2086 ze zm., dalej powoływanej jako "kro") obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Przepisy kro ustalają przy tym kolejność zobowiązanych, a obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 kro). Nie można ponadto pomijać, że w świetle przepisów kro, obowiązek alimentacyjny małżonka (w stosunku do współmałżonka) wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych, co wynika z treści art. 23, art. 27 art. 60 § 1-3, art. 61, art. 130 kro. Dopóki bowiem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są określonym rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Przy czym rygory te nie są wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga małżonków podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej. Z powyższym koresponduje właśnie art. 17 ust. 1, ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a uśr. Tym samym uznać należy, iż przepisy kro w konfrontacji z mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisami uśr, jednoznacznie wskazują katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji - według kolejności tego zobowiązania. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zobowiązany do alimentacji w dalszej kolejności może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, dopiero wtedy, gdy zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności nie jest w stanie, z uwagi na swój stan zdrowia, takiej pomocy świadczyć (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 3804/18 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W sprawie, bezspornym jest, iż wymagający opieki ojciec skarżącego W. N. na dzień wydania zaskarżonej decyzji legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i pozostawał w związku małżeńskim z K. N., legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wątpliwości nie budzi również to, że skarżący nie podejmuje pracy zarobkowej oraz, że jako syn wymagającego opieki W. N. spełnia warunek wymieniony w art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, bowiem jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny wynikający z kro. Rozważenia w okolicznościach przedmiotowej sprawy wymaga zatem wyłącznie kwestia zasadności stwierdzenia przez organy, że skarżącemu nie przysługuje wnioskowane świadczenie z uwagi na zaistnienie w sprawie przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, związanej z nielegitymowaniem się współmałżonki W. N. aktualnym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a tym samym przyjęcia, że K. N. jest osobą zobowiązaną do alimentacji w pierwszej kolejności, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu. Przy czym, stanowisko to zakwestionował skarżący, wskazując, że K. N. z uwagi na zły stan zdrowia oraz brak możliwości finansowych nie jest w stanie sprawować opieki nad mężem, a opiekę nad ojcem sprawuje on osobiście, w związku z czym organy winny zgodnie z wykładnią systemową i celowościową przepisu wynikającego z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr uwzględnić te okoliczności i przyznać mu wnioskowane świadczenie. Oś sporu sprowadza się zatem w istocie do wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr oraz odniesienia tejże regulacji do okoliczności rozpatrywanej sprawy. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2391, 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2031/20, z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 599/20 oraz z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2463/19 (dostępne jw.), w których to oparto się na literalnym rozumieniu ww. przepisu. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w ww. wyrokach ocena czy współmałżonek nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia winna być zgodnie z wolą ustawodawcy rozstrzygana orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organy ani sądy nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm tego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. W związku z powyższym przyjąć należy, że ograniczenie ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 uśr ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim wyłącznie do sytuacji, w której współmałżonek takiej osoby legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni, co również wynika z nadania przez ustawodawcę szczególnego charakteru istniejącym między małżonkami relacjom i więzom prawnym. Podkreślić przy tym należy, że realizacja tego obowiązku może przybrać formę sprawowania osobistej opieki lub też może mieć wymiar finansowy, czyli sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym współmałżonkiem (zob. wyroki NSA: z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3539/18, z 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3283/14, z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1219/13, z 6 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 251/14, z 20 września 2013 r., sygn. akt I OSK 2623/12 – dostępne j.w.). Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego dla krewnych podopiecznego przysługuje zatem dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, przez co nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych dotyczących stanu zdrowia i sprawności małżonka, wypełnianie przez niego ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy. Kryterium, które ustawodawca wskazał bezpośrednio w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, jako świadczące o braku możliwości sprawowania opieki przez współmałżonka, jest orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności współmałżonka osoby wymagającej opieki. Orzeczenie to stanowi obiektywne kryterium oceny stanu zdrowia współmałżonka, które jest wydawane przez wyspecjalizowany w tym zakresie podmiot, posiadający wiadomości specjalne z zakresu medycyny, których to wiadomości nie posiada ani Sąd, ani organy orzekające w sprawie przyznania przedmiotowego świadczenia. Wobec tego, wskazać należy, że skoro wymagający opieki W. N. pozostaje w związku małżeńskim z K. N., która legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2020 r., to tym samym w sprawie niewątpliwie zaszły okoliczności uniemożliwiające przyznanie skarżącemu, jako zobowiązanemu do alimentacji w dalszej kolejności, prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalony przez organy stan faktyczny – a zwłaszcza okoliczność legitymowania się przez K. N. orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności - pozwala bowiem jednoznacznie stwierdzić, że w sprawie zaistniała negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr oraz że organy – z uwagi na uprzednie uznanie matki skarżącej przez wyspecjalizowany w tym zakresie organ za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym – nie były zobligowane do dalszego badania kwestii stanu jej zdrowia. Zgodnie z wolą ustawodawcy, wyłączną rolą organu w zakresie badania stanu zdrowia oraz możliwości sprawowania opieki przez współmałżonka w kontekście art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr jest bowiem, co do zasady, weryfikacja tego, czy dana osoba legitymuje się stosownym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Biorąc zatem pod uwagę okoliczność uznania przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w M. żony W. N. za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, organy prawidłowo przyjęły, że w tej sytuacji skarżącemu nie może zostać przyznane wnioskowane świadczenie. Za zasadne uznać należy jednocześnie stanowisko SKO, że w sprawie nie mogła odnieść zamierzonego skutku załączona do akt sprawy dokumentacja medyczna (w tym zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia K. N. z dnia [...] października 2020 r.), opinia pracownika socjalnego na temat stanu zdrowia K. N. z dnia [...] maja 2021 r. czy też subiektywne stwierdzenie skarżącego (wyrażone na gruncie wniosku, odwołania oraz skargi), że K. N. nie jest w stanie opiekować się jego ojcem, gdyż w rozpatrywanym przypadku, dla stwierdzenia obiektywnego braku możliwości sprawowania opieki z uwagi na stan zdrowia, przepisy uśr nie przyznają mocy dowodowej środkom innym niż orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, na co wskazano powyżej. Podkreślić należy w tym miejscu po raz kolejny, że spowodowane jest to zwłaszcza tym, iż organy nie posiadają wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby im prawidłowo ocenić na podstawie środków dowodowych, takich jak np. zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, gdzie wskazano na poszczególne schorzenia, czy stan zdrowia osoby zobowiązanej do alimentacji w nich wskazany rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Podjęcie się przez organy pomocowe oceny dokumentacji medycznej, na podstawie której skarżący wywodzi, że współmałżonka ojca nie jest w stanie opiekować się ojcem, niewątpliwie stanowiłoby przekroczenie ich kompetencji, a tym samym istotne uchybienie procesowe. Bez wpływu na wynik sprawy, pozostaje również fakt rzeczywistego sprawowania opieki przez skarżącego nad niepełnosprawnym ojcem, na co w toku postępowania i na gruncie wniesionej skargi skarżący się powoływał. Okoliczność ta nie znosi jednak obowiązków, określonych w art. 23 kro, ciążących na współmałżonce ojca skarżącego. Sam brak realnego wypełniania obowiązków małżeńskich pomiędzy mężem i żoną nie stanowi wystarczającej podstawy do wyłączenia stosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr. Dopóki więc współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, okoliczności w zakresie oceny możliwości sprawowania opieki przez tego małżonka oraz faktycznego sprawowania tej opieki przez dziecko osoby wymagającej opieki, tracą na znaczeniu (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r. sygn. akt I OSK 960/20 – dostępny jw.). Dodać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę posiada wiedzę o orzeczeniach sądów administracyjnych, w których przesłanka pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim, przy jednoczesnym braku posiadania przez jego małżonka orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie była traktowana jak okoliczność wykluczająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego u zstępnego ubiegającego się o to świadczenie. Należy jednak podkreślić, że są to sytuacje wyjątkowe, szczególne, a z taką – zdaniem Sądu - nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja dotycząca stanu zdrowia K. N. nie wskazuje bowiem jednoznacznie i obiektywnie, że nie jest ona aktualnie w stanie sprawować opieki na mężem. Dostrzeżenia w tym miejscu wymaga przede wszystkim to, że dokumentacja ta składa się z orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanego [...] listopada 2020 r., a także z zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia wydanego – co należy podkreślić - dla potrzeb zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności z dnia [...] października 2020 r. Jeśli zatem ww. zaświadczenie o stanie zdrowia K. N., znajdujące się w aktach sprawy, podlegało już ocenie wyspecjalizowanego organu, który na jego podstawie wydał stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, to tym bardziej nie można wymagać od organów pomocowych, aby dokonywały własnych ustaleń w oparciu o ten dokument. Ponownie podkreślić wypada, że kompetencje do oceny dokumentacji medycznej pod kątem możliwości sprawowania przez daną osobę opieki, jak również oceny jej stopnia niepełnosprawności, mają wyłącznie powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, a więc wyspecjalizowane w tym zakresie organy, które są w stanie zagwarantować rzetelną ocenę stanu zdrowia. Jeżeli zatem skarżący uważa, że orzeczenie, którym legitymuje się K. N. nie odzwierciedla aktualnego stanu jej zdrowia, należałoby zwrócić się do wyspecjalizowanego organu orzekającego o stopniu niepełnosprawności o zmianę tego stopnia. Przedłożenie organom dokumentacji medycznej w niniejszej sprawie nie mogło stanowić zatem podstawy do uznania, że okoliczności sprawy są na tyle wyjątkowe, aby odstąpić od wyrażonej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr woli ustawodawcy i nie respektować wymogu legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności przez współmałżonka osoby wymagającej opieki. Dostrzec należy ponadto, że realizacja obowiązku alimentacyjnego może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki, ale może też mieć wymiar finansowy - sfinansowania osoby, która w miejsce żony (i w ramach jej obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem lub też będzie pomagała współmałżonce w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawnym mężem. Jak wynika zaś z akt sprawy, zarówno K. N. jak i W. N. pobierają emerytury, co potencjalnie stwarza możliwość zorganizowania częściowej pomocy osoby trzeciej. Skarżący na gruncie odwołania podniósł co prawda, że K. N. nie ma możliwości finansowych, które pozwoliłyby sfinansować opiekę nad mężem, jednak okoliczności tej w żaden sposób nie wykazał, a z akt sprawy wynika, że K. N., jak i W. N. posiadają świadczenia emerytalne. Za niezasadne uznać należało także zarzuty skargi dotyczące naruszenia w sprawie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedzone było ustaleniem wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, oraz prawidłową oceną tych okoliczności - w takim zakresie, w jakim organy orzekające w sprawie władne były tego dokonać. W przedmiotowej sprawie – w zakresie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. – organy zobligowane były do zbadania szczegółowo określonej przepisami okoliczności, której zaistnienie lub nie, zgodnie z wolą ustawodawcy, determinuje rozstrzygnięcie w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą pozostającą w związku małżeńskim - a co w niniejszej sprawie organy poprawnie zweryfikowały, ustalając, że współmałżonka W. N. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ponadto organy należycie uzasadniły wydane rozstrzygnięcia, odwołując się przy tym do obowiązujących regulacji prawnych i wyjaśniając stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Wskazać należy jednocześnie, że organy orzekające w sprawie nie były związane odmienną praktyką orzeczniczą powstałą na gruncie stosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, w tym również orzeczeniami powołanymi przez skarżącego w skardze, które w ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie znajdują zastosowania z przedstawionych wyżej powodów. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi i działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu.