II SA/Rz 791/12

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na nieruchomość postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie objętym złożonym wnioskiem PPF. UZASADNIENIE J. M. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w brakującej wysokości 400 zł. (na etapie wnoszenia skargi opłacił z tego tytułu bez wezwania kwotę 100 zł.), dokonując wpłaty, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF, wskazując na okoliczności natury osobistej i rodzinnej, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ponieważ dane zawarte w tym wniosku – wg dokonanej wstępnie analizy – okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji materialno – bytowej i możliwości płatniczych skarżącego, pismem z dnia 12 września 2012 r. został on wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia w zakresie szczegółowo w nim określonym (mającym wpływ na ocenę jego możliwości płatniczych) oraz przedłożenia dokumentów źródłowych w postaci wyciągów z rachunków bankowych za wskazany w wezwaniu okres. Wezwanie to zawierało rygor - na wypadek jego niewykonania w wyznaczonym 7 dniowym terminie - rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy wyłącznie w oparciu o informacje zawarte w formularzu PPF. Jednocześnie poinformowano w nim wnioskodawcę, że nawet ewentualne przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych nie działa wstecz i nie obejmuje kosztów, które zostały już opłacone. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący zwrócił się z prośbą o "wycofanie złożonego wniosku" argumentując, że wobec braku możliwości zwrotu opłaconej przez niego opłaty sądowej, bezzasadne staje się procedowanie nad złożonym przez niego wnioskiem. Mając powyższe ma uwadze stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), prawo pomocy może być przyznane stronie tylko na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, co tym samym wyłącza możliwość orzekania w tym zakresie "z urzędu". Oświadczenie o cofnięciu wniosku, gdyż za takie uznano pismo skarżącego, wywiera skutek w postaci braku podstaw prawnych do jego merytorycznego rozpoznania, co prowadzi do umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego. Niejako na marginesie należy podkreślić, że skarżący mając pełną swobodę w dysponowaniu wnioskiem o przyznanie prawa pomocy decyduje także, czy i w jakim zakresie ustosunkować się do kierowanego do niego wezwania o udzielenie dodatkowych informacji i /lub dokumentów (żądanie ich złożenia ma oparcie w art. 255 P.p.s.a. i ma zastosowanie w sytuacjach, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku PPF okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości). Rezygnując z ich udzielenia, niezależnie od wskazanych przez siebie przyczyn, musi się liczyć z określonymi tego konsekwencjami procesowymi, przy czym należy odróżnić zupełny brak odniesienia się do wezwania (skutkujący zgodnie z zawartym w nim pouczeniem rozpoznaniem wniosku wyłącznie w oparciu o dane z formularza PPF) od wyraźnego cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy (powoduje to jego bezprzedmiotowość). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 i art. 258 § 3 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.