I OSK 1001/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Leszek Kiermaszek Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 479/07 w sprawie ze skargi D. Ł. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 maja 2008r. sygn. akt IV SA/Po 479/07 oddalił skargę D. Ł. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o odmowie przyjęcia na studia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i ocenę prawną: Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 1007/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi D. Ł. na decyzję Rektora Akademii Medycznej w Poznaniu z dnia [...] września 2005 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2005 r. Jak ustalono w toku postępowania, D. Ł. zdająca egzaminy wstępne na rok akademicki 2005/2006 i legitymująca się "starą" maturą, uzyskała łącznie [...] punkty, minimalna zaś liczba punktów wymagana do przyjęcia na pierwszy rok studiów na Wydziale [...] wynosiła 169,5 pkt. Powodem uchylenia decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu były stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził bowiem, że Rektor Akademii Medycznej nie rozważył całości sprawy, poprzestając na zatwierdzeniu decyzji pierwszoinstancyjnej. D. Ł. w odwołaniu wniosła zastrzeżenia co do sposobu przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego. Wskazała, iż z uwagi na to, że na skutek reformy w zakresie sposobu przeprowadzania egzaminów maturalnych, w procesie rekrutacyjnym brały udział osoby zarówno legitymujące się "starą" jak i "nową" maturą, obowiązkiem uczelni było takie skonstruowanie zasad naboru, by zagwarantowane zostały zasady konstytucyjne. Tymczasem rekrutację przeprowadzono bez podziału miejsc pomiędzy tymi grupami w ramach ustalonego limitu miejsc na Wydział [...], a przyjęty przez władze uczelni system przeliczania punktów z egzaminów pisemnych, które zdawały osoby legitymujące się "starą" maturą (mnożenie uzyskanego wyniku z testu razy dwa), skala trudności pytań na egzaminie, a także fakt zdawania egzaminów przez osoby legitymujące się "starą" i "nową" maturą w odmiennych warunkach, uzasadniają zarzut, że przyjęty system rekrutacji prowadzi do dyskryminacji osób ze "starą" maturą i narusza konstytucyjną zasadę równości i równego dostępu do wykształcenia. W ocenie Sądu, organ uczelni zobowiązany był w tej sytuacji wskazać, dlaczego taki zarzut uznaje za chybiony. Brak odniesienia się do zarzutu o takiej wadze przesądza o konieczności dyskwalifikacji i usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał także na podniesioną w odwołaniu okoliczność, że w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w roku akademickim 2005/2006 przewidziano możliwość odrębnego kwalifikowania maturzystów i przeliczenia liczby miejsc dla kandydatów ze "starą" i "nową" maturą procentowo w stosunku do ogółu kandydatów, którzy przystąpili do egzaminu wstępnego. Sąd stwierdził, że w świetle powyższego można dostrzec potencjalną możliwość mniej korzystnego traktowania kandydatów legitymujących się "starą" maturą w trakcie rekrutacji na Akademii Medycznej, tym bardziej więc organ uczelni winien precyzyjnie wyjaśnić przyczyny, dla których uznano za właściwe wpisanie wszystkich kandydatów na wspólną listę. Uznając, że nie zostały spełnione kryteria określone w art. 107 § 3 kpa, a ponadto decyzja organu odwoławczego zawierała wadliwe pouczenie co do sposobu złożenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił obie zaskarżone odwołaniem decyzje i przekazał sprawę organom uczelni do ponownego rozpatrzenia. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]postanowiła o nieprzyjęciu D. Ł. na pierwszy rok studiów na Wydziale [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rekrutacja na pierwszy rok studiów w roku akademickim 2005/2006 odbyła się zgodnie z przepisami ustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 r., statutem Akademii, jak również zgodnie z treścią uchwał senatu Akademii Medycznej: nr 308/2004 z dnia 26 maja 2004 r., nr 334/2004 z dnia 22 czerwca 2004r., nr 400/2004 z dnia 30 listopada 2004 r., nr 431/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r., nr 478/2005 i nr 479/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. oraz Regulaminem Centrum Egzaminów Medycznych. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna przywołując wyniki egzaminu wstępnego wskazała, że w toku przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego D. Ł. uzyskała łącznie [...] punkty (w tym: biologia [...], chemia [...], test kompetencji [...]) przy czym uzyskany wynik z egzaminu mnoży się przez dwa, natomiast wynik testu dzieli się przez dwa. Minimalna zaś wartość wymagana do przyjęcia na pierwszy rok studiów Wydziału [...] wynosiła 169,5 punktów. W odwołaniu od tej decyzji D. Ł. wniosła o jej zmianę i przyjęcie na pierwszy rok studiów na Wydziale [...] w roku akademickim 2005/2006 ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzuciła, że ponownie wydana decyzja stanowi rażące naruszenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2006 r., bowiem polega w istocie na przepisaniu decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. Organ I instancji całkowicie zlekceważył uwagi Sądu dotyczące wadliwości poprzedniej decyzji. Nadal uzasadnienie ma charakter lakoniczny i nie odpowiada kryteriom z art. 107 § 3 kpa. Odwołująca się podniosła te same argumenty, którymi zwalczała poprzednie rozstrzygnięcie organów uczelni stwierdzając, że tego typu działanie jest pogwałceniem praw człowieka wynikających z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Rektor Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], uwzględniając wniosek Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że co prawda organ I instancji naruszył przy orzekaniu normy procesowe, bowiem Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna wydała zaskarżoną decyzję "czyniąc uzasadnienie do tej decyzji częścią protokołu z posiedzenia Komisji a nie częścią samej decyzji", jednak w ocenie Rektora, był to błąd formalny i jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Oceniając natomiast zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z normami prawa materialnego, Rektor nie dostrzegł podstaw do jej podważenia. Wskazał, że zgodnie z art. 141 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym każda uczelnia we własnym zakresie ustala zasady i tryb rekrutacji. Tak też było w rozpatrywanym przypadku, czego nie kwestionował ani Sąd ani strona. Postępowanie rekrutacyjne było przeprowadzone zgodnie z ustalonymi zasadami i tej okoliczności również odwołująca się nie kwestionuje. Za nieuzasadniony uznał organ II instancji zarzut, że poprzez stworzenie jednej listy rankingowej dla kandydatów z "nową" i "starą" maturą doszło do naruszeń konstytucyjnej zasady równości i równego dostępu do wykształcenia oraz bezpośredniego naruszenia postanowień art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym. Organ wyjaśnił, że w chwili podejmowania uchwał w sprawie rekrutacji nikt nie mógł mieć wiedzy na temat liczby przyszłych kandydatów, nie mogło być więc mowy o zamierzonym preferowaniu którejkolwiek z grup. Ustalając warunki przyjęć należało uwzględnić zróżnicowanie kandydatów pod względem posiadanej matury "starej", "nowej" i międzynarodowej. Kwestię tę można było rozwiązać w dwojaki sposób: przeliczając liczbę miejsc dla kandydatów rekrutujących się w poszczególnych trybach procentowo w stosunku do ogółu kandydatów, którzy przystąpili do egzaminu wstępnego, jak uczynił to UAM, bądź też przez stworzenie jednej listy rankingowej, jak uczyniła to Akademia Medyczna. W ocenie organu odwoławczego, trudno jednoznacznie wypowiedzieć się o wyższości jednego z tych rozwiązań. W odniesieniu do kandydatów legitymujących się "starą" maturą liczba punktów egzaminu testowego była mnożona przez dwa, co dawało pełną równość z punktami z egzaminów maturalnych. W ten sposób wszyscy kandydaci mogli uzyskać maksymalnie tyle samo punktów, więc o kolejności umieszczenia na jednej liście rankingowej decydowała suma uzyskanych punktów. Nadto testy na egzaminy wstępne przygotowane były przez Centrum Egzaminów Medycznych, co gwarantowało stopień trudności właściwy i adekwatny do poziomu wiedzy z nową maturą. W ten sposób jednolite zasady oceny testu i efektów "nowej" matury dawały pełne podstawy do utworzenia jednej, wspólnej listy rankingowej dla wszystkich kandydatów. Poza tym każdy zainteresowany przed podjęciem decyzji o wyborze uczelni miał, a w każdym razie winien mieć, pełną świadomość co do warunków przyjęć. Podejmując decyzję o przystąpieniu do rekrutacji musiał więc akceptować te warunki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2007 r. D. Ł. zarzuciła naruszenie art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym w związku z art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji RP i w związku z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 5, art. 11 i art. 107 § 3 kpa polegające na niewyjaśnieniu w sposób wszechstronny i dokładny stanu faktycznego, przesłanek leżących u podstaw zaskarżonej decyzji, a także rażące naruszenie praw przysługujących skarżącej jako stronie postępowania. Nadto zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 286 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez ponowne nierozpoznanie sprawy przez orzekające w sprawie organy uczelni. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko oraz jego uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 479/07 oddalił skargę D. Ł. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że choć postępowanie przed organem I instancji nie było wolne od błędów proceduralnych, to jednak skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wskazując na treść art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie obowiązany jest skontrolować, czy organy obu instancji uwzględniły ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 1007/06. Sąd ustalił, że materialną podstawą rozstrzygania w sprawie jest ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), mimo, że od dnia 1 września 2005 r. obowiązuje nowa ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Z mocy jednak art. 259 ust. 1 pkt 3 nowej ustawy wszczęte i niezakończone postępowania w sprawach, co do których postępowanie zostało zakończone wydaniem nieprawomocnej decyzji, są rozpatrywane według przepisów dotychczasowych, a zatem zgodnie z unormowaniami zawartymi w "starej" ustawie o szkolnictwie wyższym. Jak zauważył Sąd, powołanie przez organ II instancji jako podstawy prawnej decyzji nowej ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, nie przesądza o braku podstawy prawnej, stanowi tylko wadę formalnoprawną wobec powołania w treści uzasadnienia decyzji i stosowania w orzekaniu prawidłowej podstawy prawnej. Wskazując na treść art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym Sąd podkreślił, że warunki i tryb rekrutacji na studia oraz zakres egzaminu wstępnego uchwala, z zastrzeżeniem ust. 1a, senat uczelni na wniosek rady wydziału. Uchwała senatu podawana jest do publicznej wiadomości w sposób określony w statucie uczelni nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Z kolei w myśl art. 141 ust. 1a tej ustawy, jeżeli warunki rekrutacji przewidują egzaminy wstępne z przedmiotów zdawanych przez kandydata na egzaminie maturalnym, podstawę przyjęcia na studiach w ramach miejsca dostępnych w danej uczelni, stanowią wyniki egzaminu maturalnego. W tym przypadku senat uczelni ustala, jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowią podstawę przyjęcia na studia. Uczelnia zatem we własnym zakresie ustalała tryb i zasady rekrutacji, w drodze uchwały senatu, jedyną zaś wytyczną dla senatu stanowiło ww. ograniczenie ustawowe, dotyczące kandydatów legitymujących się "nową" maturą. Odnosząc się do kontroli tego typu uchwał organu uczelni Sąd, powołując się na pogląd judykatury wskazał, że jeżeli prawnymi podstawami wydania decyzji są akty organów uczelni wyższych, wydane na podstawie delegacji ustawowej, sąd ma prawo kontroli zgodności tych aktów z Konstytucją oraz formułowania ich oceny w odniesieniu do danej sprawy. W tej kwestii Sąd powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt SK 18/99 (OTK 2007/7/258), w którym wskazano, że aktualizacja czy konkretyzacja przepisów ustawy w akcie tzw. wewnętrznego władztwa zakładowego - choćby z jej treścią wiązały się skutki prawne - nadaje takiemu aktowi cechy stosowania prawa. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego uchwały senatu uczelni, niezależnie od tego czy mają charakter normatywny czy nienormatywny, są aktami władztwa wewnętrznego. Trybunał uznał, że takie akty są wyłączone spod kognicji Trybunału Konstytucyjnego, jednakże podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Kontrola sądów administracyjnych obejmuje również decyzje podejmowane przez organy uczelni, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1037/07. Powyższe pozwoliło Sądowi I instancji uznać, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola tych decyzji dotyczy przede wszystkim zgodności z prawem postępowania decyzyjnego uprawnionych organów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.12.2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1657/06 publ. w Lex nr 320565), zarzuty zaś dotyczące przyjętych przez uczelnię zasad naboru kandydatów na studia podlegają kognicji sądu wyłącznie pod kątem ich zgodności z Konstytucją i mającą zastosowanie ustawą o szkolnictwie wyższym (w zależności od sprawy - "starą" bądź "nową"). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji podkreślił, że ustawa o szkolnictwie wyższym nie formułowała (poza opisanym wyżej wyjątkiem) ograniczeń dla senatu uczelni w związku z jego kompetencją do uchwalenia zasad naboru kandydatów na studia. Pozostają więc aktualne uwagi zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 1007/05 mające na celu wyjaśnienie, czy przyjęte w uchwale Senatu Akademii Medycznej z dnia 26 maja 2004 r. nr 308/2004 zasady naboru nie naruszają zasad konstytucyjnych. W kwestiach merytorycznych Sąd podniósł wówczas brak wykazania przez organy uczelni - w świetle zarzutu skarżącej - że zastosowany sposób ustalania wyniku końcowego (mnożenie uzyskanych punktów razy dwa) nie prowadzi do dyskryminacji, nadto Sąd podniósł, że organy uczelni nie wskazały powodów uznania za właściwe, aby wszystkich kandydatów, tj. ze "starą" i "nową" maturą, wpisywać na wspólną listę. W kwestiach procesowych Sąd wskazał wówczas na zignorowanie przez organy uczelni zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu i w związku z tym nierozważenie zasady prawdy obiektywnej, naruszenie zasady dwuinstancyjności, a także na lakoniczność uzasadnienia. Kontrolując zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą pod kątem uwzględnienia powyższych wskazań Sąd stwierdził, że dopiero decyzja organu II instancji wypełnia zalecenia Sądu. Ponownie wydana decyzja Wydziałowej Komisji Egzaminacyjnej stanowi praktycznie powtórzenie decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2005r. Należało więc przyznać rację skarżącej, która zarzuciła organowi I instancji brak rozważenia sprawy w kontekście zapadłego wyroku i jej lakoniczność. Wady te jednak zauważył i usunął organ II instancji, wskazując jednocześnie, że przesłanki podjęcia decyzji przez organ I instancji zostały wyjaśnione w protokole z posiedzenia w dniu [...] lutego 2007 r. Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...]. Oczywistym błędem organu I instancji, wytkniętym przez organ II instancji było "przerzucenie" większości uzasadnienia decyzji do ww. protokołu. W załączniku do punktu 1 protokołu zawarto krótkie wyjaśnienie dotyczące mnożnika uzyskanych punktów za wynik egzaminu testowego: "ilość punktów kwalifikacyjnych dla kandydatów z tzw. "starą maturą" stanowi suma punktów uzyskanych za wynik egzaminu testowego z przedmiotów pomnożona przez 2 w celu wyrównania szans ("nowej matury", "starej matury" i międzynarodowej matury IB)". Niemniej jednak szersze uzasadnienie wraz z odniesieniem również i do tej kwestii znajduje się w decyzji organu II instancji. Rozważając w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące zasady "jednej listy rankingowej" Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, jak i związane z tym wyjaśnienia, że trudno jest jednoznacznie wypowiedzieć się o wyższości jednego z dwóch analizowanych rozwiązań, tj. rozwiązania przyjętego przez Akademię Medyczną (jedna lista rankingowa) oraz rozwiązania przyjętego przez UAM w Poznaniu (odrębne klasyfikowanie kandydatów legitymujących się "starą" i "nową" maturą). Nie sposób jednak zarzucić braku logiki argumentowi o potencjalnym zagrożeniu, jakie niesie rozwiązanie przyjęte przez UAM; mianowicie w przypadku znacznej dysproporcji w wynikach pomiędzy obiema grupami, słabi kandydaci z miejsc z góry dla nich limitem przeznaczonych mogliby "wyprzeć" bardzo dobrych kandydatów z nielimitowanych miejsc w ich grupie. W ocenie Sądu, niewątpliwie wybór, jakiego dokonały organy Akademii Medycznej mieści się w ramach nakreślonych przez ustawodawcę. Zrozumiałym jest przy tym argument organu II instancji, że w dacie podejmowania uchwał dotyczących rekrutacji nikt nie mógł mieć wiedzy na temat liczby przyszłych kandydatów ze "starą" maturą. Powyższe, w ocenie Sądu, wyklucza możliwość preferowania, niejako "z wyprzedzeniem" którejkolwiek z grup. Tym bardziej, że testy na egzamin wstępny dla kandydatów ze "starą" maturą oraz test oceniający predyspozycje intelektualne przygotowany został przez Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi, a więc poza Akademią. Ponadto, "system jednej listy" był preferowany przez Konferencję Rektorów Uczelni Medycznych z dnia 16 czerwca 2004 r. dotyczącą rekrutacji na studia w 2005 roku w uczelniach medycznych. Przede wszystkim jednak, jak zauważył Sąd I instancji, rozwiązanie, zgodnie z którym na studia będą przyjęci ci kandydaci, którzy uzyskają najwyższą liczbę punktów kwalifikacyjnych i zmieszczą się w ramach limitu miejsc, zostało wyraźnie wskazane w załączniku do uchwały Senatu Akademii Medycznej nr 308/2004 z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie określenia zasad i trybu rekrutacji oraz zakresów egzaminów wstępnych na studia w roku akademickim 2005/2006. Sąd I instancji uznał za przekonujące merytoryczne argumenty organu II instancji dotyczące zastosowania "mnożnika", przez co możliwym było uzyskanie pełnej równości z punktami z egzaminów maturalnych. Dzięki bowiem zastosowaniu przelicznikowi, kandydaci ze "starą" maturą mogli uzyskać maksymalnie 200 punktów, a zatem tyle, ile kandydaci z "nową" maturą. Dokonując oceny zaskarżonych decyzji pod kątem uwag procesowych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 1007/05, Sąd I instancji podkreślił, że uwagi te głównie miały związek z brakiem należytego rozpatrzenia odwołania skarżącej i brakiem ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, nie zostały natomiast sformułowane żadne szczególne wskazówki co do trybu postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd podzielił ugruntowany w orzecznictwie i doktrynie pogląd, zgodnie z którym do decyzji podjętych przez organ uczelni w indywidualnych sprawach studenckich przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tylko odpowiednio. Powyższe zapewnić ma minimum procedury niezbędnej dla załatwiania spraw i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (jej autonomii) i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. Autonomia szkół wyższych stanowi wartość chronioną konstytucyjnie (art. 70 ust. 5 Konstytucji RP), w związku z czym decyzje organów uczelni, w kontekście wyrażonej w Konstytucji zasady autonomii szkół wyższych, nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji. W nowej ustawie prawodawca wyraźnie złagodził stosowanie przepisów kpa wskazując, że do decyzji w sprawach przyjęcia na studia przepisy kpa stosuje się odpowiednio (art. 207). Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że niezbędne standardy procedury spełnia decyzja organu II instancji. Tym samym Sąd nie dostrzegł podstaw, by zaskarżonej decyzji przypisać wady nierozważenia przez organ odwoławczy całości sprawy, naruszenia przez organy uczelni zasady prawdy obiektywnej czy też naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz lakoniczności uzasadnienia. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia praw przysługujących skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 286 § 1 P.p.s.a. poprzez ponowne nierozpoznanie sprawy przez orzekające w sprawie organy uczelni, Sąd I instancji z kontekstu skargi wywiódł, że pełnomocnik skarżącej prawdopodobnie miał na myśli art. 153 tej ustawy, w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe nie oznacza, że sąd administracyjny wydając orzeczenie kasacyjne przesądza, jakie będzie rozstrzygnięcie sprawy. Sąd administracyjny na skutek zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, jego rolą jest bowiem skontrolowanie (ocena) działalności organu. Sąd nie podzielił poglądu skarżącej, że doszło do naruszenia normy zawartej w art. 286 § 1 (a raczej art. 153) P.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że wyrok z dnia 7 grudnia 2006 r. stał się prawomocny dnia 30 stycznia 2007 r., zaś organ I instancji wydał ponowną decyzję w sprawie już trzy tygodnie później, na podstawie doręczonych mu w międzyczasie akt sprawy. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2008 r. D. Ł., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Powołując się na podstawę wymienioną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 2, art. 32 oraz art. 70 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że przyjęcie metody rekrutacji poprzez stworzenie jednej listy dla kandydatów ze "starą" i "nową" maturą mieści się w ramach nakreślonych przez ustawodawcę w art. 141 powołanej ustawy, podczas gdy w rzeczywistości przyjęte rozwiązanie stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), konstytucyjną zasadą równości obywateli wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) oraz stanowi przekroczenie konstytucyjnej zasady autonomii szkół wyższych (art. 70 Konstytucji RP). W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Powyższy wniosek oparto na ww. zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 2, art. 32 oraz art. 70 Konstytucji RP oraz zarzucie naruszenia przepisów postępowania w postaci: - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w treści uzasadnienia do wszystkich zarzutów skarżącej, a w szczególności do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym w związku z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji RP w ten sposób, że niemożliwym jest dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 15 i art. 138 kpa, poprzez uznanie za słuszne rozstrzygnięcie organu II instancji, pomimo wyraźnego stwierdzenia, że dopiero ten organ zachował niezbędne standardy decyzji naprawiając błędy organu I instancji polegające w szczególności na tym, że w jej skład zaliczono załącznik do punktu 1 protokołu Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] Akademii Medycznej. Powyższe naruszenie prawa przez organ I instancji nie mogło, zdaniem skargi kasacyjnej, zostać usanowane przez organ II instancji, a decyzja powinna zostać uchylona wskutek złożenia przez skarżącą odwołania. Tym samym doszło do naruszenia zasady instancyjności postępowania administracyjnego, bowiem w nieuprawniony sposób uzupełniono treść decyzji organu I instancji dopiero w wyniku podjęcia działań przez organ II instancji, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szerszym uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że co prawda Sąd odniósł się szczegółowo do zarzutu naruszenia art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym, jednakże w swoich rozważaniach pominął aspekt konstytucyjny zarzucanego naruszenia przepisu prawa materialnego. Jak wskazano, skarżąca nie zarzuca braku obiektywizmu jednostce przygotowującej egzamin wstępny na Akademię Medyczną, lecz poddaje wątpliwość samą metodę rekrutacji. W tym przedmiocie autor skargi kasacyjnej wskazał, że stworzenie w Akademii Medycznej jednej listy rankingowej dla kandydatów ze "starą" i "nową" maturą doprowadziło do preferowania tych ostatnich. Bez znaczenia jest, że władze uczelni w momencie podejmowania uchwał w sprawie rekrutacji nie miały wiedzy na temat liczby kandydatów ze "starą" i "nową" maturą, jak również nie ma znaczenia to, że wykluczona została możliwość świadomego preferowania danej grupy kandydatów, skoro i tak doszło do pokrzywdzenia kandydatów legitymujących się egzaminem maturalnym zdanym na poprzednio obowiązujących zasadach. Pełnomocnik nie podziela krytycznego stanowiska Sądu I instancji wobec rozwiązania przyjętego przez władze innych uczelni wyższych, w tym UAM, które zdecydowały o utworzeniu odrębnych list rankingowych dla kandydatów z "nową" i "starą" maturą. Zdaniem pełnomocnika, przyjęcie takiego rozwiązania zakłada mimo wszystko istnienie równych standardów traktowania kandydatów ubiegających się o indeks, jednakże spośród dwóch odrębnych grup wyróżnionych na podstawie kryterium, jakim jest sposób uzyskania świadectwa dojrzałości. Rozwiązanie przyjęte przez władze UAM pomimo pewnych potencjalnych zagrożeń, oparte jest o w pełni obiektywne kryteria zróżnicowania i grupowania kandydatów ze względu na ich sytuację prawną. Natomiast brakiem obiektywizmu cechuje się system rekrutacji przyjęty przez władze Akademii Medycznej, które nie zróżnicowały poprzez utworzenie dwóch list rankingowych, kandydatów ze "starą" i "nową" maturą. Władze uczelni w sposób nieuprawniony nadużyły daną im ustawową delegację wskazaną w art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym, polegającą na stworzeniu możliwości do podjęcia autonomicznej regulacji w zakresie ustalenia metody rekrutacji kandydatów na studia wyższe. Nie sposób bowiem przyjąć, że norma o charakterze blankietowym, jaką jest art. 141, może być uzupełniona w sposób sprzeczny z aktem najwyższej rangi tj. Konstytucją. Wobec niekwestionowanego uznania aktów przyjęcia (odmowy przyjęcia) na studia akademickie za indywidualne akty administracyjne, ich podstawą, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, muszą być normy prawne mające źródło w przepisach prawnych zgodnych z Konstytucją i aktami rangi ustawowej. W przedstawionej sprawie wątpliwym jest, czy podstawa prawna wydania kolejnych decyzji odmownych w przedmiocie przyjęcia na studia była zgodna z konstytucyjną zasadą autonomii szkół wyższych (art. 70 Konstytucji RP) oraz z samą delegacją ustawową wskazaną w art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym. Skoro więc sprawowana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola decyzji administracyjnych o odmowie przyjęcia na studia wyższe dotyczy zgodności z prawem postępowania decyzyjnego uprawnionych organów, to w takim razie właśnie sądy administracyjne obowiązane są do oceny legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez władze uczelni w toku procedury rekrutacyjnej. Kontroli takiej nie podjął się Sąd I instancji, pomimo rażących naruszeń prawa materialnego, których dopuściły się w toku postępowania organy uczelni. Uzasadniając zarzuty odnoszące się do naruszeń przepisów postępowania, pełnomocnik skarżącej wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji poprzestał na dokonaniu wykładni art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym bez odniesienia się do zarzucanego w tym kontekście naruszenia art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji, a także art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Działanie organów administracji nie uwzględniające wytycznych wskazanych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 7 grudnia 2006 r. uchylającego decyzję administracyjną, jest sprzeczne z art. 6 Konwencji konstytuującym prawo do sądu. W tej mierze Sąd winien wziąć pod uwagę, że tylko skuteczne wykonanie orzeczenia sądowego gwarantuje zachowanie praw wynikających z Konwencji. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 15 kpa skarga kasacyjna argumentuje tym, że wbrew dyspozycji tego przepisu, Sąd I instancji dostrzegając problem polegający na nieuprawnionym poprawieniu treści decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, nie wyciągnął z uchybień procesowych organu II instancji należytych konsekwencji i orzekł o oddaleniu skargi, akceptując tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, tym samym bowiem skarżąca pozbawiona została możliwości złożenia odwołania od decyzji administracyjnej wydanej w wyniku uchylenia przez organ II instancji wadliwej decyzji w przedmiocie odmowy przyjęcia D. Ł. na studia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezpodstawnej oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. W uzasadnieniu powyższego wniosku przytoczono argumentację prezentowaną dotychczas akcentując, iż przyjęte zasady oceny egzaminu testowego dla kandydatów ze "starą" maturą oraz wyników "nowej" matury dawały pełne podstawy do utworzenia jednej listy rankingowej dla wszystkich kandydatów eliminując jakiekolwiek preferencje, gdyż w każdej z grup liczba punktów do zdobycia była taka sama. W ocenie organu, nie doszło do przekroczenia zasady autonomii uczelni. Działania organu uczelni mieściły się bowiem w ramach jego ustawowych kompetencji; tym samym więc nie naruszono art. 70 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza że rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej; z urzędu może wziąć pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność odpowiedniego sprecyzowania podstaw skargi kasacyjnej przez wskazanie przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd pierwszej instancji orzekając w sprawie, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w przypadku podniesienia zarzutu uchybienia przepisom postępowania wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe wymogi wynikają z przepisów art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom podlega oddaleniu jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. Ze względu na te właśnie wymogi ustawodawca ustanowił przymus adwokacko - radcowski postanawiając w art. 175 § 1, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zez adwokata lub radcę prawnego. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie w pełni odpowiada powyższym wymogom. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) wskazano na naruszenie art. 141 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Należy zauważyć, że art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym posiada rozbudowaną strukturę; składa się z 6 ustępów, z których każdy dotyczy odrębnych kwestii procedury przygotowania i przeprowadzenia rekrutacji na studia. W takim przypadku ogólne powołanie naruszonej normy nie pozwala na ustalenie granic kasacji, co zasadniczo utrudnia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia z uwagi na wskazaną już zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Prawidłowo skonstruowana podstawa kasacyjna powinna wskazywać naruszony przepis prawa poprzez podanie oznaczenia artykułu, a w przypadku złożonej struktury, również konkretnej jednostki redakcyjnej (ust., pkt, lit.). Wobec tego, że w skardze kasacyjnej wskazano ogólnie na art. 141 powołanej ustawy, doprecyzowania granic skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny poszukiwał w jej uzasadnieniu. W tym zakresie Sąd stwierdził, że uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji sprowadza się w istocie do zanegowania przez skarżącą przyjętej przez Akademię Medyczną w Poznaniu metody rekrutacji na studia w roku akademickim 2005/2006. Zdaniem skarżącej, utworzenie jednej listy rankingowej dla kandydatów ze "starą" i "nową" maturą oraz przeliczanie (x 2) punktów uzyskanych z egzaminu testowego skutkowało dyskryminacją kandydatów legitymujących się egzaminem maturalnym zdanym na uprzednio obowiązujących zasadach, do której to grupy zalicza się skarżąca, a tym samym naruszało konstytucyjne zasady: demokratycznego państwa prawnego (art. 2) równości wobec prawa (art. 32) i prowadziło do nadużycia zasady autonomii szkół wyższych, o jakiej mowa w art. 70 Konstytucji. W ocenie skarżącej, Sąd i instancji błędnie przyjął, że zastosowany przez senat uczelni system rekrutacji na studia medyczne w roku akademickim 2005/2006 mieści się w uregulowaniach zawartych w art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym. Zdaniem skarżącej, władze uczelni nadużyły ustawową delegację w zakresie ustalenia metody rekrutacji na studia, co skutkowało naruszeniem przysługujących jej praw. Oceniając podniesiony zarzut w tym aspekcie należy stwierdzić, że wskazanego naruszenia zaskarżonemu wyrokowi przypisać nie można. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo bowiem zinterpretował i właściwie zastosował art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym. Sąd ten wskazał, iż z treści art. 141 ust. 1 wynika, że określenie kryteriów i sposobu rekrutacji na studia należy do sfery kompetencji organów uczelni, co jest przejawem konstytucyjnie potwierdzonej zasady autonomii szkoły wyższej (art. 70 Konstytucji). Zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż organy uczelni ustalając zasady i tryb rekrutacji na studia działały na podstawie i w granicach kompetencji przyznanych przez ustawodawcę. Sąd prawidłowo także zinterpretował kompetencję organów uczelni do przyjęcia odrębnych kryteriów rekrutacji dla kandydatów ze "starą" oraz kandydatów z "nową" maturą wskazując, że z uregulowania zawartego w art. 141 ust. 1a ustawy wynika, iż w stosunku do kandydatów z "nową" maturą podstawę przyjęcia na studia stanowią wyniki egzaminu maturalnego, przy czym to, jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowią podstawę przyjęcia na studia określa senat uczelni. Ustalenie zatem odrębnych list dla dwóch grup kandydatów na studia nie było wynikiem dowolności w działaniu organów uczelni. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem Sądu, że również przyjęcie zasady "jednej listy rankingowej" dla kandydatów ze "starą" i "nową" maturą mieści się w ramach nakreślonych przez ustawodawcę. O ile trudno jednoznacznie opowiedzieć się za jednym z dwóch analizowanych przez Sąd rozwiązań (jedna lista rankingowa jak w UAM w Poznaniu, czy dwie odrębne listy jak w Akademii Medycznej), to nie sposób odmówić racji argumentowi, iż w przypadku dysproporcji w wynikach pomiędzy obu grupami słabi kandydaci z miejsc z góry dla nich przeznaczonych odrębnym limitem mogliby "wyprzeć" dobrych kandydatów z miejsc w ich grupie. Skutek taki jest możliwy do przyjęcia tym bardziej, że w dacie podejmowania uchwał dotyczących rekrutacji organy uczelni nie mogą przewidzieć liczby przyszłych kandydatów ze "starą" i z "nową" maturą. Nie można wykluczyć, że sytuacja ta dałaby więcej podstaw do zarzutów naruszenia zasady równości. W każdym razie w metodzie rekrutacji, jaką przyjął Senat Akademii Medycznej, nie sposób dopatrzyć się naruszenia zasady autonomii uczelni (art. 70 Konstytucji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie uznał także, iż zastosowana przez uczelnię metoda "mnożnika punktów" zapewniała równe szanse kandydatom z obu grup. Dzięki bowiem zastosowanemu przelicznikowi punktów uzyskanych z egzaminu testowego (x 2), kandydaci ze "starą" maturą mogli uzyskać maksymalnie 200 punktów, tyle samo co kandydaci z "nową" maturą. Nie ma zatem uzasadnienia twierdzenie o preferowaniu tych ostatnich i dyskryminacji kandydatów, do których zalicza się skarżąca. Tym samym przyjęte przez uczelnię zasady rekrutacji nie uchybiają konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa. Nie można też uznać, że naruszają one którąkolwiek z wartości wpisanych w zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Sąd I instancji zasadnie przyjął zatem, iż działając w granicach kompetencji przyznanych w art. 141 ust. 1 i ust. 1a ustawy o szkolnictwie wyższym, ustalając zasady naboru na studia w roku akademickim 2005/2006, organy uczelni nie naruszyły zasad konstytucyjnych. Przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia art. 141 ustawy o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 2, art. 32 i art. 70 Konstytucji nie jest więc obarczona jakimkolwiek błędem. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej żadnych argumentów na poparcie zarzutu naruszenia art. 141 omawianej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego to błąd w subsumcji, kiedy sąd podciąga ustalony stan faktyczny pod niewłaściwy przepis. Brak wyjaśnienia przez autora skargi kasacyjnej, na czym polegał błąd w zastosowaniu powołanego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie pozwala na rozpoznanie podniesionego zarzutu. Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska strony skarżącej, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit c (błędnie w skardze kasacyjnej powołanego jako "art. 145 § 1 lit. c") w zw. z art. 15 i art. 138 kpa. Wskazać należy, że art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymagania, jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Zgodnie z jego dyspozycją uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przytoczonej treści normatywnej nie można wyprowadzić obowiązku odniesienia się przez sąd w uzasadnieniu wyroku do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. Natomiast nie ma wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a., a w jego treści Sąd I instancji dokonał wyczerpującej i logicznie umotywowanej oceny prawnej sprawy. Merytoryczna argumentacja uzasadnienia zaskarżonego wyroku zmierzała do wykazania, że w postępowaniu przed organami uczelni nie doszło do naruszenia prawa, w tym praw przysługujących skarżącej i - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - skutek ten został osiągnięty. Brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przez literalne powołanie tych przepisów, nie oznacza braku dokonania przez Sąd oceny prawnej zaskarżonej decyzji pod kątem zachowania przysługujących skarżącej praw podstawowych. Za niezasadny należy zatem uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji - jak utrzymuje skarga kasacyjna - do wszystkich kwestii podniesionych w skardze. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 6 Europejskiej Konwencji przez niewłaściwą, zdaniem strony skarżącej, ocenę przez Sąd I instancji wykonania przez organy administracji wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2006 r., zauważyć należy, że wskazania co do dalszego postępowania, o jakich mowa w art. 153 P.p.s.a., wyrażone w powołanym orzeczeniu nie zawierały wiążącej organy oceny zarzutów skargi. Uchylając decyzje Sąd wskazał jedynie na potrzebę precyzyjnego wyjaśnienia motywów zastosowania takiej, a nie innej metody rekrutacji oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącą, a nie na konieczność przyjęcia odmiennej oceny prawnej sprawy. W świetle takiego stanu rzeczy nie znajduje uzasadnienia pogląd, że wskutek niewykonania wytycznych przez orzekające organy uczelni, doznało uszczerbku prawo skarżącej do sądu (art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), tym bardziej, że z prawa tego skarżąca skorzystała wnosząc przysługujące jej środki odwoławcze. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także poglądu, że Sąd i instancji dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 15 i art. 138 kpa, poprzez nieuchylenie zaskarżonych decyzji mimo dostrzeżonego braku odpowiedniego, merytorycznego uzasadnienia decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i uzupełnienia tego braku dopiero przez organ odwoławczy. Należy wyjaśnić, iż istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego związana jest z prawem strony do zaskarżenia dotyczących ją rozstrzygnięć i jest realizowana jako nakaz dwukrotnego rozpatrzenia sprawy. Rolą zaś organu odwoławczego, działającego w ramach wyznaczonych art. 138 kpa, jest rozpoznanie sprawy administracyjnej w jej całokształcie. W przedmiotowej sprawie kwestia przyjęcia D. Ł. na studia była przedmiotem rozstrzygania w dwóch instancjach. Fakt, że braki uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej zostały uzupełnione przez organ odwoławczy, nie narusza zasady dwuinstancyjności, jak również reguł postępowania odwoławczego wynikających z art. 138 kpa. W tej sytuacji, skoro Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. Przedstawione wyżej okoliczności uzasadniają ocenę, iż zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są nieuzasadnione, co tym samym oznacza, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.