II OZ 1310/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 937/14 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.S. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 937/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek skarżącego A.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. wydanym w sprawie odrzucił skargę A.S., zastępowanego przez pełnomocnika, na ww. uchwałę Rady Gminy T., wskazując na uchybienie terminu we wniesieniu skargi. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 października 2014 r. W dniu 13 października 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że skarżący po skierowaniu do Gminy pism wzywających do usunięcia naruszenia prawa i otrzymaniu odpowiedzi odmownej, podjął starania w kwestii prawidłowości ustaleń i rozliczeń z Gminą w powiązaniu z kwestionowaniem treści uchwały przed Wojewodą Wielkopolskim, nadzorującym działalność gminy. Skarżący rozpoczął również działania w przedmiocie nieważności czynności sprzedaży na rzecz Gminy za symboliczną złotówkę między innymi działki drogowej nr [...]. Pełnomocnik podkreślił, że Gmina, uznając roszczenia skarżącego w kwocie 20.262.004 zł w porozumieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. – w dacie tożsamej jak uchwalenie planu i potwierdzając to roszczenie w piśmie z dnia 17 września 2013 r. (w aktach sprawy) jako podmiot prawa publicznego stanowiskiem prezentowanym w sprawie niniejszej i w sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 910/14, daje wyraz rażącego naruszania porządku prawnego. Następnie Sąd podniósł, że pełnomocnik zwrócił się o uznanie wskazanych okoliczności jako uprawdopodobnienie braku winy skarżącego w tym zakresie. Zdaniem strony czasokres uchybienia jest wprawdzie znaczny, jednak w całym tym czasokresie spóźniania się, tj. w pierwszej połowie 2014 r. skarżący podejmował czynności zmierzające do zlikwidowania spornej problematyki. W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należało odrzucić jako spóźniony. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd wskazał na przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." oraz art. 87 § 1 i 88 tej ustawy, a następnie Sąd wyjaśnił, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od dnia ustania przyczyny uchybienia, a nie od daty dowiedzenia się o tym. Skarżący nie wskazał we wniosku daty ustania przyczyny uchybienia. Najpóźniejszą datą ustania przyczyny uchybienia, zdaniem Sądu, będzie więc data wniesienia skargi (data oddania pisma na poczcie), czyli 17 lipca 2014 r. Zatem, w ocenie Sądu, przedmiotowy wniosek powinien zostać złożony najpóźniej w dniu 24 lipca 2014 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni, ale od daty w której skarżący dowiedział się o fakcie uchybienia terminu z treści postanowienia o odrzuceniu skargi. Dlatego, na podstawie art. 88 P.p.s.a., Sąd odrzucił złożony wniosek jako spóźniony. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wniósł skarżący domagając się jego uchylenia i przywrócenia terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na wiele okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu. Następnie wskazał na działanie organu związane z uchwałą z dnia [...] czerwca 2008 r. Skarżący zwrócił także uwagę, że zarówno wojewódzki sąd administracyjny jak i Wojewoda winni dostrzec przy okazji rozpoznawania tej sprawy obowiązek nałożony na nich przez przepisy art. 304 § 2 K.p.k. polegający na zawiadomieniu organów prokuratury. Zdaniem skarżącego nie jest dopuszczalne przechodzenie do porządku nad pokrętną działalnością organów u podstaw której winno dominować przestrzeganie porządku prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 § 2 tej ustawy nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek taki złożyć należy w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, do sądu w którym czynność miała być dokonana, co wynika z art. 87 § 1 P.p.s.a. Z kolei art. 88 P.p.s.a. stanowi, iż wniosek spóźniony lub z innej przyczyny niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt sprawy Sąd pierwszej instancji wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] czerwca 2008 r. odrzucił, albowiem uznał, że wniosek ten został złożony już po terminie z art. 87 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu termin siedmiu dni o którym mowa w tym przepisie, w tej sprawie, należało liczyć najpóźniej od dnia wniesienia skargi do Sądu, albowiem to w tym dniu - 17 lipca 2014 r., ustała przyczyna uchybienia terminu. Zatem przedmiotowy wniosek należało złożyć najpóźniej do dnia 24 lipca 2014 r. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – r.pr. A.P., do okoliczności tej w ogóle się nie odnosi. W treści zażalenia skarżący ani jednym zdaniem nie zakwestionował ustaleń Sądu co do tego, że przedmiotowy wniosek został złożony już po upływie ustawowego terminu. Podał jedynie okoliczności, które jego zdaniem, świadczą o braku winy strony w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem oceny tej Sąd pierwszej instancji, z uwagi na odrzucenie wniosku z przyczyn formalnych, w ogóle nie dokonywał. Zatem argumenty skarżącego dotyczące niewłaściwego, w jego ocenie, działania organu, nie mają żadnego wpływu na ocenę legalności zakwestionowanego postanowienia, którym to Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący nie neguje ustalenia Sądu, iż przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi ustała najpóźniej w dniu jej złożenia. Zatem stwierdzić należy, że w dacie wnoszenia skargi do sądu (tj. w dniu 17 lipca 2014 r.) skarżący miał wiedzę co do tego, że skarga ta została wniesiona już po terminie, czego nie kwestionuje. O powyższym świadczy także fakt, iż – co podaje skarżący we wniosku o przywrócenie terminu – "(...) że w całym tym czasookresie spóźniania się tj. w pierwszej połowie 2014 r. skarżący podejmował czynności zmierzające do zlikwidowania spornej problematyki" (k. 69 akt). W tej sytuacji za prawidłową należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, iż złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi dopiero w dniu 13 października 2014 r. nastąpiło już po upływie ustawowego terminu 7 dni o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jego odrzucenie jako spóźnionego na podstawie art. 88 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie oddalił.