II SA/Sz 292/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w S. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej "k.p.a."), art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], cofającej z urzędu z dniem [...] lipca 2020 r. licencję nr [...] [...]) udzieloną dnia [...] czerwca 2015 r., na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że M. M. uzyskał w dniu [...] czerwca 2015 r. licencję nr [...] (seria i nr [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ważną do [...] czerwca 2030 r. Następnie ustalono, że M. M. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. I. Wydział Karny z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 157 § 1 kk, który to wyrok w zakresie tego przestępstwa i wobec M. M. został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...] [...]. A zatem od dnia [...] lipca 2020 r. M. M. jest osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu (przestępstwo z art. 157 § 1 kk jest jednym z przestępstw usytuowanych w rozdziale XIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu"). W związku z powyższym organ I instancji był zobligowany do cofnięcia licencji stronie, gdyż z chwilą prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 157 § 1 kk posiadacz licencji nie spełniał wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Kolegium wskazało też, że spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Spełnienie którejkolwiek z okoliczności określonych w tych przepisach po uzyskaniu licencji powoduje jej utratę. A więc w przypadku uzyskania przez organ informacji o tym, że osoba posiadająca licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką została skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r. II GSK 873/16, LEX nr 2472329). M. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci nie wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o informację czy M. M. w tym rejestrze figuruje. SKO swoją decyzję wydało tylko na podstawie informacji udzielonej z Sądu Rejonowego w K., o którą zapytał Prezydent Miasta, a powinno z zapytaniem wystąpić do Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego. Dalej skarżący podniósł, że w aktach sprawy widnieje pełnomocnictwo udzielone dnia [...] października 2020 r., w Wydziale Usług Mieszkańców UM. adw. K. G., który to nie otrzymał żadnej informacji o decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2021 r. co skutkowało niemożliwością przedstawienia linii obrony "z udzielonym pełnomocnictwem". Skarżący zwrócił się do tut. Sądu o "czasowe uchylenie decyzji [...] do czasu decyzji Sądu po wznowionym postępowaniu i jego przebiegu sygn. akt [...] [...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Pismem z dnia [...] września 2021 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej w [...] zgłosił swój udział w postępowaniu sądowym i wniósł o odrzucenie skargi. W ocenie prokuratora skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. jako niedopuszczalna, bowiem zaskarżona decyzja przez wzgląd na zaniechanie doręczenia jej pełnomocnikowi strony nie weszła do obrotu prawnego. Prokurator wskazał, że w postępowaniu administracyjnym strona może działać przez pełnomocnika (art. 32 k.p.a.) i wówczas - zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń - wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje administracyjne i postanowienia, organ administracji ma obowiązek doręczyć pełnomocnikowi strony (art. 40 § 2 k.p.a.). Powyższe rodzi taki skutek, że - po pierwsze - gdy skargę do sądu administracyjnego na decyzję czy postanowienie wnosi strona, która w postępowaniu administracyjnym działała przez pełnomocnika, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi od decyzji kończącej to postępowanie należy liczyć od dnia doręczenia tej decyzji nie stronie, lecz jej pełnomocnikowi (art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 40 § 2 k.p.a.; por. także Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 8, Warszawa 2006, s. 296 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2002 r., III RN 191/01. OSNP 2003/23/558). Po drugie zaś - i co najistotniejsze w niniejszej sprawie - oznacza to, że doręczenie decyzji wyłącznie stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych, nie jest zdarzeniem, z którym wiąże się prawo do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, decyzja bowiem nie weszła do obrotu prawnego i nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (postanowienie WSA w Warszawie z 16 stycznia 2017 r., II SA/Wa 1855/07). Skoro zatem w niniejszej sprawie w aktach brak jest informacji, aby pełnomocnictwo dla adw. K. G. ustało, Kolegium winno stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a. doręczyć mu decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. i dopiero od daty doręczenia decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi zostanie otwarty termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wniesiona aktualnie skarga jako dotycząca decyzji, która nie weszła do obiegu prawnego przez fakt jej nieprawidłowego doręczenia jest przedwczesna, a przez to niedopuszczalna i jako taka winna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie nadmienić należy, że sąd na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, w trybie uproszczonym, na wniosek organu, który wydał zaskarżoną decyzję, a któremu skarżący nie sprzeciwił się. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie kluczowe zagadnienie stanowi dopuszczalność wniesienia skargi od decyzji doręczonej stronie z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Sąd podziela pogląd prezentowany przez Prokuratora Prokuratury Regionalnej w S. w piśmie z dnia [...] września 2021 r. Taki sam pogląd wyrażony został w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2013 r., II OSK 1844/11 (LEX nr 1358417) oraz z 21 listopada 2014 r., I OSK 1855/13 (LEX nr 1590998), że doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma - w stosunku do tej strony - wymiar wyłącznie informacyjny. Czynność ta wywołuje jedynie ten skutek, że strona zostaje poinformowana o treści pisma (orzeczenia). Celem normy zawartej w art. 40 § 2 k.p.a. nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z chwilą (datą) skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Należy przy tym zaznaczyć, że orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza jednak możliwość konwalidowania wady braku doręczenia pełnomocnikowi pisma, ale tylko w przypadku gdy pismo zostało doręczone stronie, a pełnomocnik w oznaczonym prawem terminie dopełnił czynności procesowej związanej z tym rozstrzygnięciem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja doręczona została wyłącznie skarżącemu. Natomiast skarżący zarzuca Kolegium, iż nie doręczono decyzji ustanowionemu przed organem I instancji pełnomocnikowi w osobie adwokata K. G.. Zdaniem Sądu, fakt udzielenia pełnomocnictwa nie wynika jednoznacznie z akt organu I instancji. W aktach tych znajduje się co prawda kserokopia notatki o treści: "W dniu [...].10.2020r. w Urzędzie Miasta K. stawił się Pan M. M., który ustnie oświadczył, że udziela pełnomocnictwa Adwokatowi K. G. do reprezentowania w sprawie licencji [...] [...] oraz [...] [...]." Zauważyć zatem należy, że zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Znajdująca się w aktach sprawy notatka nie spełnia wymogów aby można było ją uznać za złożone do akt lub zgłoszone do protokołu pełnomocnictwo. Notatka ta jest niepotwierdzoną za zgodność kserokopią, a zatem nie stanowi dokumentu. Fakt ten nie zwalniał Kolegium z obowiązku wyjaśnienia kwestii czy skarżący działał w sprawie osobiście, czy też przez pełnomocnika. Jak już wyżej bowiem wyjaśniono, gdyby wolą skarżącego było ustanowienie pełnomocnika, to pełnomocnikowi, a nie skarżącemu należało doręczyć zaskarżoną decyzję. Brak wyjaśnienia tej okoliczności powoduje, że wątpliwe jest czy zaskarżona decyzja weszła do obrotu prawnego, czy też nie, a tym samym czy dopuszczalne było wniesienie przez skarżącego od tej decyzji skargi do tut. Sądu. Kolegium przy ponownym postępowaniu zobowiązane będzie do wyjaśnienia kwestii udziału pełnomocnika w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu.