II SA/Lu 204/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Referent stażysta Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r., znak [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...]. Nadleśniczy Nadleśnictwa L. domagał się od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. przeprowadzenia kontroli budynku usytuowanego na działce nr [...] położonej w [...], której współwłaścicielem jest M. K. i Skarb Państwa w zarządzie Nadleśnictwa. Podano, że na działce znajduje się budynek o powierzchni naniesienia 230m˛ oraz inne obiekty na powierzchni 550m˛. Obiekty zostały wzniesione bez zgody Nadleśnictwa, poza tym działka stanowi użytek leśny. Po wszczęciu postępowania z urzędu [...] organ przeprowadził w dniu [...]. oględziny nieruchomości i ustalił, że na działce nr ewid. [...] zlokalizowany jest kontener metalowy nietrwale związany z gruntem o wymiarach 6,05 m x 2,42 m i wysokości 2,70 m. Obiekt usytuowany jest w odległości 1,95 m i 1,75 m od ściany budynku konstrukcji drewnianej oraz w odległości 4,30 m od tarasu tego budynku. Według inwestora M. K., dzierżawcy terenu, kontener powstał kilka lat temu i jest przeznaczony na biuro. Według organu kontener należało zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany przez który zgodnie z art. 3 pkt. 5 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt.12 tej ustawy nie wymagała pozwolenia na budowę budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, wymagała jednak zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, ani nie dokonał zgłoszenia budowy obiektu we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej. Organ zwrócił przy tym uwagę, że stosownie do art. 37a ust. 1 ustawy inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art.29 ust.1 pkt.12 Przepisy art. 32-36 stosuje się odpowiednio. W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art.29 ust.1 pkt. 12 do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę ( ust.2 ). Umieszczenie na działce tymczasowego obiektu budowlanego na okres dłuższy, niż 180 dni byłoby możliwe wyłącznie po wcześniejszym uzyskaniu pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył, że nie jest możliwa legalizacja samowoli, budowa kontenera jest bowiem niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie I etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.) oraz Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r. ze zm.) wraz ze zmianami wynikającymi z innych uchwał z [...] r., [...] r., [...] r., oraz Uchwały Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. L. . poz. [...]) działka nr ewid.[...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy kontener znajduje się w obszarze oznaczonym jako [...] - zieleń leśna, częściowo w [...] oraz częściowo w strefie ochrony siedliskowej lasu. Zgodnie z § 10 w/w Uchwały Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. dla lasów obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. Po rozpoznaniu odwołania inwestora Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy zwrócił przede wszystkim uwagę, że w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego obowiązujące przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie bowiem z treścią art. 25 ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy wymienionej w stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. oraz nie zostało zakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie w/w ustawy tj. do dnia [...] r. Organ odwoławczy podzielił dotychczasowe ustalenia dotyczące kwalifikacji obiektu jak i dotyczące warunków jego samowolnej realizacji. Także w jego ocenie prawidłowo zastosowano art. 48 ust.1 ustawy i nakazano jego rozbiórkę, nie ma bowiem możliwości jej legalizacji. Organ zaznaczył, że procedura legalizacyjna uregulowana w art. 48 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie w/w nowelizacji) wymaga spełnienia przez inwestora wszystkich wymienionych w tych przepisach wymogów. Jednym z nich jest okoliczność, aby budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie występuje, gdyż usytuowanie przedmiotowego kontenera narusza przepisy obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L.. Z analizy zapisów w/w obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pisma Urzędu Gminy L. z dnia [...] r., znak: [...] wynika, że działka nr [...], na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt znajduje się w terenie oznaczonym jako [...] - zieleń leśna, częściowo w [...] ([...]) oraz częściowo w strefie ochrony siedliskowej lasu. Ponadto zgodnie z postanowieniami § 10 w/w Uchwały Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. dla lasów obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. Niezależnie od powyższego, w przedmiotowej sprawie, inwestor nie posiada prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz nie posiada zgody wszystkich współwłaścicieli działki nr ewid.[...] na budowę przedmiotowego kontenera tj. L. P. i S. B.. Z tego też powodu jedyną formą uzyskania stanu zgodnego z prawem jest nakaz rozbiórki. Organ za uzasadnione uznał również nałożenie obowiązku rozbiórki na inwestora. Wskazał, że godnie z art. 52 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie w/w nowelizacji) inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 Prawa budowlanego. Wymieniony przepis nie wskazuje przy tym kolejności, w jakiej są obciążone wymienionymi obowiązkami podmioty wskazane tym przepisem, jednak nakazanie w decyzji wykonania czynności, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego, powinno być zawsze skierowane do tego podmiotu, który aktualnie i realnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż decyzja taka musi przede wszystkim być wykonalna, żeby nie narazić się na zarzut nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Wynika z tego, że istotny w tym zakresie jest zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane jakie przysługiwało inwestorowi - nie właścicielowi. Takim stosunkiem zobowiązaniowym może być oczywiście umowa dzierżawy pod warunkiem wszakże, iż prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyraźnie wynika z jej treści. Co prawda inwestor nie posiadał prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale właściciele działki nr ewid.[...] zażądali usunięcia przedmiotowego obiektu. Ponadto nałożenie obowiązku rozbiórki na właścicieli działki stanowiłoby, z jednej strony, nadmierne obciążenie dla właścicieli, a z drugiej strony, nieuzasadnione zwolnienie z tego obowiązku inwestora, który w toku postępowania wyjaśniającego, sam zobowiązywał się do usunięcia przedmiotowego kontenera z działki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. zarzucił decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszenie art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji błędne uznanie, że brak jest możliwości prawnych do zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej , kontener znajduje się na działce [...], gdzie obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, które to braki miały istotny wpływ na wynik sprawy. W efekcie wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Przed jego orzeczeniem organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dopiero gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji, tj. gdy nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego w całości lub w części nakazuje się rozbiórkę. Naruszenia prawa budowlanego powinny być oceniane według stanu prawnego obowiązującego w dacie popełnienia samowoli, zaś stosowanie przepisów dotyczących usuwania jej skutków uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem generalnej zasady, że organy rozstrzygają według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji, tj. w dacie rozstrzygania sprawy samowoli budowlanej. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mimo, że skarga nie zawiera właściwie żadnych konkretnych zarzutów, wskazując jedynie na ogólne naruszenie art. 6, art.7, art. 77 § 1, art.80 i art. 107 § 3 kpa zasługuje na uwzględnienie. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W uchwale NSA z 26 października 2009 r., ( I OPS 10/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Rację mają oczywiście organy przekonując, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U z 2020r. poz. 471), który miał zastosowanie w sprawie zgodnie z art. 25 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Od zasady tej ustawodawca przewidział wyjątki szczegółowo wymienione w art. 29 i 30. Zgodnie z art. 29 ust.1 pkt.12 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Natomiast stosownie do art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017r. ( II OSK 1261/15 opubl. W Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) powyższa definicja wskazuje dwa zespoły cech, które przesądzają o uznaniu obiektów budowlanych za "tymczasowe". Pierwszą kategorię tworzą obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Drugą kategorię tworzą z kolei obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem. Przy czym zawarte w powyższym przepisie wyliczenie drugiej z wymienionych kategorii tymczasowych obiektów budowlanych nie ma charakteru zamkniętego. Z powyższego wynika, że pierwszą kategorię tymczasowych obiektów budowlanych tworzą takie, co do których inwestor zakłada, że okres ich użytkowania w danym miejscu będzie krótszy, niż trwałość techniczna. Założenie to nie może mieć wyłącznie charakteru subiektywnego. Ta cecha obiektu budowlanego wynika z jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii. Zatem elementy przygotowania i wykonania inwestycji wskazują, że dany obiekt jest przeznaczony do czasowego użytkowania. Natomiast zaliczenie do drugiej kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, to jest takich, które charakteryzują się tym, że obiekty te są niepołączone trwale z gruntem podlega każdorazowo ocenie organu architektoniczno-budowlanego w kwestii spełnienia warunku nietrwałego związania z gruntem. Ocena ta dokonywana jest na podstawie okoliczności faktycznych sprawy, zamiaru inwestora, a zwłaszcza treści projektu budowlanego, o ile taki został sporządzony. Przy czym wskazane w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy tylko tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie nie dłuższym niż 180 dni od daty rozpoczęcia budowy. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. Na tej podstawie można więc sformułować konkluzję, że o trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim jego cechy konstrukcyjne, wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia. Z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób przedmiotowy kontener jest połączony z gruntem. Podczas oględzin działki nr [...] ograniczono się jedynie do wskazania jego rozmiarów i usytuowania względem znajdującego się na ten działce budynku drewnianego. Jednak skarżący zarówno podczas wspomnianych oględzin jak i w skardze nie kwestionował poprawności wniosku organów co do jego kwalifikacji jako tymczasowego obiektu budowlanego o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. Słusznie zatem stwierdził organ, że w dacie budowy, którą inwestor wskazał jako okres kilku lat wstecz, zgodnie z art. 30 ust.1 wspomnianej ustawy niezbędne było jej zgłoszenie organowi architektoniczno – budowlanemu. Skoro nie jest kwestionowane, że skarżący takiego zgłoszenia nie dokonał słusznie organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie legalizacyjne, w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane. Co prawda nakazując skarżącej rozbiórkę przedmiotowego obiektu, organ błędnie wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia - art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zamiast art. 49b ust. 1 tej ustawy, jednak powyższe uchybienie nie miało ostatecznie wpływu na wynik sprawy ( wyrok NSA z 2 sierpnia 2017r. II OSK 2167/16 opubl. w CBOSA ). Zastosowanie at. 48 ust.1 prawa budowlanego miałoby uzasadnienie, pomijając już rozbieżności w orzecznictwie, wtedy, gdyby inwestor zgłosił budowę, ale nie usunął obiektu w terminie wskazanym w zgłoszeniu. W tej sprawie nie miało to jednak w ogóle miejsca. Z kolei w myśl art. 49b ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (art. 49b ust. 1 cytowanej ustawy). Rację ma skarżący dowodząc, że tak samo jak w przypadku samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48, także w tym trybie zasadą jest podjęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania mającego prowadzić do jej legalizacji, a dopiero w przypadku braku takiej możliwości – orzeczenie nakazu rozbiórki. Wynika to wprost z treści ust. 2 powołanego wyżej art. 49b. W każdym przypadku organ musi najpierw ustalić, czy zachodzi możliwość legalizacji samowoli. Norma art. 49b ust. 2 omawianej ustawy obliguje właściwy organ nadzoru budowlanego do tego, aby ocenił, w istocie wstępnie, czy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak też czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Negatywna ocena w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też w zakresie ogólnej zgodności z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, będzie jednak skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli "zgłoszeniowej", bez przeprowadzenia dalszego postępowania legalizacyjnego ( tak NSA w wyroku z dnia 15 października 2019r. II OSK 2867/17 opubl. w CBOSA ). Taka właśnie decyzja o nakazie rozbiórki w opisanym wyżej zakresie została wydana również w tej sprawie bez wdrożenia pełnego postępowania legalizacyjnego, skoro zdaniem organów nie było możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego wobec stwierdzonej niezgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceny tej nie można jednak podzielić. Wyprowadzając powyższy wniosek organ powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie I etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.) oraz Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r. ze zm.) wraz ze zmianami wynikającymi z innych uchwał z [...] r., [...] r., [...] r., oraz Uchwały Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. L. . poz. [...]) zgodnie z którymi działka gruntu nr ewid.[...] znajduje się w obszarze oznaczonym jako ZL - zieleń leśna, częściowo w [...] oraz częściowo w strefie ochrony siedliskowej lasu. Zgodnie zaś z § 10 w/w Uchwały Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. dla lasów obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. Według jednak zaświadczenia Wójta Gminy L. z [...]., na które powołuje się również organ odwoławczy, dla przedmiotowego terenu obejmującego działki [...],[...] i [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalony Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. oraz Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. Według tych planów działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...]- zieleń leśna w [...] , w strefie ochrony siedliskowej lasu. W opisie symbolu [...] – zieleń leśna zakazuje się lokalizowania wszelkich budynków z wyjątkiem bezpośrednio związanych z gospodarką leśną , w lasach i w odległości mniejszej, niż 30 m od ściany lasu z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem [...] Obiekt kontenerowy nie jest jednak budynkiem, w okolicznościach sprawy można kwalifikować go jako budowlę, w rozumieniu art. 3 pkt.3 ustawy Prawo budowlane i w taki też sposób został również potraktowany przez organy nadzoru budowlanego ( wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15, a także uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 2014 r. sygn. akt II FPS 11/13 opubl. w CBOSA). Istotna zmiana nastąpiła dopiero uchwałą Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. , gdzie w planie wprowadzono obszary lasu oznaczone symbolami [...] z zakazem wznoszenia obiektów budowlanych, a więc zarówno budynków jak i budowli ( art. 3 pkt.1 ustawy ). Na rysunku stanowiącym część graficzną uchwały widać wyraźnie, że działka [...] nie znajduje się w żadnym z tych obszarów, a więc nadal, zgodnie z pismem Wójta, mają do niej zastosowanie ustalenia planu dotyczącego symbolu [...] wynikające z wcześniejszych planów. W tej sytuacji uzasadnione jest przekonanie, że nakazanie rozbiórki przedmiotowego kontenera było wadliwe, organ był natomiast zobowiązany do zainicjowania trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie na samowolnego inwestora obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów. Nie oznacza to, co jasne, konieczności legalizacji samowoli. Dopiero w razie niespełnienia tego obowiązku ( ust. 3 ), podobnie jak w sytuacji nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej ( ust. 7 ) organ będzie zobowiązany do nakazania rozbiórki przedmiotowego kontenera. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchyli zaskarżoną decyzje oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 §2 wspomnianej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt.1lit.c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2025r. poz. 1800 ). Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie [...]zł, koszty zastępstwa procesowego adwokata w kwocie [...]zł oraz [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.