II SO/Ol 17/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. S. o wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1. Odrzucić wniosek; 2. Zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł (sto). WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Reprezentowany przez pełnomocnika P. S. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący) wnioskiem z dnia 14 września 2022 r., powołując się na art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 153 p.p.s.a., w zakresie niewykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., po uprzednim, prawomocnym wymierzeniu grzywny postanowieniem Sądu z 21 lutego 2022 r., sygn. akt II SO/Ol 1/22, zwrócił się o wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji (organ) grzywny w wysokości adekwatnej do okoliczności oraz zasądzenie od organu na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ponowny wniosek o wymierzenie grzywny jest konieczny bowiem organ ignoruje oceny prawne Sądu i ponownie dopuszcza się naruszenia obowiązków przewidzianych ustawą wobec tego samego skarżącego i w tej samej sprawie. Podniósł, że postanowieniem z 21 lutego 2022 r. Sąd wymierzył organowi grzywnę. Dokonując oceny prawnej uchybienia organu Sąd wyraził stanowisko, że wymierzona grzywna będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Nadal jednak zachodzi zwłoka w zapłacie grzywny, zapłacie kosztów, z udostępnieniem informacji publicznej i ponownym przekazaniem skargi na bezczynność organu. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że powołane we wniosku przepisy zostały niewłaściwie przytoczone i nie mają w sprawie zastosowania. W art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. chodzi o obowiązek przekazania przez organ administracji publicznej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył w dniu 16 września 2022 r. skargę o wymierzenie grzywny. Postanowieniem z dnia 5 października 2022 r. (sygn. akt II SAB/Ol 180/22) WSA w Olsztynie odrzucił skargę. W związku z powyższym nie zaistniały przesłanki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wnioskodawca błędnie wywodzi, że dyspozycją powyższego przepisu objęte jest ponowne wymierzenie grzywny z tytułu grzywny wymierzonej w postanowieniu z dnia 21 lutego 2022 r., sygn. akt II SO/Ol 1/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wniosek o wymierzenie grzywny jest wnioskiem wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne, zatem w myśl art. 64 § 3 p.p.s.a. stosować do niego należy odpowiednio przepisy o skardze, w tym o odrzuceniu skargi z uwagi na to, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu przez organy administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., uprawnienie sądu do nałożenia na organ administracji grzywny aktualizuje się zatem w razie łącznego spełnienia dwóch warunków: naruszenia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez skarżącego. Istotne jest, że naruszenie obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. jest jedyną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny. Obowiązek przekazania akt sprawy ma charakter bezwzględny i sama motywacja organu pozostaje bez znaczenia pod kątem możliwości nałożenia grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2021 r., sygn. akt III OZ 1104/21, pub.: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Wskazuje na to NSA w uzasadnieniu uchwały z 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 3/09 (CBOSA), że ustanowienie terminu na dopełnienie obowiązku przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie, a organ musi dochować terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Należy zauważyć, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w przypadku spełnienia wskazanych tamże przesłanek, sąd nie jest zobligowany do orzeczenia grzywny. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. W dniu 21 lutego 2022 r. w sprawie o sygn. II SO/Ol 1/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem wymierzył Komendantowi Powiatowemu Policji grzywnę w wysokości 100 zł za nieprzekazanie rzeczonej skargi. We wskazanej sprawie, której podstawą było nieprzekazanie skargi w 15-dniowym terminie przewidzianym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2175 ze zm., dalej: u.d.i.p.), Sąd wskazał, że "bezsporną jest okoliczność, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SAB/Ol 28/22 skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej wpłynęła do organu w formie elektronicznej w dniu 11 stycznia 2022 r. Z uwagi na fakt, że dotyczyła ona bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, organ był zobowiązany przekazać ją Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od jej otrzymania, czyli najpóźniej do 26 stycznia 2022 r. Tymczasem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero w dniu 9 lutego 2022 r. Zatem nie ulega wątpliwości, że organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi z naruszeniem przepisów określających termin na wykonanie tych czynności". Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r. (sygn. III OZ 230/22) NSA oddalił zażalenie organu na postanowienie WSA w Olsztynie z 21 lutego 2022 r., sygn. II SO/Ol 1/22. Ubocznie Sąd wskazuje, że postanowieniem z 5 października 2022 r., sygn. II SAB/Ol 180/22, WSA w Olsztynie odrzucił skargę P. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w udostępnieniu informacji publicznej w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdzając, że wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SAB/Ol 28/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 10 czerwca 2022 r. Natomiast, wyrokiem z 3 listopada 2022 r. (sygn. II SA/Ol 705/22) WSA w Olsztynie oddalił skargę P. S. na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 12 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 28/22. Z uwagi na powyższe, a przede wszystkim rozstrzygnięcie, które zapadło w sprawie o sygn. akt II SO/Ol 1/22, stwierdzić należy, że ponowny wniosek o wymierzeniu organowi grzywny złożony w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. We wniosku z dnia 14 września 2022 r. skarżący domaga się wymierzenia organowi "grzywny w wysokości adekwatnej do okoliczności". Należy przyjąć, że kwestia nieprzekazania skargi, akt wraz z odpowiedzią na skargę była przedmiotem oceny w sprawie II SO/Ol 1/22. Sąd orzekający we wskazanej sprawie rozważył problem przekroczenia terminu określonego w art. 21 u.i.d.p. przez organ i stwierdził, że faktycznie do niego doszło. Sąd ustalił, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero w dniu 9 lutego 2022 r. Z uwagi na uchybienie organu wymierzono mu grzywnę w wysokości 100 zł. Tym samym ponowny wniosek o wymierzenie organowi grzywny, w tej samej sprawie, złożony już po wydaniu postanowienia z dnia 21 lutego 2022 r., nie może być rozpoznany przez Sąd w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu kwestie te były przedmiotem oceny Sądu w sprawie o sygn. akt II SO/Ol 1/22. Natomiast kwestia niewykonania powyższego postanowienia jest poza granicami niniejszego postępowania, dotyczy bowiem już zupełnie innego przedmiotu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę (wniosek o wszczęcie postępowania), jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi (wniosku) na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. W niniejszej sprawie, dla Sądu badającego istnienie przesłanki wskazanej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wiążący jest stan w dacie wniesienia skargi (wniosku inicjującego postępowanie). W niniejszej sprawie należało uznać, że wniosek skarżącego podlega odrzuceniu, albowiem sprawa dotycząca wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi oraz odpowiedzi na skargę nie jest w toku, skoro została już prawomocnie rozstrzygnięta w sprawie II SO/Ol 1/22. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., wniosek o wymierzenie organowi grzywny odrzucił. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu w wysokości (pkt. 2 postanowienia) znajduje podstawę w przepisie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.