I FZ 298/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 571/16 odrzucające "skargę kasacyjną" A. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 571/16 odrzucającego skargę A. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i czerwiec 2013 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 8 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 571/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę kasacyjną strony od postanowienia tego Sądu z dnia 13 lutego 2017 r., odrzucającego skargę podatnika, na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia WSA odnotował, że postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. odrzucił skargę strony z uwagi na nieuiszczenie wpisu. Od tego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną. Tymczasem, jak odnotował WSA od postanowienia o odrzuceniu skargi z powodów o których mowa w art. 58 § 3 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. przysługuje zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Zatem wniesiona przez stronę skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. W zażaleniu na postanowienie z dnia 8 maja 2017 r., zastępujący stronę pełnomocnik, wnosząc o uchylenie tego postanowienia, argumentował, iż błędna nazwa środka odwoławczego nie powinna szkodzić stronie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie WSA postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r., odrzucił skargę strony, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., z uwagi na nieuiszczenie wpisu. Od postanowienia z dnia 13 lutego 2017 r., przysługiwało więc zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Sąd pierwszej instancji uznał, że wniesiony środek odwoławczy – skarga kasacyjna - jest niedopuszczalny i z tej przyczyny odrzucił skargę kasacyjną. Z tym stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie można się zgodzić. Należy zauważyć, że w myśl art. 46 § 1 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać, m.in. oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia. Co do zasady obydwa te elementy powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza natomiast sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r., (sygn. akt III CKN 289/97), niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Podobny pogląd zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FZ 793/06. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że intencją wnoszącego pismo zatytułowane, jako "kasacja", było skuteczne zaskarżenie postanowienia o odrzuceniu skargi. Jeśli zatem z tego pisma wynika dostatecznie wyraźnie zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę należy, niezależnie od sposobu oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako zażalenie, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji należy zbadać, czy pismo strony spełnia wymogi formalne przewidziane w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla zażalenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1769/15, dostępne w systemie LEX nr 1968676). Z tej przyczyny należało uznać, że odrzucenie pisma strony, jako niedopuszczalnej skargi kasacyjnej, bez zbadania, czy spełnia ono wymogi konieczne dla zażalenia, było nieuzasadnione. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.