III SAB/Wr 756/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Skarżący A.H., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 12 lipca 2019 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w zakresie rozpoznania złożonego przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skargi zostały odrębnie zadekretowane, w tym sprawa na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy została zadekretowana pod sygn. akt III SAB/Wr 756/19. Zarządzeniem z dnia 3 października 2019 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania czy przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wojewodę D. (informując jednocześnie, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie ponaglenie dotyczące bezczynności) – w terminie 7 dni. Jednocześnie Sąd poinformował pełnomocnika, że stwierdzenie niewyczerpania toku instancji skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego nadesłał (wraz z pismem przewodnim) kserokopię ponaglenia z dnia 8 maja 2019 r. skierowanego do organu wyższego stopnia za pośrednictwem Wojewody D. wraz z pocztowym potwierdzeniem jego nadania. Z treści przedłożonego ponaglenia wynika, że dotyczy ono "bezczynności organu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że przedłożone przez stronę (na wezwanie Sądu) ponaglenie (jak wprost wynika z jego treści) dotyczyło jedynie bezczynności Wojewody D.. Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).