I GSK 685/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1208/18 w sprawie ze skargi Województwa Mazowieckiego na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków PFRON oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1208/18 oddalił skargę Województwa Mazowieckiego – Mazowieckiego Centrum Polityki Społecznej na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji. Uznał bowiem, że wydatkowanie przez samorząd Województwa Mazowieckiego środków funduszu zgromadzonych na rachunku bankowym wyodrębnionym dla środków PFRON, w kwocie 84.317 zł, po zakończeniu roku budżetowego 2016, tj. w dniu 4 stycznia 2017 r., uzasadnia zastosowanie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Środki te powinny podlegać zwrotowi do Funduszu jako środki niewykorzystane w 2016 r., a skoro mimo wezwania nie zostały zwrócone, stanowią środki pobrane z Funduszu w nadmiernej wysokości. Ich wydatkowanie w 2017 r. z wyodrębnionego rachunku bankowego środków Funduszu dla samorządu, przyznanych na realizację zadań określonych w ustawie o rehabilitacji w 2016 r., naruszyło zasadę roczności budżetu, wynikającą z art. 211 ustawy o finansach publicznych i uzasadniało żądanie zwrotu na podstawie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji. W skardze kasacyjnej Województwo Mazowieckie, zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzuciło mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1.1. art. 49e ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm., dalej określanej skrótem ustawa o rehabilitacji) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na: a) uznaniu, iż w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy środki PFRON w kwocie 84,317 zł, otrzymane przez skarżącego zaliczkowo w roku 2016 na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji, należy zakwalifikować jako "pobrane w nadmiernej wysokości", przy jednoczesnym uznaniu, że przedmiotowe środki należą do kategorii środków "niewykorzystanych" w danym roku budżetowym, a co oznaczałoby, że przyjęty za podstawę prawną żądania i orzekania przepis art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem nie obejmuje swoim zakresem kategorii środków "niewykorzystanych"; b) nierozróżnieniu, że kategoria środków "pobranych w nadmiernej wysokości", o której mowa w przepisie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, nie jest kategorią tożsamą z kategorią środków "niewykorzystanych" do końca roku budżetowego i nie może być stosowana zamiennie, jak uczynił to sąd pierwszej instancji, dokonując w tym zakresie błędnej wykładni i niewłaściwie stosując w sprawie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji; 2. art. 168 ust. 1 i 3 w zw. z art. 169 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1172, dalej: u.f.p.) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy to przepisy powołanej ustawy mogą stanowić podstawę prawną żądania zwrotu środków zakwalifikowanych jako "niewykorzystane" do końca roku budżetowego, a w niekwestionowanym stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji oraz Sąd I instancji uznały, że skarżący nie wykorzystał do końca roku budżetowego 2016 przekazanych mu środków w wysokości 84.317 zł, wobec czego żądając zwrotu środków zakwalifikowanych jako "niewykorzystane" podstawę prawną żądania powinien stanowić art. 168 ust. 1 u.f.p., a określając żądanie w części odsetkowej należałoby odnieść się do regulacji ust. 3 powołanego przepisu; 3. art. 211 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że skarżący przekazując w dniu 4 stycznia 2017 r. środki otrzymane z PFRON na obsługę zadań na inny należący do Skarżącej rachunek bankowy - dopuściła się naruszenia zasady roczności budżetu wyrażonej w powołanym przepisie, podczas gdy — co pozostawało poza sporem — skarżący był uprawniony do pobrania tej kwoty a okoliczność, że przesunięcie środków nie nastąpiło do końca 2016 roku nie oznacza naruszenia zasady roczności budżetu, albowiem przekazana kwota stała się już w momencie jej wpływu na wyodrębniony dla środków PFRON rachunek bankowy skarżącego częścią jego dochodów budżetowych i samo późniejsze przesunięcie tej kwoty na inny rachunek bankowy należący do skarżącego nie oznacza, że dopiero w tej dacie doszło do pobrania dochodu lub tym bardziej dokonania wydatku. 2. naruszenie przepisów postępowania, uchybienie którym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, polegające na poprzestaniu na samym przytoczeniu podstawy prawnej bez szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego w opinii sądu pierwszej instancji kategoria środków "niewykorzystanych" jest przez sąd utożsamiana z kategorią środków "pobranych w nadmiernej wysokości" i traktowana jednorodzajowo. Z jednej bowiem strony sąd pierwszej instancji w swojej konstatacji stwierdza, że skarżąca powinna zwrócić środki jako niewykorzystane w roku 2016, a jednocześnie stwierdza, że niezwrócone środki stanowią środki pobrane z PFRON w nadmiernej wysokości. Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynikałoby zatem, że zdaniem sądu kategoria środków "niewykorzystanych" oraz "pobranych w nadmiernej wysokości" to de facto ta sama kategoria, czemu wyraźnie przeczą przepisy art. 168 i 169 u.f.p., dokonujące rozróżnienia obu ww. kategorii i przewidujące chociażby inne terminy zwrotu oraz liczenia odsetek. Wobec powyższego uchybienie to uznać należy za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w sytuacji, gdyby sąd pierwszej instancji dokonał rozróżnienia ww. kategorii, to powinien uchylić zaskarżone decyzje jako podjęte w oparciu o błędną podstawę prawną. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Argumenty na poparcie zasadności skargi kasacyjnej przytoczono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), a obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane tamże). Nadto stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Z uwagi na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej na wstępie należy zauważyć, ze stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenia. Nadto przy zarzucie naruszenia prawa procesowego skarżący kasacyjnie winien wskazać przepisy tego prawa procesowego , które zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga bowiem nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia, ale także wykazania jego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. W przypadku postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący winien także wskazać formę tego naruszenia, a więc czy do naruszenia doszło na skutek błędnej wykładni przepisu czy błędnego jego zastosowania. Wreszcie, z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 P.p.s.a. podstaw kasacyjnych zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania – na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania. W konsekwencji ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zatem w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut naruszenia przepisów procesowych. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć także należy, że zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania skarżącego o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z jego oczekiwaniami, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienny od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; z 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13; publ. w CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że skarżący kasacyjnie nie podniósł innych zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Tym samym skutecznie nie podważył ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. W ramach zarzutu opartego na podstawie a art. 174 pkt 1 P.p.s.a skarżący zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 49e ustawy o rehabilitacji przez jego błędną wykładnię i błędne w konsekwencji zastosowanie oraz art. 168 ust. 1 i 3 w związku z art. 169 ust.6, u.f.p. poprzez ich niezastosowanie i art. 211 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji jest przede wszystkim przepisem o charakterze materialnym, gdyż wprowadził w sposób jednoznaczny, od dnia 1 stycznia 2009 r,. prawo żądania przez PFRON zwrotu kwoty wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Ustanawia również materialnoprawne uwarunkowania żądania zwrotu: wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, pobranie w nadmiernej wysokości lub stwierdzenie nieprawidłowości w wyniku kontroli. Przepis ten zawiera także uregulowanie o charakterze procesowym, gdyż jako właściwy ustanawia tryb decyzji administracyjnej nakazującej zwrot. Z kolei art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się K.p.a., jest przepisem procesowym regulującym, co do zasady, procedurę postępowania w tych sytuacjach, gdy Fundusz, na mocy konkretnego przepisu prawa materialnego, jest uprawniony do rozpatrywania i rozstrzygania spraw o charakterze administracyjnym. Niewątpliwie taką sprawą jest sprawa żądania, na podstawie art. 49e, zwrotu środków Funduszu w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Podkreślić także należy, na co trafnie zwrócił uwagę organ, że w myśl art. 45 ust. 1 ustawy o rehabilitacji Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Wchodzi więc w skład sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.f.p. Fundusz otrzymuje dotacje z budżetu państwa, które ustala się i rozlicza zgodnie z zasadami przyjętymi w budżecie państwa (art. 46a ustawy o rehabilitacji.). Środki te są przekazywane samorządom z budżetu państwa corocznie w oparciu o regulacje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym ( Dz. U. nr 88, poz. 808 z późn. zm., dalej określanego jako rozporządzenie w sprawie algorytmu). Stosunek prawny między skarżącym województwem a PFRON powstał na skutek przekazania w 2016 r., w trybie art. 48 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, przez Prezesa Zarządu Funduszu, środków Funduszu m.in. na cele określone w art. 35 ust. 1 powołanej ustawy. Samo przekazanie środków wg algorytmu stanowi czynność realizacji prawa, bowiem sam stosunek prawny został ukształtowany bezpośrednio przepisami prawa tj. w szczególności przepisami ustawy o rehabilitacji oraz cytowanym wyżej rozporządzeniem w sprawie algorytmu. Natomiast normy prawne wyznaczające samorządowi województwa określone zachowanie się wobec Funduszu oraz wyznaczające Funduszowi określone obowiązki wobec samorządu, to obowiązujące w dacie przekazania środków przepisy ustawy o rehabilitacji i przepisy ustawy o finansach publicznych jak również przepisy wykonawcze regulujące wykorzystywanie środków. Z powyższego wynika, że przekazywanie środków PFRON samorządom wojewódzkim w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1, jak również żądanie zwrotu środków na podstawie art. 49e ustawy stanowi materię uregulowaną odrębnie zarówno w ustawie rehabilitacji., jak i w wydanych na jej podstawie rozporządzeniach wykonawczych. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, regulację art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji należy uznać za regulację szczególną, która w kompleksowy sposób reguluje kwestie zwrotu przyznanych przez Fundusz kwot w sytuacji ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w tym przepisie oraz kwestię odsetek (zarówno co do ich wysokości jak i terminu początkowego ich naliczania). W tym zakresie ustawa o finansach publicznych ma zastosowanie w granicach nie objętych normą art. 49e ust.1 ustawy o rehabilitacji. Skoro zatem powołany przepis nie definiuje pojęć: wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania w nadmiernej wysokości lub stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli można odpowiednio posiłkować się definicją zawartą w art. 169 ust. 2 u.f.p. Pamiętając jednak, że ta regulacja dotyczy zwrotu dotacji udzielonych z budżetu, zaś PFRON ma własną osobowość prawną ( art. 45 ust. 2 ustawy o rehabilitacji), działa na podstawie planu finansowego, zaś przekazywane przez niego środki nie są dotacjami z budżetu państwa. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Z niezakwestionowanego stanu faktycznego wynika, że ogółem w 2016 r. samorząd Województwa Mazowieckiego otrzymał z PFRON środki Funduszu w łącznej kwocie 12.916.776,00 zł (12.601.732,00 zł - na realizację zadań + 315.044/00 zł — na obsługę zadań). Ostatnia transza środków na 2016 rok została przez samorządowi Województwa Mazowieckiego 1 grudnia 2016 r. w łącznej kwocie 4.310.190,00 zł (w tym: 4.205.063,00 zł na realizację zadań określonych w ustawie o rehabilitacji oraz 105.127,00 zł zaliczkowo na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji). Zgodnie ze sprawozdaniem rzeczowo-finansowym o zadaniach zrealizowanych z udziałem tychże środków, za IV kwartał 2016 r., samorząd wydatkował w 2016 r. środki w łącznej kwocie 11.984.023,00 zł (wiersz 33 sprawozdania), w tym kwotę 11.774.106,00 zł na realizację zadań określonych w ustawie o rehabilitacji oraz kwotę 209,917500 zł na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji (wiersz 32 sprawozdania). Stan rachunku bankowego wyodrębnionego dla środków PFRON na ostatni dzień IV kwartału 2016 r. wynosił 942.974,00 zł. Zatem z przekazanej samorządowi Województwa Mazowieckiego przez PFRON w 2016 r. łącznej kwoty środków w wysokości 12.916.776,00 zł. niewydatkowana została przez samorząd Województwa Mazowieckiego do końca roku 2016 łączna kwota w wysokości 932 753,00 zł (zawierająca się w saldzie środków znajdujących się na koniec 2016 r. na rachunku bankowym wyodrębnionym dla środków PFRON), w tym kwota 827.626 zł otrzymana na realizację zadań określonych w ustawie o rehabilitacji oraz kwota 105.127,00 zł otrzymana zaliczkowo na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji. W dniu 3 stycznia 2017 r. (wpływ na rachunek bankowy PFRON) samorząd Województwa Mazowieckiego dokonał zwrotu do Funduszu łącznej kwoty 858.656,85 zł (w tym: kwoty 827.626,31 zł z tytułu niewykorzystanych środków Funduszu otrzymanych w 2016 r. na realizację zadań określonych w ustawie o rehabilitacji, kwoty 20.810,00 zł z tytułu niewykorzystanych środków Funduszu otrzymanych zaliczkowo w 2016 r. na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji/ kwoty 5.462,27 zł z tytułu odsetek bankowych oraz kwoty 4.758,27 zł z tytułu innych wpływów (dowód specyfikacja do przelewu zwrotu środków PFRON z dnia 2 stycznia 2017 W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że do zwrotu do PFRON pozostaje kwota środków Funduszu w wysokości 84.317100 zł (różnica pomiędzy środkami przekazanymi na obsługę zadań w ostatniej transzy tj. 105.127,00 zł a środkami zwróconymi do PFRON przez stronę tj. 20.810,00 zł) otrzymana zaliczkowo w 2016 r. na obsługę realizowanych przez samorząd zadań określonych w ustawie o rehabilitacji a niewydatkowana przez samorząd Województwa Mazowieckiego do końca roku 2016 (zawierająca się w saldzie środków znajdujących się na koniec 2016 r. na rachunku bankowym wyodrębnionym dla środków PFRON). Nadto z ustaleń wynika, że 3 stycznia 2017 r. skarżący zwrócił na konto PFRON jedynie część niewydatkowanych środków w wysokości 858 656,85 zł. Natomiast w dniu 4 stycznia 2017 r. już po zakończeniu roku budżetowego kwota 84 317,00 zł (stanowiąca w zaokrągleniu różnicę pomiędzy kwotą niewydatkowanych środków w wysokości 942 974,00 zł a kwotą 858 656,85 zł, która została zwrócona do PFRON) została przekazana z ww. rachunku na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego (w tytule przelewu wskazując: Parg.0970 Rozdział 85324). W świetle powyższego, skoro środki przekazane przez PFRON samorządowi województwa na podstawie art. 48 ust.1 ustawy o rehabilitacji nie zostały wykorzystane na sfinansowanie zadań, na które je przekazano zgodnie z obowiązującym algorytmem, przy jednoczesnym poniesieniu wydatku przez województwo w ramach własnych środków budżetowych, to oznacza, że zostały przyznane w nadmiernej wysokości. Z przepisu art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji - na podstawie którego przekazano skarżącemu środki Funduszu wynika, że środki Funduszu są przekazywane przez Prezesa Zarządu tego Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań, na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu, Zgodzić się należy ze skarżącym, że sąd pierwszej instancji nie dość klarownie wyjaśnił pojęcie środków przyznanych w nadmiernej wysokości. Niemniej uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 211 u.f.p. Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie algorytmu Zarząd Funduszu informuje samorządy wojewódzkie i powiatowe o wielkości środków Funduszu określonych algorytmem przypadających danej jednostce na realizację w danym roku zadań, które są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Zarząd Funduszu przekazuje samorządom informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia sprawozdań rzeczowo-finansowych, o których mowa w art. 35c ust. 1 ustawy, za okres roku poprzedniego, nie wcześniej jednak niż przed opublikowaniem ustawy budżetowej na dany rok. Nadto w myśl § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie algorytmu Prezes Zarządu Funduszu przekazuje środki Funduszu w ciągu roku, w tym także w formie zaliczek, w terminach umożliwiających bieżące finansowanie realizowanych przez samorządy wojewódzkie lub powiatowe zadań, nie dłuższych niż 14 dni od dnia złożenia przez samorząd wniosku o przekazanie środków, jednakże z uwzględnieniem możliwości finansowych Funduszu, stopnia wykorzystania przez samorząd środków przekazanych i stanu wyodrębnionego rachunku bankowego, potwierdzonego kopią wyciągu bankowego na dzień sporządzenia wniosku o przekazanie środków. Przyjęta regulacja pozwała na wniosek, że środki przekazywane są przez Fundusz na konkretny rok i winy być wydatkowane w roku, na który je przyznano. Nadto wpływy i wydatki z tego tytułu powinny być dokonywane za pośrednictwem wydzielonego do tego celu rachunku. Rozwiązanie to ma na celu zapewnienia kontrolowania prawidłowości wydatkowania przekazanych środków oraz zasadności przekazywania kolejnych środków. Błędny jest zatem pogląd skarżącego, że mógł w dowolnym czasie przesunąć otrzymane z Funduszu środki na inny swój rachunek. Rację ma także sąd pierwszej instancji, podzielający pogląd organu, że budżet samorządu terytorialnego, a więc i województwa w świetle art. 211 u.f.p. jest rocznym planem dochodów i wydatków. Skoro zatem po stronie swoich dochodów budżetowych skarżący uwzględnił kwoty wypłacone przez fundusz na pokrycie kosztów obsługi realizacji zadań, to ich poniesienie i rozliczenie winno nastąpić według stanu na koniec roku budżetowego, tj. na koniec roku kalendarzowego. Dokonanie tego według innego stanu łamie zasadę roczności budżetu. Wobec powyższego, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.