I SA/Go 413/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze [...] Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...]. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] sierpnia 2006r. nr [...], odmawiającą [...] sp. z o.o. z siedzibą uchylenia decyzji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, w trybie wznowienia postępowania. Decyzję powyższą Dyrektor Izby Celnej oparł na następujących ustaleniach faktycznych. W dniu 19 marca 2003r. działająca z upoważnienia skarżącej, Agencja Celna [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym m.in. kamery cyfrowe komputerowe (SAD nr [...],) z kodem PCN 8525 40 11 0 i stawką celną 0% oraz stawką podatku od towarów i usług w 22%. Kontrola przeprowadzona w siedzibie importera przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej wykazała nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej. W związku z powyższym, postanowieniem z 7 czerwca 2005r. organ celny l instancji wszczął postępowanie, po którego zakończeniu decyzją z 14 lipca 2005r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji importowanego towaru i stawki celnej, dokonał zmiany klasyfikacji towaru na "pozostałe aparaty fotograficzne" z kodem 9006 59 00 0 oraz ponownie określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Wobec braku odwołania niniejsza decyzja stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji. Pismem z dnia 31 stycznia 2006r. skarżąca spółka wniosła o wznowienie postępowania i uchylenie bądź stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, a następnie pismem z 17 maja 2006r. sprecyzowała, iż wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną decyzją. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 6 lipca 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie, a następnie decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2006r., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Od niniejszej decyzji skarżąca złożyła 14 sierpnia 2006r. odwołanie. Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania decyzją z 7 lutego 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Ostateczną decyzję wydaną w nadzwyczajnym toku instancji skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając organowi celnemu błędy w ustaleniach faktycznych i błędną interpretację prawa, poprzez przyjęcie, że w dniu wydania decyzji ostatecznej nie istniały "nowe okoliczności lub dowody" uzasadniające wznowienie postępowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie bądź zmianę zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty sformułowane w skardze Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Organ celny podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Podstawy te - w przypadku postępowania celnego i podatkowego - zostały wyczerpująco wyliczone przez ustawodawcę w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. w Dz.U. z 2005 r., Nr 8, póz. 60 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, między innymi jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w przedmiotowej sprawie we wniosku z dnia 31 stycznia 2006r. skarżąca jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazała art. 145 § 1 ust 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, który z uwagi na teść art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. w Dz.U. z 2001 r., Nr 75, póz. 802 ze zm.) nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Organ podatkowy przyjął jednakże, że podana przez skarżącą podstawa wznowienia jest całkowicie tożsama z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który winien stanowić podstawę prawną wniosku. Organ podniósł, że do wniosku o wznowienie postępowania skarżąca załączyła kopię opinii rzeczoznawcy z Centrum Transferu Technologii Politechniki Warszawskiej, dr inż. J. Tworóg, która została sporządzona 12 grudnia 2005r., a więc po upływie 5 miesięcy od wydania decyzji ostatecznej. Na tej podstawie w ocenie Dyrektora Izby Celnej nie można było przyjąć iż dowód ten istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Powyższe spowodowało, że w sprawie nie zaszła jedna z koniecznych przesłanek, od których uwarunkowana jest możliwość wznowienia postępowania. Organ podatkowy uznał także za niezasadny zarzut skarżącej dotyczący odmiennej oceny dotyczącej klasyfikacji taryfowej, dokonanej przez Dyrektora Izby Celnej w decyzji nr [...] z [...] stycznia 2006r. Organ celny wyjaśnił, iż odmienna ocena tych samych okoliczności faktycznych, w innej sprawie, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawa prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się jednak wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, iż na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych. Pogląd powyższy organ podatkowy poparł stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II FKS 47/05 (LEX nr 187631). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd oddali skargę w razie jej nieuwzględnienia. Artykuł 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania, w sytuacji kiedy wyjadą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje. Tak więc aby została spełniona przesłanka wznowienia postępowania określona w przytoczonym powyżej artykule, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Skarżąca składając wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie oparła go na nowym – jej zdaniem - dowodzie, w postaci opinii rzeczoznawcy, który to dowód miał uzasadniać uchylenie decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Przedmiotowa opinia sporządzona została w celu ustalenia czy importowany przez skarżącą spółkę towar jest cyfrowym aparatem fotograficznym czy też cyfrową kamerą komputerową. Z treści opinii wynika, że towary sklasyfikowane w pozycji 8525 40 11 obejmują zarówno cyfrowe aparaty fotograficzne jak i cyfrowe kamery. Otóż należy zgodzić się z organem celnym, że przedmiotowy dowód nie istniał w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Opinia bowiem datowana jest na 12 grudnia 2005r. podczas, gdy decyzja będąca przedmiotem wznowionego postępowania wydana została 14 lipca 2005r. Skonstatować trzeba, że decydującym elementem w oparciu, o który organ może skorzystać z dyspozycji normy prawnej określonej w art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i uchylić decyzję dotychczasową, jest spełnienie łącznie wszystkich przesłanek wznowienia wymienionych w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Bezspornie jedna z nich nie została zrealizowana, gdyż dowód, na który powołuje się skarżąca, nie istniał w chwili wdawania decyzji ostatecznej. Sąd zauważa, że sama skarżąca w uzasadnieniu skargi nie kwestionuje przedmiotowego faktu. Podejmuje natomiast próbę wykazania istnienia nowych okoliczności faktycznych, istniejących w chwili wydania decyzji ostatecznej, a dotyczących kwalifikacji taryfowej importowanego towaru. Sąd uznał za zasadne wyjaśnienie skarżącej, że jakkolwiek ustawodawca nie precyzuje pojęcia okoliczności faktycznych, to należy je rozumieć w znaczeniu języka potocznego jako: zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Okolicznością faktyczną nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią ( tak wyrok NSA z 13 lipca 1994r. III SA 1800/93, ONSA 1995/3/14). Zdaniem strony skarżącej nowymi okolicznościami był fakt, iż produkty których kwalifikacje określoną przez [...] sp. z o.o. , organ uznał za niewłaściwą, okazała się właściwa – co opinia rzeczoznawcy wyłącznie potwierdziła. Tym samym skarżąca wskazuje, iż klasyfikacja była właściwa, istniała w dniu wydania decyzji, gdyż rzeczy nie mogły zmienić swoich właściwości. Tym samym zdaniem strony skarżącej opinia biegłego z 12 grudnia 2005r. w istocie ujawniła okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, co do których organ wydający decyzję ostateczną nie miał wiedzy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie nastąpiło ujawnienie nowych okoliczności faktycznych. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy administracyjnej jak i treści skargi wynik, że organ w toku innych postępowań, inaczej ocenił dowody w sprawie (przyjął, że sprowadzane przez skarżącą spółkę towary są sklasyfikowane pod pozycją 8525 40 11 0, a nie jak wcześniej twierdził pod pozycją 9006 59 00 0). Ujawnienie "nowych okoliczności" o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie oznacza sytuacji w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję, rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały ( III SA 1385/2001). Wobec powyższego błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje, a tylko jedna z nich – ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania celnego na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. W literaturze prawa podatkowego, a także w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Stąd Sąd nie może podzielić zarzutów skargi w zakresie ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia, a nie znanych organowi który wydał decyzję. Zarzuty podnoszone przez skarżącą winny znaleźć odzwierciedlenie w instancyjnym toku zaskarżenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2005r. [...], z którego jednak skarżąca spółka nie skorzystała. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł o oddaleniu skargi. |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | | | | | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Dariusz Skupień |Jacek Niedzielski |