II GSK 1496/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "R.-A." Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 57/12 w sprawie ze skargi "R.-A." Spółki z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 57/12 oddalił skargę R.-A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2011 r. nr [...] ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia: R.-A. Spółka z o.o. w B. złożyła 13 stycznia 2005 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w B., wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt w ramach pakietu obejmującego ochronę lokalnych ras zwierząt gospodarskich (wariant GO1c – owce pomorskie). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] kwietnia 2005 r. przyznał skarżącej płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości 71.920,00 zł. W następstwie złożenia wniosku kontynuacyjnego z 27 kwietnia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] grudnia 2006 r. przyznał skarżącej płatność rolnośrodowiskową w wysokości 73.581,60 zł. Kolejny wniosek skarżąca złożyła 14 maja 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] stycznia 2008 r. przyznał płatność z tytułu realizacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego w wysokości 49.063,70 zł. Następnie we wniosku o przyznanie płatności z 12 maja 2008 r. skarżąca zadeklarowała realizację pakietu ochrona gleb i wód – wariant międzyplon ścierniskowy na powierzchni 115,25 ha, natomiast nie zadeklarowała, dotychczas realizowanego, pakietu ochrona lokalnych ras zwierząt gospodarskich. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wszczął 22 września 2008 r. postępowanie w sprawie uchylenia decyzji przyznających skarżącej płatności rolnośrodowiskowe na lata 2005-2007. W toku postępowania ustalono, że stado owiec będące własnością spółki w latach 2005-2007 zostało sprzedane C. L. i M. B. Okoliczność tę potwierdzają faktury VAT z 12 maja 2008 r. i 19 czerwca 2008 r. Oświadczenie C. L. o przejęciu zobowiązania do kontynuowania realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie pakietu ochrona lokalnych ras zwierząt gospodarskich (owce pomorskie) wpłynęło do Biura Powiatowego ARiMR w T. 4 sierpnia 2008 r. Oświadczenie M. B. wpłynęło do Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu 25 lipca 2008 r. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że podział stada owiec, będącego w latach 2005 – 2007 własnością skarżącej, został zaaprobowany przez Regionalny Związek Hodowców Kóz i Owiec. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] lutego 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie uchylenia decyzji przyznających skarżącej płatności rolnośrodowiskowe na lata 2005-2007. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wszczął postępowanie w sprawie wstrzymania płatności rolnośrodowiskowej. Decyzją z [...] marca 2009 r. organ pierwszej instancji wstrzymał płatność przyznaną spółce z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez spółkę, decyzją z [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z 9 grudnia 2009 r. sygn. akt l SA/Bd 677/09 oddalił skargę spółki na tę decyzję. Prezes ARiMR, po uprzednim zawiadomieniu skarżącej pismem z 15 lipca 2011 r. o wszczęciu postępowania w sprawie nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, decyzją z [...] sierpnia 2011 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych przez spółkę płatności, przyznanych decyzjami z [...] kwietnia 2005 r., z [...] grudnia 2006 r. oraz z [...] stycznia 2008 r., w łącznej wysokości 194.565,30 zł. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes ARiMR decyzją z [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych zostały przekazane na rachunek bankowy producenta i w związku z tym powstało po stronie skarżącej zobowiązanie do realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) wsparcie jest przyznawane rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk agrośrodowiskowych przez okres co najmniej pięciu lat. Skarżąca w czasie trwania zobowiązania przekazała, na podstawie umów sprzedaży stado owiec C. L. i M. B. Stosownie do treści § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części lub stada zwierząt ras lokalnych na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje producentowi rolnemu, na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części lub stada zwierząt ras lokalnych, jeżeli w terminie 35 dni od dnia tego przeniesienia złoży on wniosek o przyznanie płatności wraz z deklaracją pakietów i kopią umowy sprzedaży lub innej umowy do kierownika biura powiatowego Agencji i zobowiąże się do kontynuowania realizacji programu rolnośrodowiskowego do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1, złożonym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego. C. L. przejął część stada owiec z dniem 12 maja 2008 r., tym samym termin na złożenie oświadczenia o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie pakietu ochrona lokalnych ras zwierząt gospodarskich upływał 16 czerwca 2008 r. Oświadczenie C. L. wpłynęło do Biura Powiatowego ARiMR w T. w dniu 4 sierpnia 2008 r. Podobnie w przypadku M. B. termin złożenia oświadczenia przypadał na 16 czerwca 2008 r., natomiast oświadczenie nabywcy wpłynęło do Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu 25 lipca 2008 r. Prezes ARiMR wyjaśnił, że C. L. i M. B. nie złożyli wniosków kontynuacyjnych o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wynikających z podjętego przez spółkę R.-A. zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2004 - 2006. W ocenie organu niezłożenie przez nabywców stada owiec wniosków kontynuacyjnych jednoznacznie wskazuje na brak przejęcia zobowiązania spółki w zakresie pakietu obejmującego ochronę lokalnych ras zwierząt gospodarskich. Prezes ARiMR podniósł, że w świetle art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.2004.141.8 ze zm.; dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004), obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany w akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat. W sprawie skarżącej płatności rolnośrodowiskowe zostały przekazane na rachunek bankowy odpowiednio: na rok 2005 - 6 czerwca 2006 r., na rok 2006 - 9 lutego 2007 r., na rok 2007 - 26 lutego 2008 r. Za datę pierwszego powiadomienia spółki o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, przyjęto 2 kwietnia 2009 r. tj. dzień doręczenia spółce decyzji o wstrzymaniu płatności. W związku z tym organ uznał, że okres między datą płatności pomocy, a datą powiadomienia o nieuzasadnionym charakterze danej płatności był krótszy niż cztery lata, tak więc nie można stwierdzić, że obowiązek zwrotu płatności nie miał w stosunku do spółki zastosowania. R.-A. Spółka z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu, że nabywcy stada owiec - C. L. i M. B. nie złożyli wniosków kontynuacyjnych o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wynikających z podjętego przez skarżącą zobowiązania rolnośrodowiskowego na lata 2005 – 2009, lecz złożyli nowe wnioski, których następstwem było rozpoczęcie nowych zobowiązań rolnosrodowiskowych w ramach wspomnianego pakietu. Zdaniem Sądu, sytuacja ta jednoznacznie wskazuje na brak przejęcia zobowiązania spółki co do pakietu w zakresie ochrony lokalnych ras zwierząt gospodarskich. Wspomniana okoliczność stanowiła podstawę wszczęcia postępowania, o którym mowa w § 17 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zgodnie z powołanym przepisem płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny nie realizuje pakietu objętego wnioskiem. Sąd pierwszej instancji, ustosunkowując się do zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przez organy art. 9 k.p.a stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wprawdzie uchybił zasadzie wyrażonej w art. 9 k.p.a., jednak dochował terminu czteroletniego do powiadomienia skarżącej o nieuzasadnionym charakterze pobranej płatności rolnośrodowiskowej. Sąd zaznaczył, że przez pojęcie "powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności" należy rozumieć każde pierwsze powiadomienie rolnika o nieprawidłowości, w wyniku której doszło do nienależnej lub nadmiernej płatności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, za takie pierwsze powiadomienie należało uznać doręczenie skarżącej w dniu 2 kwietnia 2009 r. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] marca 2009 r. o wstrzymaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu. W związku z tym, powiadomienie skarżącej przed 6 czerwca 2010 r. (data upływu czteroletniego terminu od daty pierwszej płatności 6 czerwca 2006 r.) czyli 2 kwietnia 2009 r. powoduje, że w sprawie nie jest możliwe odstąpienie przez organ, na podstawie art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) od żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że spółka zobowiązała się do uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji i znane jej były zasady oraz tryb realizacji tego programu oraz skutki niewykonania zobowiązań. Sąd przypomniał, że w decyzji z [...] kwietnia 2006 r. przyznającej płatność z tytułu działań rolnośrodowiskowych poinformowano skarżącą o rozpoczęciu biegu pięcioletniego terminu realizacji zobowiązania (1 marca 2005 r.), który upływał 5 marca 2010 r. R.-A. Spółka z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez uznanie, że na skarżącym ciąży obowiązek zwrotu płatności pomimo, że pomiędzy datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności upłynęło więcej niż 4 lata, - art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez uznanie, że decyzja wstrzymująca płatność z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt wydana przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa powiadamiała o nieuzasadnionym charakterze płatności, podczas gdy datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze płatności jest decyzja Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2011 r. - naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez obarczenie strony skutkami wadliwego pouczenia organu. W uzasadnieniu skarżąca podniosła między innymi, że kierownicy biur powiatowych nie mają kompetencji do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu otrzymanych płatności, gdyż takie kompetencje posiada wyłącznie Prezes ARiMR. Wobec tego nie można było uznać decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] marca 2009 r. za decyzję powiadamiającą o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, gdyż w tym przypadku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie jest "właściwą władzą", o której mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 upoważnioną do wydawania tego rodzaju decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przystępując do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że nie stanowią one jej usprawiedliwionych podstaw. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 polegające na uznaniu, że na skarżącej ciąży obowiązek zwrotu płatności pomimo, że pomiędzy datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności upłynęło więcej niż 4 lata oraz przyjęcie, że decyzja wstrzymująca płatność z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. powiadamiała o nieuzasadnionym charakterze płatności, podczas gdy datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze płatności była decyzja Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2011 r. Zgodnie z art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze, okres ten jest ograniczony do czterech lat. Sąd pierwszej instancji uznał, że pomiędzy datą płatności a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze płatności nie upłynęły cztery lata. W związku z tym, zdaniem Sądu, nawet przy przyjęciu dobrej wiary skarżącej nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżąca w związku ze sprzedażą stada owiec, zaprzestała realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie pakietu ochrony lokalnych ras zwierząt gospodarskich. Poza sporem jest także okoliczność, że zobowiązanie skarżącej nie zostało przejęte przez nabywców stada owiec. Podane okoliczności stały się powodem wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania płatności rolnośrodowiskowej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z [...] marca 2009 r., wydaną na podstawie § 17 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wstrzymał płatność rolnośrodowiskową. Wspomniana decyzja została doręczona skarżącej 2 kwietnia 2009 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA trafnie uznał, że w tej dacie skarżąca została powiadomiona o nieuzasadnionym charakterze płatności. Zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi jeżeli producent rolny nie realizuje pakietu objętego wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż skarżąca w maju 2008 r. zaprzestała realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego obejmującego okres od 1 marca 2005 r. do 5 marca 2010 r. Konsekwencją wstrzymania płatności jest nie tylko pozbawienie beneficjenta wsparcia na przyszłość, lecz również obowiązek zwrotu płatności już przyznanych i wypłaconych. Podkreślić trzeba, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni co najmniej 1 ha użytków rolnych i zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego u uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE. L 160 z 26.06.1999, z późn. zm.) oraz art. 13 i 20 rozporządzenia 817/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia 1257/1999/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004). Zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 1257/1999/WE, wsparcie jest przyznawane rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk agrośrodowiskowych lub związanych z warunkami utrzymania zwierząt przez okres co najmniej pięciu lat. W przypadku, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, rolnik nie wywiąże się z przyjętego zobowiązania, należy uznać, że nie spełnia on warunków do uzyskania wsparcia, a w konsekwencji, że udzielone dotychczas płatności są nienależne. W związku z powyższym stwierdzić należy, że warunek powiadomienia skarżącej o nieuzasadnionym charakterze płatności został spełniony w dacie doręczenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] marca 2009 r. Z powołanej decyzji w sposób niewątpliwy wynikała przyczyna wstrzymania płatności – zaprzestanie realizacji pakietu objętego wnioskiem o przyznanie płatności - co w konsekwencji, w świetle przytoczonych unormowań, świadczyło o nieuzasadnionym charakterze płatności rolnośrodowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, że pod użytym w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 pojęciem "właściwe władze" należy rozumieć wyłącznie organ właściwy do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności. Wniosek taki z pewnością nie wynika z treści powołanego przepisu. Strona wnosząca skargę kasacyjną niesłusznie utożsamia zawiadomienie o nieuzasadnionym charakterze płatności z kompetencją do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności. Zawiadomienie o nieuzasadnionym charakterze płatności powinno być dokonane przez właściwe władze rozumiane jako właściwa agencja płatnicza. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, zadania związane z udzielaniem pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich realizuje agencja płatnicza akredytowana na podstawie przepisów o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Zadania agencji płatniczej wykonuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w ramach której wyodrębnione zostały oddziały regionalne i biura powiatowe. W związku z tym zawiadomienie rolnika o nieuzasadnionym charakterze płatności dokonane przez jednostkę wyodrębnioną w ramach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa należy traktować jako powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 za chybiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 9 k.p.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że co do zasady zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien nawiązywać do przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego, a w związku z tym konieczne jest powołanie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którym uchybił wojewódzki sąd administracyjny. Dodać także trzeba, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być uwzględniony tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie potencjalnego wpływu uchybienia procesowego na wynik sprawy należy do strony wnoszącej skargę kasacyjną. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie w uchwale z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 1) wyjaśnił, że w przypadku gdy wnoszący skargę kasacyjną poprzestanie na wskazaniu podstawy kasacyjnej obejmującej swym zakresem wyłącznie normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, dla zachowania rygorów właściwych dla środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna, niezbędne będzie jeszcze określenie, czy i w jakim stopniu sąd pominął w swojej ocenie przypisywane organowi administracji uchybienie, oraz sprecyzowanie, czy tak pojmowane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (s. 22 i 23 uzasadnienia). Podzielając powyższe stanowisko trzeba stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie powołała żadnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji i w żadnym stopniu nie wyjaśniła jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć zarzucane naruszenie art. 9 k.p.a. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala na przyjęcie, że mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej, istnieją dostateczne podstawy do identyfikacji zarzutu. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że omawiany zarzut nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.