I SA/Gd 1012/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 28 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 11 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta określił Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w S. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami za okres od stycznia 2020 r. do marca 2020 r. w miesięcznej wysokości 83,52 zł oraz od kwietnia 2020 r. w miesięcznej wysokości 143,20 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mimo ciążącego obowiązku ww. wspólnota mieszkaniowa nie złożyła właściwej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co uzasadniało określenie tej opłaty w drodze decyzji. Wysokość należnej opłaty określono z uwzględnieniem stawek i przyjętej na terenie miasta [...] metody wodno-ryczałtowej. Decyzję odrębnie doręczono każdemu ze współwłaścicieli nieruchomości. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył R. Z., zarzucając, że na błędny adres kierowano korespondencję; w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "u.c.p.g."; brak uwzględnienia informacji i wyjaśnień strony co do charakteru nieruchomości. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 11 lipca 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy u.c.p.g.. Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Ustawa stanowi także, że przez właścicieli nieruchomości rozumie się współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4). Uzupełnienie tej definicji stanowi przepis art. 2 ust. 3 u.c.p.g., w myśl którego, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniowa albo spółdzielnię mieszkaniową. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego wynika, że w przypadku nieruchomości wielomieszkaniowych nie jest dopuszczalnym określanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie deklaracji wnoszonych przez poszczególnych współwłaścicieli. Obowiązki właścicielskie, do których należy m.in. złożenie deklaracji (oraz konsekwencje jej niezłożenia), obciążają bowiem z mocy samego prawa wspólnotę mieszkaniową. Ponadto organ II instancji wskazał, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Wspólnota mieszkaniowa istnieje zatem z mocy prawa w każdym wypadku, gdy w skład nieruchomości wchodzą co najmniej dwa lokale, którymi właścicielami są różne osoby. Wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem prawa cywilnego - ułomną osobą prawną; powstaje w chwili wyodrębnienia w danej nieruchomości pierwszego lokalu, którego właścicielem jest inna osoba niż właściciel nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa, działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku, może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Kolegium odnotowało, że zgodnie z zapisami wynikającymi z księgi wieczystej nr [...] na nieruchomości położonej w S., przy ul. P. wyodrębniono 2 lokale mieszkalne. Z akt sprawy wynika, iż R. Z. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [...] w S. Natomiast właścicielem lokalu nr [...] jest D. R. Z ww. ksiąg wieczystych wynika, że udział w prawie własności gruntu związany z własnością każdego z ww. lokali wynosi 1/2 części. Zatem to na Wspólnocie Mieszkaniowej [...] na nieruchomości obejmującej dwa wyodrębnione lokale, ciążą obowiązki nałożone przez u.c.p.g. i to ona jest wyłącznie stroną niniejszego postępowania, a nie każdy ze współwłaścicieli odrębnie. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestią wymagającą wyjaśnienia w sprawie jest reprezentacja wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu przed organami podatkowymi. "Małe wspólnoty" to te, które istnieją w nieruchomościach mieszczących najwyżej 3 lokale, przy czym do sumy lokali w nieruchomości wlicza się wszystkie samodzielne lokale - tak wyodrębnione, jak i niewyodrębnione. Do tej kategorii obiektów, według organu, należy nieruchomość położona w S. przy ul. [...]. Równocześnie z uwagi na wielkość wspólnoty mieszkaniowej przy regulacjach dotyczących uprawnień i obowiązków członków wspólnoty mają zastosowania rożne przepisy. W tych małych wspólnotach do zarządu nieruchomością wspólną mają, w myśl art. 19 u.c.p.g., odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Przez zarząd rzeczą wspólną należy rozumieć podejmowanie wszelkich decyzji i dokonywanie wszelkiego rodzaju czynności dotyczących przedmiotu wspólnego prawa, koniecznych w toku normalnej eksploatacji rzeczy, jak również w sytuacjach nietypowych. Sprawowanie zarządu polega na licznych czynnościach faktycznych i prawnych zmierzających do gospodarowania rzeczą wspólną zgodnie z wolą współwłaścicieli oraz w ich wspólnym interesie, w ramach obowiązujących przepisów prawa dotyczących wykonywania własności. Generalnie zaś pojęciem zarządu można objąć dokonywanie wszelkich, licznych czynności o charakterze faktycznym, prawnym i procesowym (urzędowym), dotyczących rzeczy w zakresie jej utrzymania, gospodarowania, rozporządzania. Sprawowanie zarządu wymaga stosownego współdziałania. Zgodnie z wolą ustawodawcy każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną. Wymagane współdziałanie oznacza konieczność współdecydowania o zamierzonych czynnościach i podejmowanie wspólnych czynności dotyczących przedmiotu współwłasności. Według ustawowego modelu zarządu niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli na dokonywanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu (art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm., dalej: "k.c.") oraz zgoda większości współwłaścicieli na dokonywanie czynności zwykłego zarządu. Większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów (art. 204 k.c.). Na tle powyższego szczególnego znaczenia nabiera więc rozróżnienie czynności zwykłego zarządu od czynności przekraczających zakres takiego (zwykłego) zarządu, przy czym ustawodawca nie zdefiniował rozgraniczenia, co jest czynnością zwykłego zarządu, a co czynnością przekraczającą zwykły zarząd. Z literatury i licznego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika jednak, że czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu jest zbycie rzeczy wspólnej, obciążenie jej ograniczonym prawem rzeczowym, wzniesienie obiektu budowlanego na nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności, zmiana przeznaczenia lub przebudowa pomieszczenia wspólnego, udział w rozgraniczeniu nieruchomości, wprowadzenie zmian w przedmiocie współwłasności nieruchomości wspólnej przy odrębnej własności lokali, podział rzeczy quoad usum. Natomiast czynnościami zwykłego zarządu będą wszelkie faktyczne, prawne i procesowe czynności związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej i z jej administracją. Będą to zarówno wszelkie czynności związane z normalnym funkcjonowaniem budynku i jego eksploatacją, utrzymaniem czystości (w tym składanie deklaracji i uiszczaniem opłat z tytułu gospodarowania odpadami), pobieraniem pożytków i dochodów, drobniejszymi remontami i konserwacją, szeroko rozumianą ochroną wspólnego prawa w postaci różnych czynności zachowawczych. Stosownie do art. 204 k.c. do dokonywania takich czynności uprawniona jest większość współwłaścicieli (wg wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej), przy czym obliczenia tej wielkości wynikają z treści zapisów w księgach wieczystych. Kolegium podało, że w okolicznościach niniejszej sprawy z treści ksiąg wieczystych wynika, że właścicielom lokali nr [...] i nr [...] przysługują udziały w nieruchomości wspólnej wynoszące po ½ części. Z powyższego wynika zatem, że R. Z. nie dysponuje większością udziałów w nieruchomości wspólnej, która uprawniałaby go do działania w imieniu wspólnoty, która jest stroną postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W konsekwencji organ wydający decyzję zobowiązany jest określić jedną opłatę wspólnocie mieszkaniowej, która to opłata obejmuje niejako sumę dwóch opłat od dwóch lokali należących do wspólnoty. To do właścicieli dwóch lokali dojdzie do wzajemnych rozliczeń i płatności opłaty. Przechodząc do przyjętego w podstawie prawnej decyzji art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.; zwanej dalej: "O.p."), organ odwoławczy wskazał, że istotą decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest to, że nie rozstrzygają one o istocie sprawy i kończą to postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. W piśmiennictwie i orzecznictwie dotyczącym art. 233 § 1 pkt 3 O.p. przyjmuje się, że do umorzenia postępowania odwoławczego może dojść, po pierwsze, w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę, po drugie z powodu bezprzedmiotowości. W tym ostatnim przypadku chodzi o podmiotowe i przedmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. W sytuacji gdy zachodzi konieczność zbadania interesu prawnego odwołującego, obowiązkiem organu jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania rozpoznawczego, a w przypadku negatywnego wyniku weryfikacji, tj. w razie stwierdzenia braku legitymacji (interesu prawnego) po stronie podmiotu składającego odwołanie - obowiązkiem organu jest umorzenie postępowania odwoławczego. W ocenie Kolegium, stroną niniejszego postępowania nie jest R. Z., a jedynie Wspólnota Mieszkaniowa. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy współwłaściciel, tj. R. Z. nie dysponuje większością udziałów, aby reprezentować tzw. małą wspólnotę, a we własnym imieniu i na swoją rzecz złożył odwołanie od decyzji, dotyczącej zobowiązania wspólnoty, zatem odwołanie wniesione zostało przez podmiot do tego nieuprawniony, w konsekwencji konieczne jest umorzenie postępowania odwoławczego. R. Z., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 3 O.p. w z zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 m ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 6q ust. 1 u.c.p.g., poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, że mała wspólnota, o jakiej mowa na gruncie k.c., nie posiada osobowości prawnej, a tym samym nie może być adresatem decyzji administracyjnej. Wydanie takiej decyzji skutkuje jej nieważnością. W przedmiotowej nieruchomości nie funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa. Jest to najwyżej współwłasność. Skarżący wskazał także, że legitymowaną do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, a zatem adresatem decyzji w sytuacji, gdy postępowanie dotyczy części wspólnej nieruchomości jest wspólnota mieszkaniowa, reprezentowana przez zarząd. W niniejszej sprawie nie ma Wspólnoty, a co za tym idzie nie ma Zarządu. Ponadto korespondencja kierowana w toku sprawy nie były doręczane w sposób prawidłowy - jako list polecony, a jedynie była wrzucane do skrzynki pocztowej. Skarżący podkreślił, że z uwagi na charakter swojej pracy i związanymi z nią wyjazdami służbowymi często przebywa poza domem. W związku z tym nie jest w stanie określić, kiedy wrzucono do skrzynki pocztowej korespondencję od organu i od kiedy biegną terminy procesowe, zwłaszcza, iż nie podpisał nigdy potwierdzenia odbioru korespondencji do niego kierowanej. Zdaniem skarżącego, argumentacja przyjęta w uzasadnieniu decyzji Kolegium prowadzi do pozbawienia strony prawa do kontroli działań organu I instancji, jak i SKO. Ponadto skarżący dodał, iż w uzasadnieniu decyzji wskazano dane osobowe innej osoby, co stanowi ewidentne naruszenie RODO, a dodatkowo powoduje, iż nie wie, czy uzasadnienie dotyczy jego osoby, czy też osoby wskazanej w uzasadnieniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak wynika z powołanego przepisu sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, ale zawsze związany jest granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. Sąd nie może objąć kontrolą sprawy innej niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym (por. np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z nieco innych przyczyn, niż w niej podniesione. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami. Zgodnie z powołanym jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, art. 233 § 1 pkt 3 O.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W uchwale z dnia 24 października 2011 r. w sprawie I FPS 1/11 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że ustawodawca nie wskazuje, z jakich przyczyn może dojść do umorzenia postępowania odwoławczego. W piśmiennictwie wskazuje się, że do umorzenia postępowania odwoławczego może dojść po pierwsze w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę, po drugie z powodu bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 208 § 1 O.p., czy w art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym ostatnim przypadku chodzi o podmiotowe i przedmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Przyczyną przedmiotową może być np. przedawnienie zobowiązania. Przyczyną podmiotową jest zaś np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także sytuacja gdy w toku postępowania odwoławczego okazało się, że wnoszący odwołanie nie jest legitymowany do jego wniesienia (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000 r.). W wyroku z 25 października 1988 r. w sprawie o sygn. akt SA/Po 495/88 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (będący odpowiednikiem art. 233 § 1 pkt 3 O.p.) nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska Kolegium w niniejszej sprawie, wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w okresie za jaki wydana została decyzja wymierzająca wysokość opłat, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Celem art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest ułatwienie wykonywania obowiązków wynikających z ustawy w przypadku, gdy mamy do czynienia z budynkami wielolokalowymi, w których wydzielono odrębne lokale. W takich przypadkach obowiązki z indywidualnych podmiotów przechodzą mocą ustawy na wspólnoty (lub spółdzielnie) reprezentowane przez swoje organy (zarządy). Zarówno przed dniem 1 lutego 2015 r. jak i po tej dacie w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych podatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa, zaś osoba sprawująca zarząd nieruchomością wspólną obciążona jest na podstawie art. 2 ust. 3 u.c.p.g., obowiązkami podatnika, tj. złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zapłaty tej opłaty. Zadecydował o tym ustawodawca, dokonując z dniem 1 lutego 2015 r. zmian do u.c.p.g. o charakterze doprecyzowującym. Z ustaleń poczynionych przez organy w niniejszej sprawie wynika, że na nieruchomości położonej w S., przy ul. P. wyodrębniono 2 lokale mieszkalne. Z akt sprawy wynika, iż R. Z. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [..] w S. Natomiast właścicielem lokalu nr [...] jest D. R. Z ww. ksiąg wieczystych wynika, że udział w prawie własności gruntu związany z własnością każdego z ww. lokali wynosi ½ części. W tych okolicznościach - zdaniem Kolegium - to na Wspólnocie Mieszkaniowej [...] na nieruchomości obejmującej dwa wyodrębnione lokale, ciążą obowiązki nałożone przez u.c.p.g. i to ona jest wyłącznie stroną niniejszego postępowania, a nie każdy ze współwłaścicieli odrębnie. R. Z. nie dysponuje większością udziałów w nieruchomości wspólnej, która uprawniałaby go do działania w imieniu wspólnoty, która jest stroną postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Odnosząc się do prawidłowości tego stanowiska, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2020 po. 1910 ze zm., ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Z powyższego wynika zatem, iż trafne jest co do zasady stanowisko Kolegium co do tego, iż wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa i na gruncie przepisów u.c.p.g. wspólnota jest stroną postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami i adresatem decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie mają przepisy art. 18 –art. 20 ustawy o własności lokali. Z ich brzmienia wynika bowiem, iż w zależności od ilości lokali odmiennie została uregulowana kwestia zarządu nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W przypadku zaś gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż trzy (a więc takim, jak w niniejszej sprawie), do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności (art. 19 ustawy o własności lokali w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r.). W myśl art. 20 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna. Zarząd lub poszczególni jego członkowie mogą być w każdej chwili na mocy uchwały właścicieli lokali zawieszeni w czynnościach lub odwołani (art. 20 ust. 2 ). Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie (odpowiednie) mają przepisy art. 199 - 219 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 , dalej: "k.c." oraz art. 611 – 616 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1460, dalej: "k.p.c."). Zgodnie z art. 207 k.c. pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Zatem w sytuacji, gdy tzw. mała wspólnota mieszkaniowa, jest zarządzana na podstawie art. 19 ustawy o własności lokali w związku z art. 199 k.c. - i nie ma - czemu nie zaprzeczono w zaskarżonej decyzji - zarządu (działającego jako zarządca nieruchomości wspólnej, ani też rozumianego jako organ wspólnoty), oznacza to, że wszyscy jej członkowie mogą działać w postępowaniu administracyjnym i oni mają przymiot strony. Przyjęcie generalnej zasady wynikającej z art. 2 ust. 3 u.c.p.g., że mała wspólnota mieszkaniowa w przypadku budynku wielolokalowego jest stroną postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami i adresatem decyzji w tym przedmiocie nie oznacza jednak automatycznie braku możliwości przypisania przymiotu strony w takim postępowaniu właścicielowi lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Konieczne jest jednak wykazanie, że przymiot ten posiada niezależnie od występującej w jego imieniu wspólnoty, a zatem, że posiada prawnie chroniony interes prawny. Tym samym także członek wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy, interesu prawnego skarżącego do wniesienia odwołania należy upatrywać w treści art. 2 ust. 3a u.c.p.g., który indywidualizuje zakres odpowiedzialności każdego właściciela lokalu za wynikające z ustawy opłaty w części: 1) odpowiadającej stosunkowi liczby osób zamieszkujących lokal do liczby osób zamieszkujących we wszystkich lokalach - w przypadku metody ustalenia opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 1; 2) odpowiadającej stosunkowi ilości zużytej wody w lokalu do ilości zużytej wody we wszystkich lokalach - w przypadku metody ustalenia opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2; 3) odpowiadającej wysokości opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 2; 4) odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości wspólnej - w pozostałych przypadkach. Przyjęcie odmiennego poglądu pozbawiłoby właścicieli lokali tworzących tzw. małą wspólnotę mieszkaniową, którzy nie powołali zarządu (działającego jako zarządca nieruchomości wspólnej, ani też rozumianego jako organ wspólnoty), możliwości skutecznej realizacji obowiązków i uprawnień w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przy ocenie interesu prawnego skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie można zatem pomijać wniosków wynikających z treści art. 2 ust. 3a u.c.p.g. oraz art. 207 k.c. w zw. z art. 19 ustawy o własności lokali, które obligują przy określaniu odpłatności za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicielom lokali, stanowiącym małą wspólnotę mieszkaniową wyodrębnienie tych obciążeń (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 781/19, publ. j.w.). Co do zarzutu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji danych osobowych innej osoby zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 12 lipca 2021 r. Kolegium sprostowało oczywistą omyłkę polegającą na błędnym wskazaniu w uzasadnieniu decyzji podmiotu składającego odwołanie. Charakter stwierdzonych uchybień czyni przedwczesnym odnoszenie się na tym etapie postępowania do pozostałych zarzutów skargi. W toku dalszego postępowania, rzeczą organu będzie uwzględnienie oceny prawnej zawartej w niniejszym orzeczeniu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Pełnomocnik skarżącego, do chwili zamknięcia rozprawy, nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów, dlatego też Sąd nie orzekł o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego (art. 210 § 1 p.p.s.a.).