II OSK 1925/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1671/02 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. P. i K. P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania czynności doprowadzającej obiekt do stanu zgodnego z przepisami postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1671/02 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi M. P. i K. P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] maja 2002 r. w przedmiocie nakazania wykonania czynności doprowadzającej obiekt do stanu zgodnego z przepisami. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 27 lipca 2006 r. zawieszone zostało postępowanie sądowe, ponieważ skarżący nie wykonali zarządzenia poprzez nie wskazanie następców prawnych zmarłego uczestnika postępowania – M. R. Z uwagi na to, że w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu nie został zgłoszony wniosek o podjęcie postępowania, Sąd na podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), umorzył postępowanie sądowe. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia K. P., reprezentowana przez adwokata, podniosła następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania: - art. 6 p.p.s.a. poprzez zaniedbania w zakresie udzielania stronie występującej bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, - art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi M. P. tj. J. P. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2010 r., podczas gdy w sprawie został ustanowiony pełnomocnik, a zatem doręczenia pism procesowych należało dokonać wyłącznie do jego rąk. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 6 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy Sąd pierwszej instancji, stosownie do powołanego przepisu, udzielał stronom i uczestnikom występującym bez profesjonalnego pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczał ich o skutkach tych czynności lub skutkach zaniedbań. Zaznaczyć należy, że Sąd nie ma obowiązku udzielania stronie pouczeń co do wszystkich możliwych zachowań, stąd też obowiązek ten należy odnieść do pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania, a takich pouczeń Sąd w niniejszej sprawie dokonywał. Nie można również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 67 § 5 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W niniejszej sprawie skarżący M. P. reprezentowany był przez J. P., na którego adres kierowana była wszelka korespondencja w sprawie. Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2010 r. o umorzeniu postępowania sądowego również zostało wysłane na adres pełnomocnika skarżącego. W tym jednak przypadku Sąd, stosownie do dyspozycji art. 73 § 4 p.p.s.a., zastosował fikcję prawną doręczenia. Jak bowiem wynika z akt sprawy, na formularzu potwierdzenia odbioru tej przesyłki zakreślono, że wobec zastania drzwi zamkniętych zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej zamieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, po bezskutecznym zaś upływie czternastu dni została zwrócona do Sądu. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zastosował art. 73 § 4 p.p.s.a. i uznał doręczenie za skuteczne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 182 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.