VI SA/Wa 1255/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "B." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2015 r. w miejscowości J. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. K., który wykonywał przejazd z ładunkiem betonu półciekłego (ładunek podzielny) w imieniu "B." Sp. z o.o. Podczas kontroli stwierdzono, iż przedmiotowy pojazd poruszając się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej, który zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nie może przetaczać, przy odległości (d) między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 < d < 1,8) - 18 ton albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie może przekraczać 9,5 tony. Ponadto stwierdzono, że kontrolowany pojazd przekroczył dopuszczalną macę całkowitą, która zgodnie z ww. rozporządzeniem, nie może przekraczać w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi - 32 tony, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W trakcie kontroli organ I instancji stwierdził, iż nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 23,6 t, zaś jego masa całkowita równa była 39,2 t. Pismem z dnia 29 listopada 2015r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania oraz ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności art. 140aa, art. 140ab, art. 140ac ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 6, art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 ust. 1, art. 81 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy co do istoty oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wskazał, że w trakcie kontroli nie wydano kierowcy polecenia zatrzymania "gruszki" betoniarki, a to miało wpływ na uzyskane wyniki ważenia pojazdu. Podniósł on ponadto, że organ I instancji bezzasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy i tym samym naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Pełnomocnik podkreślił również, że zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1,3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm. - zwanej dalej udp), § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 305), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ na wstępie wyjaśnił, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 prd ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r. poz. 802). Stosownie do ust. 3 art. 41 udp drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga krajowa nr [...] na odcinku [...] została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Stosownie do art. 41 ust. 3 udp drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W wyniku pomiarów pojazdu, organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu - 23,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę) - przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5,6 t (ok. 31,11 % dopuszczalnej wartości), masa całkowita pojazdu - 39,2 t - przekroczenie dmc o 7,2 t (ok. 22,5 % dopuszczalnej wartości), podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo obliczył wysokości błędów pomiaru - 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę. Uwzględniając ten błąd naciski osi kontrolowanego pojazd powinien zatem wynosić: nacisk I pojedynczej osi pojazdu - 7,65 t, nacisk II pojedynczej osi pojazdu - 8,31, nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu - 23,4 t - przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5,4 t (30 % dopuszczalnej wartości). Organ wskazał, że z uwagi na wysokość stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń, powyższe nieprawidłowości nie mają żadnego wpływu na ich kwalifikację i wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustalono się w wysokości 15000 zł - za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 15000 złotych. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...] oraz za pomocą wagi nieautomatycznej mechanicznej typu WS-50 o nr fabrycznym [...]. Wagi LP600 legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminami ważności do dnia 30 września 2015 r. dla wagi o nr fabrycznym [...] i do dnia 31 maja 2017 r. dla wagi o nr fabrycznym [...]. Waga typu WS-50 legitymowała się z kolei ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z terminem ważności do dnia 31 marca 2016 r. Miejsce do ważenia pojazdów w miejscowości J., legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku kontroli pojazdów z dnia 13 listopada 2012 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Odnosząc się z kolei do argumentów pełnomocnika strony, dotyczących możliwości zważenia pojazdu - betoniarki organ odwoławczy wyjaśnił, że określone w ustawie Prawo o mchu drogowym, prawo o drogach publicznych i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach, parametry pojazdów, dotyczą wszystkich pojazdów poruszających się po drogach publicznych, w tym także betoniarek. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona także nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa proceduralnego a w szczególności: art. 140aa, art. 140ab, art. 140ac ustawy Prawo o ruchu drogowym; art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 ust. 1, art. 81 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwa zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie; -art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji. Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc, że podczas czynności ważenia dokonanego przez funkcjonariusza inspekcji transportu drogowego nie zostało wydane kierowcy A. K. polecenia zatrzymania mechanizmu napędowego tzw. "gruszki", w której znajdował się ładunek płynnego betonu. Od zatrzymania ww. samochodu ciężarowego mark [...] o nr rej. [...] kierowanego przez A. K. do czynności ważenia minęło około 1,5 godziny. Mając na uwadze specyficzny ładunek w postaci betony półciekłego oraz panujące warunki atmosferyczni (temperatura otoczenia ok. 30 stopni), nie sposób zgodzić się z wynikami ważenia, które zostały utrwalone w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia [...].06.2015 r. W ocenie skarżącego wyniki ważenia utrwalone w protokole kontroli drogowej z dnia [...].06.2015 r. w kontekście powyższego nie mogą stanowić podstawy nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. W toku dalszych czynności kontrolnych dokonano przejazdu na ul. M. w K. gdzie jest zlokalizowana waga statyczna przeznaczona do ważenia całych pojazdów. Na miejscu dokonano ważenia kontrolowanego pojazdu uzyskano wynik 39,7 t. - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 7,3 t. tj 22,5 %. W toku kolejnej czynności-ważenia przy ul. –M. w K. dokonanego przez funkcjonariusza inspekcji transportu drogowego nie zostało również wydane polecenie ww. kierowcy zatrzymania mechanizmu napędowego tzw. "gruszki", w której znajdował się ładunek płynnego betonu. Od zatrzymania dc kontroli ww. samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez A. K. do czynności ważenia minęło około t godzin od pierwszego ważenia na legalizowanym punkcie kontrolnym. Ładunek w postaci betonu półciekłego był już w znacznej mierze zbrylony i nie miał konsystencji półciekłej co podczas ważenia i jednoczesnej pracy mechanizmu napędowego tzw. "gruszki" powodował, iż funkcjonariusz inspekcji transportu drogowego nie był w stanie dokonać precyzyjnych odczytów wagi statycznej przeznaczonej do ważenia masy rzeczywistej pojazdów (ul. M. w K.). Identyczna sytuacja miała miejsce podczas ważenia na legalizowanym punkcie kontrolnym ([...]). Nie ulega wątpliwości w świetle powyższego, iż procedura ważenia kontrolowanego pojazdu zarówno na punkcie kontrolnym położonym w J. - dk nr [...] oraz przy ul. M. w K. nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy oraz nie budzący żadnych wątpliwości. W tym stanie rzeczy skarżący nie podziela stanowiska zarówno organu I jak i II instancji odnośnie prawidłowości procedury ważenia kontrolowanego pojazdu jak i uzyskanych wyników, które jak się okazało w toku postępowania odwoławczego były błędnie wyliczone. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji administracyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nr [...] z dnia [...].10.2015 r. nie wykazał, iż instrukcje użytkowania użytych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600 oraz wagi nieautomatycznej mechanicznej typu WS-50 dopuszczały przeprowadzenie pomiarów nacisków oraz rzeczywistej masy kontrolowanego pojazdu w trakcie pracy mechanizmu napędowego tzw. "gruszki" ww. pojazdu. Tym samym skarżąca wywodzi, iż dokonane w dniu [...]czerwca 2015 r. pomiary kontrolowanego pojazdu zostały przeprowadzone nieprawidłowo i nie mogą stanowić podstawy nałożenia przez organ administracyjny kary pieniężnej na skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 (tysiąca pięciuset złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. - zwanej dalej prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Droga krajowa [...] na której w niniejszej sprawie dokonano kontroli, została zaliczona do dróg po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Jak wynika z akt sprawy w W dniu [...] czerwca 2015 r. w miejscowości J.na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. K., który wykonywał przejazd z ładunkiem betonu półciekłego (ładunek podzielny) w imieniu "B." Sp. z o.o. Podczas kontroli stwierdzono, iż przedmiotowy pojazd poruszając się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej oraz dopuszczalną macę całkowitą, która nie może przekraczać w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi 32 tony, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. W wyniku pomiarów pojazdu, organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu - 23,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę) - przekroczenie dopuszczalnej wartości o 5,6 t (ok. 31,11 % dopuszczalnej wartości), masa całkowita pojazdu - 39,2 t - przekroczenie dmc o 7,2 t (ok. 22,5 % dopuszczalnej wartości), podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie masy całkowitej pojazdu o 7,2 t (ok. 22,5 % dopuszczalnej wartości). Wobec powyższego organy prawidłowo stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustalono się w wysokości 15000 zł - za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 15000 złotych. Jak wynika z akt sprawy pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...] oraz za pomocą wagi nieautomatycznej mechanicznej typu WS-50 o nr fabrycznym [...]. Wagi LP600 legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminami ważności do dnia 30 września 2015 r. dla wagi o nr fabrycznym [...] i do dnia 31 maja 2017 r. dla wagi o nr fabrycznym [...]. Waga typu WS-50 legitymowała się z kolei ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z terminem ważności do dnia 31 marca 2016 r. Miejsce do ważenia pojazdów w miejscowości J., legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] listopada 2012 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Odnosząc się z kolei do argumentów skarżącej dotyczących możliwości zważenia pojazdu - betoniarki zauważyć należy, że określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym, prawo o drogach publicznych i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach, parametry pojazdów, dotyczą wszystkich pojazdów poruszających się po drogach publicznych, w tym także betoniarek. Jak zasadnie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podczas przewożenia ładunku po drogach publicznych w postaci betonu, gruszka betoniarki, aby zapobiec zakrzepnięciu się ładunku, musi się poruszać. W związku z powyższym, w przypadku ważenia betoniarki, procedura ważenia pojazdu musi zostać zmodyfikowana. Ważenie pojazdu powinno odbyć w warunkach jak najbardziej zbliżonych do tych panujących podczas przejazdu, tzn. gruszka betoniarki powinna się poruszać. Tak też było w trakcie kontroli. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a wcześniej w odwołaniu, że na mieszadłach "gruszki" mogło się znajdować około 6-7 ton "zbrylonego" betonu, bowiem kontrolowanym pojazdem, tego dnia wykonywano już kolejny przewóz betonu, a to natomiast mogło mieć wpływ na wyniki ważenia, podzielić należy stanowisko organu, iż przewoźnik jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozami, powinien wiedzieć jak zachowuje się w trakcie przewozu beton. Powinien on zatem przewidzieć, że w pojeździe mogą znajdować się fragmenty zastygniętego betonu i uwzględnić tą okoliczność podczas załadunku. Należy także zwrócić uwagę, że w wyniku ważenia pojazdu na wagach LP600 ustalono, że jego masa całkowita, po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę, wynosiła 39,35 t. W trakcie pomiarów pojazdu przeprowadzonych na wadze WS-50 o nr fabrycznym [...] ustalono zaś, że jego masa wynosiła 39,2 t. Z powyższego wynika zatem, że upływ czasu nie miał wpływu na uzyskiwane wyniki ważenia. Zarzuty strony skarżacej w tym zakresie, należy zatem uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Zdaniem Sądu organ zasadnie zatem uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.