II OSK 1478/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. D. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Op 24/07 w sprawie ze skargi Z. D. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Op 24/07, oddalił skargę Z. D. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. - K. z dnia [...], którą nie stwierdzono u skarżącego istnienia choroby zawodowej w postaci zespołu [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. D. L., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "ppsa", polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegające skarżącemu schorzenie jest następstwem szkodliwych warunków pracy. W skardze kasacyjnej podniesiono, że naruszenie prawa procesowego, polega na błędnym uznaniu przez Sąd, że dolegające skarżącemu schorzenie [...] nie uzasadnia uznania go za zawodowe, gdyż nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował tylko w środowisku pracy skarżącego, co uzasadnia stwierdzenie, że warunki pracy stanowiły przyczynę schorzenia. Ponadto podniesiono, że postępowanie epidemiologiczne nie miało formy pełnej, jego wyniki zaś nie pozwalały na jednoznaczne wykluczenie występowania u skarżącego choroby zawodowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 175 § 1 ppsa zasadą jest, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzenie powyższym przepisem tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego), a zatem nałożenie obowiązku sporządzenia sformalizowanego środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, że powinna być ona odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, jeżeli nie odpowiada ona ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu, a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie zaś do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność. W niniejszej sprawie ani w podstawach skargi kasacyjnej ani też w jej uzasadnieniu nie wskazano w ogóle żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który miałby być według strony naruszony przez Sąd I instancji. Treść zarzutu naruszenia prawa procesowego podniesionego w skardze kasacyjnej sprowadza się w istocie wyłącznie do stwierdzenia, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa bowiem materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy był wystarczający do stwierdzenia występowania u skarżącego choroby zawodowej. Naczelny Sąd Administracyjny działając jako sąd kasacyjny, nie będąc uprawnionym do samodzielnego konkretyzowania zarzutów kasacji, uznał, że ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, nie ma podstaw do doszukiwania się we własnym zakresie intencji wnoszącego skargę kasacyjną oraz ewentualnie naruszenie jakich przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 180 w związku z art. 176 ppsa.