IV SAB/Po 110/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 02 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do załatwienia odwołania K. S. od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] września 2019 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszenia prawa; 4. w pozostałej części skargę oddala; 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Pismem sporządzonym dnia [...] sierpnia 2020 r. (i nadanym tego samego dnia w urzędzie pocztowym) r.pr. G. W. – profesjonalny pełnomocnik K. S. (dalej również: "Skarżąca") wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium; organ odwoławczy; organ II instancji) skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania odwoławczego tj. załatwienia sprawy odwołania K. S. od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W skardze wniesiono o: 1) wydanie stosownego orzeczenia przez SKO w K. bez zbędnej zwłoki, tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.); 2) uwzględnienie przez tutejszy Sąd skargi na bezczynność Kolegium i zobowiązanie tego organu do załatwienia przedmiotowej sprawy (wydania aktu) w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez SKO w K. w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 3) stwierdzenie, że SKO w K. dopuściło się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.); 4) stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie – bezczynność SKO w K. – miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.); 5) przyznanie od SKO w K. na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.); 6) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w kwocie [...]zł (wynagrodzenia pełnomocnika [...] zł [1 x stawka minimalna], kosztów sądowych – wpisu [...] zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej w wysokości 17 zł). Uzasadniając złożona skargę wskazano, że Kolegium zamiast wydać decyzję zgodną z oceną i wskazaniami Sadu zwodziło stronę wysyłając do Burmistrza K. "bezsensowne" pisma, co "świadczy o działaniu pozornym (przewlekłość)". Podkreślono, że kolegium w swych pismach nie wskazuje żadnej podstawy prawnej do takiego działania oraz żądania informacji, które powinny być organowi znane z urzędu. Powyższą skargę złożono w następujących okolicznościach faktycznych: Decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak [...] Burmistrz K., po rozpatrzeniu wniosku K. S. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w miejscowości S. przy ul. [...] na dz. [...], [...]. W dniu [...] września 2019 r. K. S. złożyła odwołanie od tej decyzji, w części określającej obowiązującą i nieprzekraczalną linię zabudowy. W odwołaniu podniesiono, że organ po raz kolejny nie zastosował się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwartych w wyroku z dnia [...] maja 2018 r. sygn. IV SA/Po [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza K. z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W przewidzianym prawem terminie sprzeciw od decyzji Kolegium wywiodła K. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zwrotu od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po [...] uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W dniu [...] lutego 2020 r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu doręczono prawomocne orzeczenie Sądu o sygn. akt IV SA/Po [...] i zwrócono akt sprawy. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. (data wpływu do Kolegium – [...] kwietnia 2020 r.) Burmistrz K. udzielił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu odpowiedzi na pismo z [...] marca 2020 r. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Kolegium zwróciło się do Burmistrza K. o wskazanie organów właściwych do uzgodnienia wnioskowanej inwestycji. W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz K. udzielił Kolegium wyjaśnień, co do organów właściwych do uzgodnień Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. (data wpływu do Kolegium – [...] czerwca 2020 r.) K. S. wniosła ponaglenie dotyczące bezczynności i przewlekłości Kolegium w rozpoznaniu jej odwołania. W ponagleniu wniesiono o stwierdzenie bezczynności i przewlekłości, o stwierdzenie w stosunku do bezczynności i przewlekłości, że miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazano, że brak podstaw prawnych dla pism kierowanych przez SKO do Burmistrza K., a żądanie w nich informacje powinny być znane organowi z urzędu. Zwrócono uwagę na brak poinformowania Skarżącej przez Kolegium o tym, kiedy organowi zwrócono akta po rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji. Podkreślono też, że Kolegium nie wywiązało się z obowiązku wynikającego z art. 36 kpa. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Kolegium zwróciło się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w L. o uzgodnienie zasad lokalizacji planowanej inwestycji wraz z projektem decyzji. Dnia [...] lipca 2020 r. (data wpływu do Kolegium – [...] lipca 2020 r.) Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał postanowienie o uzgodnieniu z uwagami projektu decyzji. Do akt załączono projekt (etap uzgodnień) decyzji – podpisany przez osobę uprawnioną. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Skarżącą zawiadomiono o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w terminie 7 dni od otrzymania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów Do akt załączono uzupełnienie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (do projektu decyzji) Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. K. S. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość SKO. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2020 r. orzekło o uchyleniu w całości decyzji Burmistrza K. z dnia [...] września 2019 r. i orzekło o ustaleniu warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługiwała na uwzględnienie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak efektywnych działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści tych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca wypełniła powyższy wymóg formalny, składając pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. wymagane ponaglenie, które do organu wpłynęło 26 czerwca 2020 r. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z cytowanych unormowań wynika, że podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest uczynienie tego "niezwłocznie", a w przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego –zasadniczo w terminie jednego miesiąca. Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący. Kwestią która nie budzi wątpliwości pozostaje, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem z [...] stycznia 2020 r. wpłynęły do Kolegium w dniu [...] lutego 2020 r. W dacie złożenia skargi do Sądu, tj. [...] sierpnia 2020 r. odwołanie Skarżącej pozostawało nierozpoznane. Jednak w dniu [...] września 2020 r. (a więc jeszcze przed rozpoznaniem skargi) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję po rozpoznaniu odwołania K. S.. Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd stwierdził zatem, że była ona zasadna w dniu jej wniesienia ([...] sierpnia 2020 r. – k. [...] akt sąd.), niemniej jednak w chwili orzekania przez Sąd stan bezczynności ustał, skoro decyzją z dnia [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium w K. rozpoznało odwołanie Skarżącej. Dlatego też, ponieważ bezczynność Kolegium ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe - w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności - należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art.161 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał jednak na uwadze, że skargę w niniejszej sprawie złożono na "bezczynność i przewlekłość" Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd miał zatem na uwadze, że jeszcze przed wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. (a więc przed zakończeniem przez Kolegium postępowania zainicjowanego odwołaniem Skarżącej) złożono w sprawie ponaglenie. Natomiast warunkiem dopuszczalności skargi - na przewlekłość postępowania - prowadzonego, jak w przedmiotowej sprawie, na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia - w toku - postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze (por. postanowienie NSA z dnia 02 września 2020 r. sygn. II OSK 3732/18). Dlatego też, skoro w niniejszej sprawie ponaglenie złożono przed rozpoznaniem odwołania Skarżącej (Kolegium decyzję wydało w dniu [...] września 2020 r., natomiast ponaglenie sporządzono [...] czerwca 2020 r.) to dopuszczalne było w tej sytuacji badanie przez Sąd przewlekłości organu, na stan której wskazuje w uzasadnieniu skargi pełnomocnik fachowy reprezentujący Skarżącą. Jak literalnie, bowiem wskazano w skierowanej do Sądu skardze dotyczy ona "bezczynności i przewlekłości SKO w K. w rozpoznaniu podania – odwołania z dnia [...] września 2019 r.". Nie ulega przy tym wątpliwości, że w okolicznościach badanej sprawy przewlekłość ta przybrała również postać bezczynności Kolegium. Bezczynność oznacza bowiem niezałatwienie sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie natomiast opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 05.07.2012 r., II OSK 1031/12, CBOSA). Potwierdza to definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2). Analiza akt sprawy wskazuje, że bezczynność Kolegium w niniejszej sprawie, wpisała się w okres przewlekłości postępowania, która jednak trwała dłużej. Należało zatem rozstrzygnąć, czy przewlekłość (bezczynność) miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o kwestiach wymienionych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Zestawiając ze sobą datę zwrotu akt administracyjnych Kolegium przez Sąd po rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji z [...] listopada 2019 r. (zwrot akt nastąpił: [...] lutego 2020 r.) z datą wydania decyzji Kolegium ([...] września 2020 r.) należało uwzględnić, że na mocy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii – bieg wszelkich terminów procesowych został przerwany i zawieszony. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 568), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został dodany do w/w ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z 13 marca 2020r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 433) i obowiązywał od dnia 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 490). Stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 491). Wprawdzie art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., to jednak uznać należy, że skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, iż normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, to skutki w/w przepisu obejmują również terminy, których bieg przypada na okres od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. Przyjąć zatem należy, iż od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych. Wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów oznacza, że terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie biegną w okresie trwania powyższego stanu. Terminy te rozpoczynają swój bieg dopiero od dnia uchylenia powyższego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FZ 365/20, postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. I OZ 891/20). To oznacza, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 08 grudnia 2020 r. sygn. II FZ 604/20), a ich bieg rozpoczął się z dniem 24 maja 2020 r. Tę okoliczność należało uwzględnić przy ocenie dynamiki postępowania odwoławczego w badanej sprawie. Analiza akt sprawy wskazuje zatem, że po przekazaniu akt sprawy pierwsze czynności podjęto po upływie miesiąca (11 marca 2020 r.) i zgodzić należy się ze Skarżącą, że nie były one uzasadnione okolicznościami sprawy. Dowodziły wówczas przewlekłości postępowania. Odpowiedź na pismo Kolegium nadeszła już w okresie zawieszenia biegu terminów spowodowanych działaniami osłonowymi w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Jakkolwiek nie oceniać działań podejmowanych przez Kolegium w okresie od 14 marca 2020 r. do 24 maja 2020 r. to należy mieć na uwadze, że do tego okresu - z woli ustawodawcy – nie stosuje się przepisów o bezczynności organów, a zaprzestanie wykonywania czynności przez organ nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Kolejny miesięczny okres przewlekłości (na tym etapie już również bezczynności) należy przypisać Kolegium w okresie od 24 maja 2020 r. kiedy rozpoczęły bieg terminy procesowe, do 30 czerwca 2020 r. kiedy wystąpiono o uzgodnienie do Państwowego Gospodarstwa Wodnego wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w L. o uzgodnienie zasad lokalizacji planowanej inwestycji wraz z projektem decyzji. W okresie oczekiwania na to uzgodnienie, tj. do dnia [...] lipca 2020 r. kiedy do Kolegium wpłynęło postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o uzgodnieniu z uwagami projektu decyzji, nie można zarzucić Kolegium bezczynności. Po otrzymaniu postanowienia uzgodnieniowego Kolegium dopiero po miesiącu - pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. zawiadomiło strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, udzielając stronom 7 dni terminu. Zawiadomienia doręczono stronom: 28 sierpnia 2020 r. oraz z dnia 03 września 2020 r. (przesyłki awizowane). To oznacza, że termin na zapoznanie się z materiałem przez strony upływał z dniem 10 września 2020 r. (środa). Decyzję w sprawie wydano [...] września 2020 r., a więc w 6 dni później. Powyższe oznacza, że w okresie od 06 lutego 2020 r. do 16 września 2020 r. przez okres ponad 2 miesięcy zawieszony był bieg terminów procesowych, a przez okres 1 miesiąca organ oczekiwał na postanowienie uzgodnieniowe. Bezczynność organu zaistniała 06 marca 2020 r. (po upływie miesiąca od otrzymania od Sądu odwołania wraz z aktami sprawy), a przewlekłe prowadzenie postępowania, jeszcze wcześniej, dopiero bowiem po miesiącu od otrzymania akt podjęto jakiekolwiek działania w sprawie. To oznacza, że jakkolwiek Kolegium w lutym 2020 r. jeszcze nie pozostawało w bezczynności (która oznacza niezałatwienie sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57), to już prowadziło postępowanie przewlekle, tj. opieszałe, niesprawne i nieskuteczne, powodując nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 05.07.2012 r., II OSK 1031/12, CBOSA). Jakkolwiek jednak Kolegium można postawić zarzut bezczynności i przewlekłości, to nie miały one charakteru rażącego. Sąd miał na uwadze również, że okres zarzucanej organowi bezczynności (przewlekłości) wystąpił dopiero po zwrocie akt przez Sąd. Po raz pierwszy, Kolegium na skutek złożonego [...] września 2019 r. odwołania K. S., wydało decyzję [...] listopada 2019 r. Jakkolwiek, decyzja ta okazała się wadliwa, to nie sposób w tym zakresie organowi zarzucić złej woli. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie - w okresie biegu terminów procesowych - taka sytuacja nie zaistniała. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy należało stwierdzić, że przewlekłość (bezczynność) organu choć miała miejsce (pkt 2 wyroku), to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku), o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, jak i fakt, że jeszcze przed rozpatrzeniem skargi odwołanie K. S. zostało rozpoznane, Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania na rzecz K. S. sumy pieniężnej. Zaakcentować należy, że nawet w przypadku stwierdzenia, że przewlekłość (bezczynność) organu miała postać kwalifikowaną (co jednak nie ma miejsca w badanej sprawie ) ustawodawca nie zobligował Sądu do automatycznego przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej, a jedynie pozostawił uznaniu Sądu skorzystanie z takiego rozwiązania. Oceny zasadności przyznania Skarżącej sumy pieniężnej Sąd winien dokonywać - każdorazowo - w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności badanej sprawy. Mając na uwadze cel, któremu służy przyznane Sądowi uprawnienie do przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. postanowiono o oddaleniu skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Rozpoznając złożony wniosek, Sąd wziął pod uwagę, że wprowadzając możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano się na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, z późn. zm.). Sama Skarżąca jakkolwiek zarzuca Organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, to ponaglenie złożyła 26 czerwca 2020 r., w następstwie czego w dniu [...] września 2020 r. wydano decyzję. Mając na uwadze argumentację wniosku Skarżącej w tym zakresie (niemożność rozpoczęcia procesu inwestycyjnego), należy zauważyć, że jakkolwiek postępowanie nie charakteryzowało się należytą dynamiką, to nie sposób pominąć okresu zawieszenia biegu terminów procesowych spowodowanego działaniami osłonowymi w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 oraz konsekwencji jakie ten stan rzeczy wywołał w funkcjonowaniu organów administracji publicznej, a także okresu oczekiwania na postanowienie uzgodnieniowe, które zakończyło się wydaniem postanowienia, które korzysta z domniemania legalności. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy, Sąd zadecydował o oddaleniu wniosku Skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 5 sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasadzoną od organu na rzecz skarżącego sumę kosztów postępowania składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł oraz [...] zł z tytułu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W zakresie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika Sąd zastosował, zgodnie z wnioskiem, stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).