I OSK 1764/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1207/11 w sprawie ze skargi J. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1207/11 oddalił skargę J. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] września 2011 r. [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujący stan sprawy: J. i M. C. wnioskiem z dnia 20 września 2010 r. zwrócili się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. o przyznanie zasiłku celowego w kwocie powyżej 20 000 zł na wykończenie posiadanego budynku w stanie surowym położonego w innym miejscu na tej samej działce, na której dotychczasowy budynek uległ uszkodzeniu na skutek opadów deszczu w 2010 r. i nie nadaje się do zamieszkania ani odbudowy. W toku postępowania żądanie rozszerzono do kwoty 300 000 zł. W sprawie tej Wójt Gminy wydał decyzję w dniach [...] grudnia 2010 r., przyznając zasiłek celowy w kwocie 12 568,80 zł jako I transzę, 12 568,80 zł jako II transzę, 16 758 zł jako III transzę oraz kwotę 8749,00 zł jako czwartą transzę uzależniając przyznanie kolejnej transzy od rozliczenia się z przyznanych kwot. Decyzja ta została w dniu [...] lutego 2011 r. uchylona przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w Rzeszowie. Kolejną decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Wójt Gminy przyznał te same kwoty zasiłku w trzech transzach, jednakże decyzja ta została uchylona przez SKO w celu ponownego rozpoznania sprawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy przyznał zasiłek celowy tak jak w pierwszej decyzji wyznaczając termin wypłaty od rozliczenia kolejnych transz w terminie 90 dni, przy czym łączna kwota przyznanego małż. C. zasiłku celowego wyniosła 41 896 zł. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 2 i 3, art. 98 w zw. z art. 104, art. 106 ust. 1, art. 109, 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) zw. u.p.s. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż przyznanie zasiłku celowego nastąpiło w związku z uszkodzeniem budynku małż. C. na skutek ulewnych deszczów w czerwcu 2010 r. Budynek stron został zakwalifikowany do rozbiórki przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ropczycach. Sporządzony kosztorys rzeczoznawcy majątkowego określił wartość odtworzenia uszkodzonego budynku na kwotę 41 896 zł, co jest równe wysokości strat wnioskodawców, nie obejmujących wydatków na rozbiórkę obiektu. Powyższa kwota została przyznana w całości ze środków rządowych, ponieważ GOPS nie posiadał dostatecznych środków własnych. Zdaniem organu żądana kwota 300 000 zł nie była uzasadniona, ponieważ wysokość straty wyliczono na kwotę 41 896 zł. SKO po rozpatrzeniu odwołania J. i M. C. uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej terminy wypłaty oraz warunki wypłaty poszczególnych rat i w tym zakresie umorzyło postępowanie oraz utrzymało decyzję w pozostałym zakresie. Przytaczając treść art. 39 i art. 40 oraz art. 3 ust. 4 i art. 2 ust. 1 u.p.s. Kolegium stwierdziło, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w granicach uznania administracyjnego dlatego powołane przepisy nie stanowią podstawy roszczenia o jego przyznanie. Pomoc społeczna jest udzielana wtedy gdy zgłoszone potrzeby odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że J. i M. C. do czerwca 2010 r. mieszkali z córką i dwojgiem wnucząt w należącym do nich domu w O. położonym na działce nr [...]. Był to budynek drewniany, parterowy, kryty dachówką z drewnianym stropem o pow. 41 m2, wzniesiony przed 1900 r. Wskutek ulewnych deszczów w czerwcu 2010 r. budynek uległ zniszczeniu, w stopniu nienadającym się do użytkowania i orzeczony został nakaz rozbiórki. Stan budynku nie był wyłącznie wynikiem działania ulewy, ponieważ wpływały na niego lata użytkowania, zawilgocenie i zużycie techniczne. Powyższe w ocenie Kolegium uzasadniało przyznanie zasiłku w kwocie ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego na odbudowę domu, ponieważ wnioskodawcy wskutek klęski żywiołowej utracili możliwość zamieszkiwania w zniszczonym domu. Udzielona pomoc była adekwatna do stanu budynku, który nie został uszkodzony wyłącznie ulewnymi deszczami, ale wynikał też z jego wieku i stanu technicznego. Wyższa kwota prowadziłaby do naruszenia celów pomocy społecznej, o której mowa w art. 2 ust. 1 u.p.s. W ocenie Kolegium również trafnie do kwoty udzielonej pomocy nie wliczono kosztu rozbiórki dotychczasowego budynku, ponieważ nowy budynek ma zostać wzniesiony w innej części działki nr [...]. Dlatego rozbiórka dotychczasowego obiektu nie mieściła się w zakresie niezbędnej potrzeby bytowej związanej z zapewnieniem mieszkania. Natomiast uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej warunki wypłaty przyznanego zasiłku oraz w części orzekającej o ustaleniu terminów wypłat zasiłku wynikało z tego, że rozstrzygnięcia te nie posiadały podstawy prawnej, a swoje źródło miały w wytycznych Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Niewłaściwie uzależniono też wypłatę I transzy od uprawomocnienia się decyzji, ponieważ kontrolowana decyzja może stać się ostateczna, a nie prawomocna. Zatem dotknięte były wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto tylko przyznanie zasiłku następuje w formie decyzji, a jej wykonanie stanowi czynność materialno-techniczną. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się J. i M. C. wnosząc skargę. Zaskarżoną decyzję uważają za krzywdzącą, naruszającą godność człowieka. Domagają się przyznania zasiłku w kwocie 300.000 zł, aby mogli wybudować dom w bezpiecznym miejscu i zamieszkać w nim z córką i dwójką wnucząt. Przyznana kwota nie daje takiej możliwości, a pochłonie wyłącznie koszty rozbiórki, przyłącze wodociągowe i energetyczne oraz materiały budowlane na fundamenty. Dokonana wycena nie jest w ich ocenie prawidłowa. Podkreślają też, że spłacają kredyt w kwocie po 860 zł miesięcznie, a zniszczony dom wybudowano w 1910 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie, przedstawiając argumentację jak w skarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął za prawidłowe ustalenie organów, czyniąc je podstawą do wyrokowania. Stwierdził także, iż żądanie skarżących należy ocenić w kontekście świadczenia przyznawanego na podstawie art. 40 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub ekologicznej i to niezależnie od dochodu, może też nie podlegać zwrotowi. Ocenił Sąd jako zasadne zwrócenie uwagi przez organy na cele i zadania pomocy społecznej określone w przepisach ogólnych ustawy o pomocy społecznej oraz to, że nie została ona powołana do zaspokojenia każdej zgłoszonej potrzeby, a jedynie niezbędnej potrzeby. Pomoc społeczna ma na celu umożliwienie przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, której ubiegający się o świadczenia nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a zgłoszone potrzeby zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przyznanie zasiłku celowego następuje w formie decyzji i jest zależne od uznania organu, który w tym zakresie posiada swobodę wyboru rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny Sąd stwierdził, że nie może poddać kontroli autonomii uznania i zakwestionować celowości zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, jeżeli organy rozważyły wszystkie okoliczności sprawy, a postępowanie prowadziły zgodnie z regułami k.p.a. Sąd może jedynie ocenić sposób, w jaki skorzystano z uznania administracyjnego. W ocenie Sądu przyjęte przez organy kryteria przyznanej pomocy są czytelne, sprawdzalne, niedyskryminujące. W toku postępowania podjęto niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrano niezbędne dowody w celu ustalenia istnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, a podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Wysokość zasiłku została należycie uzasadniona i przyjęta jako wartość odtworzenia zniszczonego budynku mieszkalnego, bez kosztów rozbiórki dotychczasowego budynku, skoro nowy nie będzie mógł powstać w tym samym miejscu, a obecny nie nadaje się do odbudowy. Z tej przyczyny Sąd nie podzielił zarzutów skargi oraz słuszności zgłoszonego żądania przyznania skarżącym pomocy w kwocie 300 000 zł, ponieważ stan dotychczasowego budynku nie pozwalał na oszacowanie takiej jego wartości odtworzeniowej. Zarazem Sąd nie może ocenić słuszności (celowości) przyznania konkretnej wysokości zasiłku, ponieważ decyzja w tym zakresie mieści się w granicach uznania administracyjnego, z którego skorzystano w sposób uzasadniony. Rolą pomocy społecznej jest udzielenie wsparcia osobom potrzebującym, a nie zaspokojenie całości zgłoszonych przez nich oczekiwań, jeżeli wykraczają one poza cele tej pomocy. Organy pomocy społecznej muszą oceniać treść żądania przez pryzmat swoich możliwości, które wynikają m.in. z wielkości posiadanych zasobów, liczb osób potrzebujących oraz zakresu nałożonych na nie do realizacji zadań w całym roku budżetowym. Przyznana pomoc pozwala na pokrycie doznanych strat i stanowi wsparcie dla skarżących w dążeniu do przezwyciężenia trudnej niewątpliwie sytuacji, w jakiej się znaleźli. Natomiast niezasadnie domagają się oni przyznania kwoty, za którą mogliby wybudować całkowicie nowy budynek w oderwaniu od okoliczności i warunków, w jakich dotychczas funkcjonowali. Wykracza to poza zadania pomocy społecznej. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. C. i M. C. reprezentowani przez adwokata M. K. i zaskarżając wyrok w całości, skargę kasacyjną oparli o obie podstawy z art. 174 P.p.s.a. zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 2 i 3 w zw. z art. 2 ust. 1 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. – o pomocy społecznej poprzez przyjęcie, że wypłata zasiłku celowego, o którym mowa w ww. przepisie, w kwocie 41 896,00 zł z przeznaczeniem na budowę domu wyczerpuje obowiązek organów umożliwienia skarżącym przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej w jakiej się znaleźli, a której nie są w stanie pokonać oraz że wypłata zasiłku nie może obejmować kwoty koniecznej dla dokonania rozbiórki zalanego domu. II. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy na korzyść Skarżących. Sąd przyjął uzasadnienie organu w kwestii wysokości należnego zasiłku oparte wyłącznie o wydaną w sprawie opinię biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o wyceny przeprowadzone przez innych biegłych w analogicznych sprawach. Ponadto, nie wyjaśniono przyczyn, dla których oparto się wyłącznie na wartości odtworzeniowej budynku, nie biorąc pod uwagę faktu niemożności współuczestniczenia przez Skarżących w jakiejkolwiek formie w budowie nowego domu. Skarga kasacyjna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że przyznana pomoc nie mieści się w zadaniach pomocy społecznej. Budowa nowego domu za przyznaną kwotę jest niemożliwa. W konsekwencji, uznanie przez Sąd I instancji, że przyznana pomoc pozwala na pokrycie doznanych strat i stanowi wsparcie dla Skarżących w dążeniu do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej należy uznać za całkowicie chybione. Skarżący utracili cały dorobek życia i zmuszeni są do zamieszkiwania w budynku, który uległ zalaniu, ponieważ przyznana kwota nie wystarcza na wybudowanie nowego domu. Uniemożliwia im to życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 u.p.s.). Uznanie administracyjne winno cechować się wszechstronnym, pełnym rozważeniem danego stanu faktycznego i podjęciem decyzji, która nie tylko będzie zgodna z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, ale również możliwa do wykonania i zapewniająca osiągnięcie celu normy prawnej, która legła u jej podstaw. Tymczasem zasiłek przyznany Skarżącym nie będzie mógł być wykorzystany w sposób określony w decyzji, ponieważ za przyznaną kwotę Skarżący nie będą w stanie wznieść budynku mieszkalnego. Celem ww. regulacji jest, umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać. Sąd I instancji zobligowany był zatem do rozważenia, czy przyznana Skarżącym kwota gwarantuje realizację tegoż celu, jednak obowiązku tego nie dopełnił. Ponadto za chybione należy uznać twierdzenie Sądu I instancji, jakoby fakt niemożności wybudowania nowego budynku na miejscu starego uzasadniał odmowę wypłaty zasiłku powiększonego o koszty rozbiórki dotychczasowego budynku. Skarżący znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, nie posiadają oszczędności ani źródeł dochodu, które pozwoliłyby uczestniczyć w kosztach budowy. Po powodzi sytuacja skarżących uległa pogorszeniu, a wiek i choroby powodują, że wszelkie dochody przeznaczane są na bieżące zaspokojenie podstawowych potrzeb. Oznacza to, że kwota, którą otrzymali tytułem zasiłku będzie jedynym źródłem finansowania inwestycji. Za przyznana kwotę skarżący nie są w stanie wznieść nowego budynku. Przyznany zasiłek powinien realnie pomóc przezwyciężyć trudną sytuację i wieść egzystencję w warunkach odpowiadających godności ludzkiej. Za błędne uznają skarżący wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o treść kosztorysu wykonanego na potrzeby sprawy przez rzeczoznawcę majątkowego. Utrata przez Skarżących całego dorobku życia upoważnia ich do domagania się pomocy, która winna być udzielona w oparciu rzeczywiste możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Przyjęcie za podstawę decyzji wniosków zawartych w opinii biegłego spowodowało, że przyznana kwota zasiłku, choć odpowiada wartości odtworzeniowej zniszczonego budynku, nie pozwala skarżącym na zrealizowanie celu, jakiemu służyć ma ów zasiłek (odtworzenie budynku nie jest wszak możliwe, a budowa nowego tym bardziej) i w efekcie nie dopomaga w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znaleźli. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd odwoławczy nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący sformułował jako niewłaściwe dokonanie kontroli legalności decyzji – art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przejawiające się w niedostrzeżeniu, że zebrany materiał był niewystarczający do wydania decyzji, a przez to wydanie jej z naruszeniem przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. Oceniając zasadność tego zarzutu należy przede wszystkim sięgnąć do przepisów ustawy o pomocy społecznej, której normy wyznaczają zakres prowadzonego postępowania. Ustawa ta przyznając prawo do świadczenia ze środków publicznych nadaje równocześnie tej pomocy charakter subsydiarny. Świadczy o tym m.in. przepis art. 2 ust. 1 stanowiąc, iż pomoc ta jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Treść tego przepisu w zestawieniu z jego ust. 2 wskazuje, że organy państwowe i samorządowe nie wyręczają obywatela w pokonywaniu trudnych sytuacji życiowych, lecz wymagają od osób i rodzin aktywności w przezwyciężaniu niepomyślnych zdarzeń w tym także losowych, czy klęsk żywiołowych. O subsydiarności świadczeń z pomocy społecznej postanowił ustawodawca także w przepisie art. 3 ust. 1 stanowiąc, że mają one wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Powyższe zasady obowiązują także przy przyznawaniu zasiłków celowych na podstawie art. 40 ust. 2 u.p.s. Stanowi on podstawę do przyznawania zasiłku celowego osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Działając na podstawie tych przepisów organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, a podkreślić należy, iż decyzje organu pierwszej instancji były dwukrotnie uchylane z poleceniem powtórnego rozpoznania sprawy. W toku postępowania ustalono zarówno sytuację materialną jak i rodzinną stron, okoliczności zaistnienia strat jak i ich wysokość. Przyjęcie w zakresie wysokości strat danych wynikających z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego było zgodne z przepisem art. 75 § 1 k.p.a., który dopuszcza jako dowód m.in. opinie biegłego. Wycena dokonana przez biegłego, a dotycząca stuletniego budynku drewnianego, w złym stanie technicznym, określająca jego wartość kosztorysową na 41 896 zł nie wzbudzała żadnych wątpliwości i takich też nie zgłaszały strony w postępowaniu administracyjnym, podnosząc jedynie zarzut, iż przyznany zasiłek nie wystarczy na budowę nowego domu. Nie zgłoszono też w tym względzie żadnych wniosków dowodowych w toku postępowania. Stąd zarzut skierowany pod adresem Sądu pierwszej instancji niedostrzeżenia konieczności wyceny strat przez innego biegłego ze względu na brak przywołania konkretnych przepisów ustawy P.p.s.a., jak również jego bezzasadność nie mógł okazać się skuteczny. Ustalając wysokość strat poniesionych wskutek klęski żywiołowej przez skarżących i przyznając zasiłek celowy w kwocie równej wartości kosztorysowej zniszczonego domu organy nie naruszyły powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ani granic uznania administracyjnego. Należy przy tym zważyć, iż w sprawach zasiłków przyznawanych na podstawie art. 40 ust. 2 u.p.s. w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wysokość zasiłków celowych nie ma charakteru świadczeń odszkodowawczych, rekompensujących wysokość poniesionych strat, a ma na celu udzielenie wsparcia ze środków publicznych dla osób i rodzin dotkniętych klęskami żywiołowymi w celu zaspokojenia ich niezbędnych potrzeb, które uległo ograniczeniu na skutek powyższych zdarzeń. W tej sprawie przyznany zasiłek równoważył wartość uszkodzonego domu. Zasadnie organy i Sąd pierwszej instancji uznały, iż żądanie przyznania zasiłku w kwocie 300 000 zł, a więc kwoty równej wartości nowego domu, wykraczało poza zakres art. 40 ust. 2 jak i cele pomocy społecznej, określone w art. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W świetle ustaleń poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie można uznać za zasadne argumentów skargi, iż przyznane świadczenie jest niewystarczające do zrealizowania budowy nowego domu, a pozwoli jedynie na wybudowanie fundamentów i przyłączy. Tym argumentom skargi kasacyjnej przeczy materiał dowodowy sprawy m.in. w postaci wniosku skarżących, którzy w dniu 20 września 2010 r. zwrócili się o przyznanie zasiłku w kwocie powyżej 20 000 zł "na wykończenie posiadanego budynku w stanie surowym, położonym w innym miejscu na tej samej działce". Dane te świadczą, że już w dacie złożenia wniosku skarżący posiadali nowo wznoszony budynek w zaawansowanym stanie budowy (stan surowy), a przyznane świadczenie miało zostać zużyte na jego wykończenie. Z ustaleń postępowania, którym nie przeczą skarżący w skardze kasacyjnej wynika, że zamieszkują oni w uszkodzonym budynku, mimo wydanego w 2010 r. nakazu rozbiórki. Nie jest zatem uzasadnione domaganie się przez nich zasiłku celowego pokrywającego koszty rozbiórki, jeśli nie zostały one poniesione przez skarżących. Zasadnie zatem organy pomniejszyły kwotę zasiłku celowego o koszty rozbiórki wykazane w operacie rzeczoznawcy majątkowego. Z powyższych względów uznając podniesione zarzuty za niezasadne, zaś zaskarżony wyrok za zgodny z prawem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.