II GZ 360/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. na zarządzenie Przewodniczącego – sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 440/12 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 440/12, Przewodniczący – sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [... stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Przewodniczący wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego na formularzu PPF zawierał braki formalne. Zarządzeniem z dnia 23 marca 2012 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia tychże braków poprzez wypełnienie rubryki nr 6 oraz rubryki nr 10 formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie oświadczenie o swojej sytuacji materialnej nadesłała I. S., która w toku dalszego postępowania wyjaśniła, że jest matką skarżącego, ale nie zgadza się być jego pełnomocnikiem. W tej sytuacji Przewodniczący – sędzia WSA w Warszawie uznał, że W. S. nie wypełnił prawidłowo złożonego w sądzie formularza PPF i pomimo wezwania nie uzupełnił stwierdzonych braków (to jest nie wypełnił rubryk nr 6 i nr 10). Skutkowało to pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływana jako "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył W. S. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Stwierdził, że nie wie co może wpisać w rubryce we wniosku o przyznanie prawa pomocy, która dotyczy stanu rodziny, skoro tej rodziny nie ma. Natomiast jeśli chodzi o dochód, skarżąc stwierdził, że przedstawił zaświadczenia o dochodzie z Urzędu Gminy. Do zażalenia skarżący załączył zaświadczenie o dochodzie, decyzje ZUS o przyznaniu renty, informację o swoich rocznych wydatkach, a także wniosek o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie tegoż wniosku na urzędowym formularzu określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Tak złożony wniosek powinien zostać prawidłowo wypełniony. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. powinien on zawierać w szczególności oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym. Jeżeli wnioskodawca nie zawarł we wniosku (na urzędowym formularzu) powyższych oświadczeń (które są niezbędne dla możliwości oceny spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy), powinien zostać wezwany do uzupełnienia tychże braków wniosku. Z art. 257 p.p.s.a. wynika natomiast, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wniosek ten zawierał braki, bowiem nie została wypełniona rubryka nr 6 (stan rodzinny) oraz rubryka nr 10 (dochody). W tej sytuacji skarżący został prawidłowo wezwany zarządzeniem z dnia 23 marca 2012 r. do wypełnienia tychże rubryk. W zarządzeniu tym wyraźnie wskazano, w jaki sposób należy dokonać tego wypełnienia w odniesieniu do poszczególnych rubryk, a także wskazano, że uzupełniony i podpisany formularz należy odesłać do Sądu – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie wykonał tego wezwania w sposób prawidłowy. W szczególności w odesłanym formularzu w rubryce nr 6 nadal brak było wskazania, czy skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, czy też z innymi osobami. W tej sytuacji - z uwagi na brak uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy - pozostawienie tegoż wniosku bez rozpoznania było zgodne z prawem, bowiem skutek taki jednoznacznie wynikał z art. 257 p.p.s.a. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne wniesienie takiego wniosku nie musi być nawet uzasadnione wystąpieniem jakichkolwiek nowych okoliczności przemawiających za jego przyznaniem (postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt I FZ 424/05, niepubl.). Z akt sprawy wynika, że do zażalenia został załączony kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten będzie zatem podlegał rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.