VII SA/Wa 1513/09
Sądy administracyjne2009-10-28
Sygnatura
VII SA/Wa 1513/09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
2009-10-28
Rodzaj
Postanowienie WSA w Warszawie
Sędziowie
Tadeusz Nowak
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę
UZASADNIENIE
Pismami z dnia 7 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał I. K. i J. G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł (dwustu złotych) oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego pisma pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sądowych skarżący odebrali powyższe pisma w dniu 15 września 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 220 § 3 w/w ustawy Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
W przedmiotowej sprawie skarżący otrzymali ww. pisma w dniu 15 września 2009 r., a zatem wyznaczony 7 dniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi oraz do nadesłania odpisów skargi upłynął z dniem 22 września 2009 r.
Jak wynika z akt sądowych, do dnia 22 października 2009 r. nie wpłynęła żadna opłata z tytułu wpisu od skargi w niniejszej sprawie.
W terminie zakreślonym przez Sąd, skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz nadesłanie odpisów skargi, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 i 58 § 1 pkt 3 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.