I OZ 744/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 63/11 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 13 lipca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 63/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie J. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżący pomimo prawidłowego pouczenia, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zażalenie na postanowienie z dnia 27 lipca 2011 r. wniósł J. K., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wnoszący zażalenie zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez odrzucenie zażalenia, pomimo iż ww. regulacja narusza konstytucyjne prawo skarżącego do sądu; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do podniesionego w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zarzutu niekonstytucyjności zastosowanych przepisów prawa, co uniemożliwia jego prawidłową kontrolę instancyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a., w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. W niniejszej sprawie J. K. sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 13 lipca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wnoszący zażalenie nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani którąkolwiek z osób wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu stwierdzić, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość zaskarżania orzeczeń, a wprowadzenie przymusu adwokacko - radcowskiego podyktowane jest zakresem i granicami kontroli instancyjnej, co wymaga sporządzania środków zaskarżenia przez profesjonalnych pełnomocników. Podstawą orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie był powołany wyżej przepis art. 194 ust. 4 P.p.s.a., którego zgodność z konstytucją oraz z prawem międzynarodowym nie została dotychczas przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowana. W sprawie nie został ponadto naruszony art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonywujący przedstawił przesłanki odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W treści uzasadnienia zawarto stan faktyczny i prawny sprawy oraz omówiono argumenty, które legły u podstaw powziętego rozstrzygnięcia. Co prawda uzasadnienie kontrolowanego orzeczenia nie odnosi się do zawartych w zażaleniu zarzutów, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.